Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1100</h2> <h2 style="text-align: center;">(မင်းက အကြောမာတဲ့ကောင်ပဲ)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် မသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက် သေဆုံးသွားလေပြီ..</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာလည်း သူတို့အားလုံးခဗျာ ဆက်တိုက် အသတ်ခံလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ အကုန် လန့်ဖြန့်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံးက ဝူရန်စီရင်စုမှာ အပီအပြင် ပွဲကြမ်းပြီး လုယက်သတ်ဖြတ်ရင်း ချမ်းသာအောင်လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုပဲပြောပြော.. လူသားတွေကို သတ်ဖြတ်ရခြင်းက သူတို့မိစ္ဆာတွေအတွက် ဘယ်တုန်းကမှ အန္တရာယ်များသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး အခြေအနေတွေ ပြောင်းပြန်လှန်သွားမည်ဟု မထင်ခဲ့ရိုး အမှန်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူတို့ဘက်က ထိပ်သီးမသေမျိုးဘုရင်သုံးယောက်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရပြီ</p> <p> </p> <p>တစ်ချို့ပါးနပ်သော မိစ္ဆာတစ်ချို့ဆိုလျှင် တစ်ဖြည်းဖြည်း အနောက်ဆုံးတန်းကို သွားနေခဲ့ပြီး အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ထွက်ပြေးဖို့ပင် အသင့်ပြင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကံကြမ္မာအရှင်၇ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပြီး လောထျန်းကတော့ လက်မောင်းအရှင်၆ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးတာမို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းရော.. တကယ် ပုန်းနိုင်တာပဲကွာ”</p> <p>လောထျန်း မနေနိုင်စွာ ချီးကျူးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ရုတ်တရက် ကျို့ကုန်း ဘက်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ ကံကြမ္မာအရှင်၇၏ သေဆုံးမှုကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်ထားရ၍ ကျို့ကုန်းက ကြောက်ချီးပါနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း လှည့်ကြည့်လာတာကို မြင်သည်နှင့် သူ့ခြေထောက်တွေ ပျော့ခွေသွားသည်မှာ မြေပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ကျလုနီးပါးပင်။</p> <p> </p> <p>“မင်း.. မင်းဘာလုပ်မလို့လဲ” သူ တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်နှင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ခုနက ဓားကြီးခြောက်ချောင်းနဲ့ကောင်လေ.. သူဘယ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်” ကျို့ကုန်းကြောင်သွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏ မေးခွန်းကို သူနားမလည်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဓားခြောက်ချောင်းနဲ့ကောင် ဟုတ်လား..</p> <p> </p> <p>သူ လက်မောင်းအရှင်၆ ကို ပြောနေတာများလား။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို လောထျန်းက သတ်ပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား..</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒါကလည်း တစ်ချက်ထဲနဲ့လေ..</p> <p> </p> <p>ဒါကို လောထျန်းက ဘာတွေ လာမေးနေတာလဲ..</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က လောထျန်းက အဖြေမရသောကြောင့် ဒေါသတွေ အုံကြွလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက သူငယ်ချင်းကို သစ္စာရှိသားပဲ”</p> <p>လောထျန်းက ပြောပြီး ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်က လူသတ်အရိပ်အငွေ့တွေက ကျို့ကုန်းကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း..မင်း” လူသတ်အရိပ်အငွေ့တွေ လွှမ်းခြုံခံလိုက်ရသော ကျို့ကုန်းတစ်ယောက် လှုပ်ရှားဖို့မပြောနှင့်၊ အသက်ရှုတောင် မရှုဝံ့တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်ရင်း.ကြီးစွာ နောင်တရနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ..သူဘာလို့ အနှီလူသားကို ရန်စမိခဲ့ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p> “မပြောဘူးပေါ့လေ” လောထျန်း အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်း ကြားသည်နှင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူစွတ်သွားတော့၏။</p> <p>“သူ.. သူသေပြီ”</p> <p> </p> <p>ဟိုကောင်ကဖြင့် သေသွားပြီကို.. ဘယ်ရောက်သွားမှန်း သူက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာတုန်းလို့။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လောထျန်း မျက်လုံးထဲ အေးစက်သော အလင်းတစ်ချို့ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းမှာ အားကိုးစရာ ရှိနေသေးပုံပဲ.. ကြည့်ရတာ ကျုပ်မင်းကို အထင်သေးမိခဲ့တယ်။ အခုထက်ထိတောင် မင်းက သူငယ်ချင်းကို.သစ္စာဖောက်ဖို့ ငြင်းသေးတယ်ပေါ့လေ.. ရတယ်၊ အခုမလိုတော့ဘူး။ မင်းလဲငရဲကိုသွားလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ပြောပြီးသည်နှင့် ကျို့ကုန်းကို လက်ဝါးနှင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်းတစ်ယောက် ချက်ချင်းကို သွေးမြူအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားလေရဲ့။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်း၏ ဝိညာဥ်ပါမကျန် ပျက်ဆီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လဲ့ထျန်နှင့် တစ်ခြားသူတွေ ခဏတာ ဘာလုပ်ရမည် မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျို့ကုန်း.. အဲ့မကောင်းဆိုးဝါး.. သေပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်တကယ် သေပြီလား”</p> <p> </p> <p>“ဟဟ၊ ကောင်းတယ်၊ အဲ့ကောင်က သေသင့်တဲ့ကောင်”</p> <p> </p> <p>အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူတစ်ချို့သည် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရနေသော မိတ်ဆွေများကို တစ်လှည့်၊ သေဆုံးသွားရရှာသော မိတ်ဆွေများကို တစ်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များ မထိန်းနိုင်စွာ စီးကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျို့ကုန်းက သူတို့ကို သေလောက်အောင် အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ သူတို့တွေ လက်စားချေနိုင်ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ တစ်ဖက်က မြူခိုးအရှင်၁ကတော့ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်းကို အလွန်ဆွံ့အဟန်ဖြင့် ကြည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာ..ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”.</p> <p>သူလုံးဝ မှင်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အခမ်းအနားကို စတင်နိုင်ရန်အတွက် လောထျန်းကို အချိန်ဆွဲဖို့ ထိုသုံးယောက်ကို ခိုင်းစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ထိုသုံးယောက်လုံး သေသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ခဲ့မိမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူတို့သေသွားပြီဆိုတော့ သူ ဘာဆက်လုပ်ရတော့မှာလဲ..</p> <p> </p> <p>အခမ်းအနားပွဲက စတင်ခဲ့ချေပြီ..</p> <p> </p> <p>လောထျန်းသာ သူ့ကိုလာသတ်ခဲ့ရင် သူတစ်ယောက်ထဲ သေရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါဆို အခမ်းအနားကိုပါ နှောက်ယှက်ခံရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မြူခိုးအရှင်၁ တစ်ယောက် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို တကယ် မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းသူ့ကို တိုက်ခိုက်လာမှာ စိုး၍ ကြောက်ရွံ့စွာပဲ စိုက်ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့လောထျန်းက သူ့ကို သတိမထားမိဘဲ ထိုအစား ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းတယ်၊ အဲ့ကောင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။ ဒီလိုပြေးနိုင်ဖို့ ဘယ်တုန်းတည်းက ပြင်ဆင်ခဲ့တာများလဲ”</p> <p>လောထျန်း ခပ်တိုးတိုး ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ဝေ့လင်ယွီက လောထျန်းဘက်ကို သတိကြီးကြီး တိုးကပ်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“အဟမ်း.. သခင်လေး လောထျန်း၊ ကျွန်မ မေးချင်လို့ပါ၊ သခင်လေး ဘာကိုရှာနေတာလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်နှင့်ပဲ ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ဓားခြောက်ချောင်းနဲ့ကောင်ကို ရှာနေတာ၊ သူ့ကိုမတွေ့တော့ဘူး။ ကြည့်ရတာ အမှောင်ထဲပုန်းနေပြီး ချောင်းတိုက်မလို့ နေမယ်”</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ မှင်သက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“မ..မတွေ့တော့ဘူး ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်သူ့ကို အစောပိုင်းတိုက်ခိုက်တုန်းက ကျုပ်ရဲ့ တိုက်ကွက်က မပြည့်စုံခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါကို အာရုံစိုက်နေမိတာနဲ့ အဲ့ကောင်ကို မျက်စိအောက်က လွတ်သွားတယ်ဗျာ။ အခု ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းကို မသိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသာ ကောင်းကင်ဘုံလက်သီးသိုင်းကို သေချာလေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အခုလိုမျိုး တိုက်ပွဲမှာမှ လေ့ကျင့်ဖို့အသုံးမပြုခဲ့လျှင် တိုက်နေရင်း သတိလွတ်မှာမဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါဆိုရင် ထိုကောင်အခုလို မလွတ်မြောက် နိုင်ဘူး။</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီတစ်ယောက် အချိန်အကြာကြီး အာစေးမိနေပြီးမှ နောက်ဆုံး ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်လေး ပြောနေတဲ့သူက.. မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်က လက်မောင်းအရှင်၆လား”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း အံ့သြစွာပဲ သူမကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်..သူပဲ။ သူဘယ်ရောက်သွားလဲ တွေ့လိုက်လား”</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ၏ နှုတ်ခမ်းက တွန့်လိမ်သွားပါတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်မတွေ့လိုက်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အိုး ဒါဆို ဘယ်မှာလဲ” လောထျန်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ၏ မျက်နှာထက်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူ သေပြီလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်” လောထျန်း ခဏမျှ အံ့သြသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီကပဲ ဆက်ရှင်းပြပေးလိုက်၏။</p> <p>“သခင်လေး ဓားနဲ့ခုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ လက်မောင်းအရှင်၆ရဲ့ ခန္ဓာကော ဝိညာဥ်ပါမကျန် ပျောက်ကွယ်ခဲ့တာပါ..”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လောထျန်း လုံးဝ အံ့သြသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုင်ထားတဲ့ လက်ထဲကဓားကို ချက်ချင်း ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ.. အဲ့ဒီဓားချက်မှာ အစွမ်းက မပါသလောက်ပဲကို။ အဲ့ကောင်က ဘယ်ကဘယ်လို သေသွားရတာတုန်း”</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို လောထျန်းတစ်ယောက် ထိုဓားချက်ကို မအောင်မြင်သော ဓားချက်တစ်ခုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောင့် လက်မောင်းအရှင်၆၏ သေဆုံးမှုက သူ့ကိုမှင်သက်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီခဗျာ နာကျင်စွာထိုးကိုက်လာသော ဦးခေါင်းနှင့် ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>“သူ တကယ်သေသွားပါပြီရှင်၊ ကျွန်မ သေချာမြင်လိုက်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ကြားတော့ မနေနိုင်စွာ ပင့်သက်ရှိုက်လိုက်ပြီးမှ ကျို့ကုန်းသေဆုံးသွားခဲ့သော နေရာကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါဆို ဒီကျို့ကုန်းဆိုတဲ့ကောင်က ကျုပ်ကို မလိမ်ခဲ့ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ရုတ်တရက် အနေခက်သွားကာ အကြိမ်ရေတစ်ချို့ ခြောက်ကပ်စွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ကဖြင့်.. ဒီကောင်က တော်တော် ခေါင်းကြောမာတယ်၊ ဘာညာ တွေးနေခဲ့တာ။ ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ လုံးဝကို ပြောစရာစကား ပျောက်ဆုံးသွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လဲ့ထျန်က အဝေးကနေ ရုတ်တရက်လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေး၊ ရန်သူကို လုံးဝမချေမှုန်းရသေးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟမ် လောထျန်း အသံကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ လဲ့ထျန်း၏ ဒဏ်ရာကနဲနဲ သက်သာလာပြီဖြစ်ပြီး ပျံသန်းနိုင်နေခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန်က လောထျန်း၏ဘေးကို ရောက်လာပြီး တုန်ယင်စွာ ဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်လေးလောထျန်း၊ ဟိုကောင်ရဲ့ နာမည်က မြူခိုးအရှင်၁ပဲ။ သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်ရဲ့ အဆင့်တစ် ပညာရှင်တစ်ယောက်.. သူတစ်ခုခု ကြံစည်နေပုံရတယ်။ သခင်လေး ဂရုစိုက်ပါဗျ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ထိုစကားကြောင့် မြူခိုးအရှင်၁ ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူခမျာ လောထျန်း၏ အကြည့်ကို လက်ခံရသည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ချီးပဲ၊ အချိန်နဲနဲပဲ လိုတော့တာကို</p> <p>မြူခိုးအရှင်၁ စိတ်ထဲမှာ စိတ်ပျက်သွားခဲ့ပေမဲ့ ဒီအချိန်မှာ သူဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက မြူခိုးအရှင်၁ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း တိုက်ခိုက်တော့မည့် အချိန်မှာပဲ..</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ထဲမှာ ရဲရဲတောက်နေသော နေလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘိ</p> <p> </p> <p>မှောင်မဲနေသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ချက်ချင်း တောက်ပသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟမ်”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရင်းမှ လောထျန်းမျက်နှာပေါ်မှာ ရှုတ်ထွေးရိပ်တို့ ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လူသားမျိုးနွယ်ကော၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကော မကျန်.. တိုက်ပွဲကွင်းပြင်တွင်ရှိနေသော သက်ရှိများထံမှ နာမည်တစ်ခုကို ရေရွတ်သံက တပြိုင်နက်ထဲ ထွက်ပေါ်လာ၏</p> <p> </p> <p>“နေမင်းကိုးသွယ် ဆယ်ဘွဲ့ရမသေမျိုးဘုရင်”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save