Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1107</h2> <h2 style="text-align: center;">(ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်စိရှေ့က ဇာတ်ကားရိုက်နေသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေရင်းမှ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား မထိန်းနိုင်အောင် ဒေါသထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ငါ့ကို မရှိတော့တဲ့ကောင်လို ဆက်ဆံနေတာလား”</p> <p> </p> <p>သူချက်ချင်းပဲ လောထျန်းကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p>“ငါမင်းနဲ့ အရင်စတာပေါ့လေ”</p> <p> </p> <p>ဘုန်း</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ချက်ချင်းပဲ မိုးပေါ်ကို လက်ညိုးထောင်လိုက်သည်.. အဆုံးမရှိသော တစ္ဆေညည်းသံများက ထိုလက်ညိုးမှတစ်ဆင့် မြစ်ဖျားခံကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခွင်လုံးကိုပင် အရောင်ပြောင်းသွားစေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ထိုလက်ညိုးကို လောထျန်းရှိရာ တည့်တည့်ကို ညွှန်ပြလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“မကောင်းတော့ဘူး၊ မင်း အမြန်အနောက်ဆုတ်တော့..”</p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်လည်း အော်ဟစ်နေရင်းမှ အလျင်စလို ကာကွယ်ဖို့ရန် အရှေ့တိုးလိုက်ပါသေး၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်း၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်ကာ ပြောလိုက်သံကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“နားညီးလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက လက်ဝါးနှင့် ပြန်ရိုက်ချလိုက်သောကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါး ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဘက်ကို အပြေးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး၏ အစွမ်းကလည်း တောင်တစ်တောင်လို ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်.. လက်ညိုး၏အစွမ်းကျရောက်သည့် နေရာတိုင်းမှာ အဆုံးမရှိသော ညည်းသံများ နေရာယူလိုက်ကြပြီး အစွမ်းကို ပိုအားမြင့်စေသည်.. တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုသန်မာလာသော ထိုအစွမ်းက လူတိုင်း၏ ရင်ထဲကို အကြောက်တရားတွေ ရိုက်ထည့်ဖို့ လုံလောက်နေပြီပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစွမ်းနှင့် နှိုင်းယှဥ်လိုက်ပါက ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ အရွယ်ရှိသော ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးသည် ရွှေရောင်အလင်းတစ်ချို့ ဝန်းရံထားသည်ကလွဲရင် ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး၏ အစွမ်းက တောက်လောင်နေသော လမင်းလို အလွန်ခံ့ညားစွာ ထွက်ပေါ်နေချိန်မှာ ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးက ပိုးစုန်းကြူးအလင်းလိုမျိုးပင် သိမ်ငယ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက အဝေးကကြည့်နေသော မိစ္ဆာတွေအားလုံးရဲ့မျက်လုံးကို အလင်းရောင်များ တောက်ပစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဟ၊ ဒီကောင်က ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကိုများ တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်လို့.. သေချာပေါက် သေချင်နေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အေးလေ.. ကျန်တာမပြောနဲ့၊ အရွယ်ကိုပဲ ကြည့်လိုက်အုံး၊ အဲ့သုံးစားမရတဲ့လက်ဝါး နဲ့များ ဘာတွေ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလဲ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနန်းတော်ကို ရန်စရဲတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်အမှိုက်ကောင်ရဲ့ ငရဲသွားပုံ သွားနည်းပေါ့လေ..ဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား..အဲ့ကောင်ကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်းပါ”</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးကြားမှာ လောထျန်း၏ လက်ဝါးတော့ သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်ပြီပဲလို့.. ယူဆရင်း မိစ္ဆာတွေ ဂုဏ်ယူစွာ အော်ဟစ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မနေနိုင်စွာဖြင့် လောထျန်း၏အရှေ့မှ ကာကွယ်ပေးဖို့ရန် ကြိုးစားခဲ့ပါသေး၏။ သို့သော် ကံဆိုးစွာပဲ သူခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းနဲ့ ထိနေပြီပင်</p> <p> </p> <p>“ငရဲကိုသွားပေတော့”</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အကျဥ်းတန်သော မျက်နှာထက်မှာ အပြုံးတစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပဲ လောထျန်းရဲ့ ဆိုးဝါးတဲ့သေဆုံးခြင်းကို သူမျက်မြင် တွေ့ရတော့မည်..</p> <p> </p> <p>ဘန်း</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း..</p> <p> </p> <p> အပိုင်းပိုင်းပျက်ဆီးရမည့် ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးက အားလုံးရဲ့ မျက်စိအောက်မှာ အကောင်းတိုင်း ရှိနေလေရဲ့</p> <p> </p> <p>ထိုအစား ကြီးမားလှသော ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းက ရုတ်ချည်း နှစ်ပိုင်းကွဲသွားလေကာ.. မရှိတော့သလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ” မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ထိုမြင်ကွင်းမှာ ကြက်သေသေသွားမိပြီး.. သူဘာကိုမှ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေဖြစ်သွားခဲ့တာလဲ</p> <p> </p> <p>သူက အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးရဲ့ ကိုယ်ပွားအဖြစ် အစွမ်းကိုအငှားယူထားပြီးသည့်အပြင် ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးကိုလဲ သင်ယူထားခဲ့သည်.. ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးသိုင်းက အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးရဲ့ အမွေအနှစ်သိုင်းတစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p>အပေါ်ကမ္ဘာရဲ့ ဘယ်လိုအရာကမှ အနိုင်မယူနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သင့်တာလေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ ထိုအစွမ်းက ဘာကြောင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး..မဟုတ်ဘူး၊ ငါမယုံနိုင်ဘူး။ မင်း သေလိုက်စမ်း “</p> <p> </p> <p>သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းကို ဆက်တိုက်ဆင့်ခေါ်ကာ လောထျန်းကို ချိန်ရွယ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ လောထျန်းကို အနိုင်ရမှ ဖြစ်တော့မည်.. ဒါမှ သူကျေနပ်နိုင်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်ထားစွာပင်</p> <p> </p> <p>ဘန်း၊ ဘန်း၊ ဘန်း</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး အစွမ်းများက ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးအောက်မှာ ကြက်တစ်ကောင်အစာကောက်သလိုမျိုး တဘန်းဘန်းနှင့် ပြိုကွဲခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတမှိတ်အတွင်း အပိုင်းပိုင်း ပျက်ဆီးနေသောကြောင့် ဝိညာဥ်ပေါင်းများစွာဖြင့် စုဝေးထားသော ထိုအစွမ်းက နောက်ဆုံးမှာ မရှိတော့သလို ပျောက်ကွယ်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသလို စိတ်ပျက်မှုတစ်ချို့ပါ ရင်မှာခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုစိတ်ပျက်မှုတွေကို ချက်ချင်း ချုပ်တည်းလိုက်ပြီး ထပ်မံဟစ်ကြွေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဥ်တွေ..ပြန်လာစမ်း”</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပဲ နေရာအနှံ့မှာ နားကွဲလောက်စရာ ဆူသံတွေ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးကြောင့် ထွက်ပြေးသွားသော ဝိညာဥ်များအားလုံးကို အတင်းအကျပ် ပြန်စုဝေးစေလိုက်ကာ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးပုံစံ ပြန်ဖြစ်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လောထျန်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်ရင်းပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း.ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေနဲ့ ငါ့အစွမ်းကို ပျက်ဆီးစေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကြိုးစားခဲ့သမျှ အကုန် အကျိုးမရှိစေရဘူး”</p> <p> </p> <p>သူက ပြန်စုဝေးနေပြီဖြစ်သော ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့အနိုင်မယူနိုင်တဲ့အစွမ်းကို ဘာလို့ထင်လဲ.. အဲ့ဒါက မသေဆုံးနိုင်တာပဲ။ မင်းငါ့ရဲ့ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးကို အကြိမ်တစ်ထောင် ဖြိုခွဲနိုင်တဲ့ အစွမ်း ပိုင်ဆိုင်ထားလို့ရတယ်.. ဒါပေမဲ့ ငါက အကြိမ်တစ်ထောင့်နဲ့မှတစ်ကြိမ် ပြန်စုဝေးစေမှာပဲ။ အဆုံးမှာ အနိုင်ရမှုက ငါ့ဆီကိုပဲပြန်ရောက်လာမှာ”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်လေတော့သည်..</p> <p> </p> <p>အစောကမြင်ကွင်းကြောင့် ငြိမ်ကျသွားသော မိစ္ဆာအုပ်လိုက်ကြီးပင် ထိုဟစ်ကြွေးသံကြီးကြားမှာ တစ်ဖန်ပြန်လည် တက်ကြွလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်လဲ မျက်နှာပျက်သွားလေကာ</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က တကယ်ကိုင်တွယ်ရခက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့နှလုံးသားက အနည်းငယ်.ကူကယ်ရာမဲ့လာပြီပင်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းဘုရင်ကိုးသွယ်ဘုရင်က သူသည်လည်း မသေမျိုးဧကရာဇစ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာသောကြောင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု အပိုင်တွက်ထားခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူက မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို အထင်သေးမိသလို အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးရဲ့ အစွမ်းကိုပါ အထင်သေးလိုက်မိတာပဲ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်စုဝေးနိုင်ပြီဆိုမှတော့ ဒါရဲ့ဆိုလိုရင်းက သူ့မှာအဆုံးမရှိတဲ့ အသက်တွေရှိနေသလို.. အဆုံးမရှိတဲ့အစွမ်းတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>သူက မသေမျိုးဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေရင်တောင်မှ အဆုံးမှာ မောပန်းလာလိမ့်မည်.. ဒါဆို တစ်ဖက်သူ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူဘာလုပ်ရတော့မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုပြိုင်ဘက်မျိုးနဲ့ တွေ့တော့ သူဘယ်လို တိုက်ပေးရတော့မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>“စောက်ကျိုးနည်း နတ်ဘုရားအစွမ်းတွေ.. အကုန်ချီးပဲ”</p> <p> </p> <p>သူ ကောင်းကင်ဘုံကိုသာ ကျိန်ဆဲနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်က လောထျန်းကတော့ အဖက်မလုပ်စွာကြည့်နေရင်းမှ အဖက်မလုပ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပါ၏။</p> <p>“ဝိညာဥ်ဟုတ်လား၊ မင်းသတိမပေးရင် ငါမေ့တော့မလို့’</p> <p> </p> <p>“ဟမ်..ဘာပြောတယ်၊ မင်းက ထပ်တိုက်ချင်သေးတာလား။ ငါပြောမယ်၊ အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးရဲ့ အစွမ်းက အနိုင်မယူနိုင်တဲ့အစွမ်းအပေါ် အခြေခံထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းစိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းသေပြီးရင် ငါမင်းရဲ့ဝိညာဥ်ကိုလဲ စုပ်ယူထားမှာ.. ဒါဆိုမင်းလဲ တနည်းနည်းရဲ့ ငါ့ရဲ့အစွမ်းဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းလဲငါနဲ့ပူးပေါင်းလို့ ရသွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လက်တစ်ဖက် မြှောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်း ပြန်လည်စုဝေးလာခဲ့သည်.. သို့သော် ဒီတစ်ခေါက်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ပိုအစွမ်းသုံးထားခဲ့သည့်အတွက် စွမ်းအင်လှိုင်းက ပိုမိုကြောက်ဖို့ကောင်းလာသလို အရွယ်အစားလည်း ပိုကြီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက ဘယ်သူမှ အနိုင်မယူနိုင်တဲ့သူပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ကောင်ကို သတ်ပစ်”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာအုပ်လိုက်ကြီးတစ်ခုလုံး မနေနိုင်အောင် တက်ကြွကုန်ကြပြီး တဒုန်းဒုန်း ဆောင့်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း..ဝုန်း</p> <p> </p> <p>“ဟဟ၊ မင်းက လက်ဖဝါးသေးသေးလေးနဲ့ တားအုံးမှာလား၊ မင်းရဲ့လက်ဖဝါးက သေလောက်အောင် သန်မာနေရင်တောင် ဒီတစ်ခေါက် ငါ့အစွမ်းကို ဘယ်လိုမှ ဖျက်ဆီးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းကို ကြည့်နေရင်း မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လှောင်သံအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်းက အရင်လို ကောင်းကင်ဘုံလက်ဝါးကိုတောင် အသက်မသွင်းတော့ဘဲ နီးကပ်လာသော ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းကို ရှုတည်တည် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>&အိုး.. မင်းက တစ်ခါထဲ အရှုံးပေးလိုက်ပြီလား။ လူသားမျိုးနွယ်တွေက.. ထင်တဲ့အတိုင်း သုံးစားမရဘူးပဲ၊ ဟားဟားဟား”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လောထျန်း၏စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ချိုးနှိမ်ဖို့ရန် အဆက်မပြတ် လှောင်ပြောင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ လောထျန်းက လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကွက်ဖော်လိုက်ပြီး မန္တာန်စရွတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save