Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1108</h2> <h2 style="text-align: center;">(မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ကျရှုံးခန်း)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဟမ်.. သူ မန္တာန်ရွတ်နေတာလား”</p> <p>လောထျန်းကို အဝေးကကြည့်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ယောက် မှင်သက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ</p> <p> </p> <p>ဒီလိုအနီးကပ်အခြေအနေရောက်နေတာကို ထွက်မပြေးဘဲနဲ့.. သူက ဘာကိစ္စ မန္တာန်လာရွတ်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ချက်ချင်းပဲ တစ်ခုခု တွေးမိသွားကာ လှောင်ပြောင်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါသိပြီ.. ဒီကောင်က သေတော့မှာသိလို့.. နောက်ဘဝပြန်မွေးဖွားနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွတ်..သနားဖို့ကောင်းတာကွာ။ ငါ့အစွမ်းကြောင့် သေခဲ့ရတဲ့ကောင်တွေအတွက် ပြန်မွေးဖွားနိုင်မဲ့ အခွင့်အရေးမှ မရှိတော့တာ”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းက ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး..သတိထား၊ ကျုပ်ဝင်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က မျက်လုံးကြီး ကျွတ်ကျမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တပြိုင်နက်ထဲမှာပဲ..</p> <p> </p> <p>ဘန်းဘန်းဘန်း</p> <p> </p> <p>သူ့ခေါင်းရဲ့ပတ်ပတ်လည်ကို အနီရောင်နေလုံးများစွာ ဝန်းရံသွားပြီး ထိုနေလုံးကိုအကြောင်းပြုရင်း တဟုန်ထိုးမြင့်တက်လာသော အစွမ်းကို အသုံးပြုကာ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းကို ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ ထိုအချိန်မှာပဲ</p> <p> </p> <p>ဘိ</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအစွမ်းက လောထျန်းနှင့် အလွန်နီးကပ်လာချိန်မှာ အထဲကနေ အဖြူရောင်ဝိညာဥ်သဏ္ဍာန်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဥ်က အပေါ်ကနေအောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအဖြူရောင်ဝိညာဥ်နှင့် ထိတွေ့သည့်နေရာတိုင်းမှာ.. တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်.. နောက်ဆုံး မရေမတွက်နိုင်လောက်သည်အထိ အဖြူရောင်ဝိညာဥ်တွေ ထပ်ပွားလာသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ကို ဗဟိုပြုဖြစ်ပေါ်စေသော ထိုဝိညာဥ်များ၏ မျက်နှာမှာ အရင်လို မုန်းတီးမှုအာဃာယတွေ မရှိတော့ပဲ..ပကတိ ငြိမ်းချမ်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ထိုပုံရိပ်တွေက ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုးအတွင်းကနေ ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်မသွားခင် လောထျန်းကို ဦးညွတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဝိညာဥ် ဦးညွတ်တိုင်း၊ လောထျန်း၏ ကံတရားလဲ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တွေထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ ဝိညာဥ်တစ်သောင်းလက်ညိုး၏ အစွမ်းကလည်း ဖျော့တော့လာတာ အခုဆို အရင်ရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ကို တိုက်ရိုက်ပဲ ဆွံ့အစေပါသည်။</p> <p> </p> <p>အခုဘာတွေဖြစ်နေလဲ သူတကယ်မသိတော့ဘူး။</p> <p>သူဝင်ပြီး ကူညီသင့်ရဲလားလဲ မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားလည်း လုံးဝကြောင်နေပေမဲ့ သူအမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ အတိအကျမသိရင်တောင်မှ ဒီတိုင်း ဆက်ခွင့်ပြုထားပါက လောထျန်းကြောင့် သူ၏ဝိညာဥ်တစ်သောင်းအစွမ်းတွေ အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဝိညာဥ်တစ်သောင်းက သူတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နန်းတော်တစ်ခုလုံး နှစ်ပေါင်းထောင်နဲ့ချီပြီး စုဆောင်းခဲ့ရသော အရာများပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဥ်အစွမ်းတွေကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရင် သူ့ရဲ့ကြိုးစားမှုတွေပဲ ပျက်ဆီးရမှာမဟုတ်ဘူး.. သူ့ရဲ့ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအပေါ်မှာပါ အများကြီး သက်ရောက်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်လာကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အလျင်စလို အော်ဟစ်ရင်း အစွမ်းကိုအသည်းအသန်း ပြန်စုဝေးလိုက်သည်..</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ ဘယ်အရာက ထိုမျှလွယ်ကူပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အမိန့်ပေးလိုက်တာတောင်မှ ဝိညာဥ်တွေက ဆက်လက်ထွက်ခွာနေကြဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ယောက် အသားတွေပင် တဆတ်ဆတ် တုန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မရဘူး..မသွားနဲ့..မသွားရဘူး။ မင်းတို့ကငါ့အစွမ်းပဲ”</p> <p>သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ဝိညာဥ်တွေက မပြတ်ထွက်ခွာနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ အဝေးကကြည့်နေကြသော မိစ္ဆာအုပ်လိုက်ကြီးကတော့ သေချာ မမြင်ရသောကြောင့် အနည်းငယ် ရှုတ်ထွေးလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ယောင်တွေ၊ အစောကအထိ ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက အပီအပြင်ဖြဲနေတာလေ.. ဘာကိစ္စ ရပ်လိုက်တာတုန်းဟ”</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက သနားပြီး မသတ်တော့တာလား”</p> <p> </p> <p>“ဟ.. ဘယ်တုန်းက ငါတို့မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လူသားမျိုးနွယ်ကို သနားဖူးလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>“အေးလေ၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လူသားကို အမုန်ဆုံးပဲ။ သူ့ဘေးမှာ လူသားတစ်ယောက်ပေါ်လာတာနဲ့ သေချာပေါက် သတ်ပစ်တာပဲကို”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားတွေခဗျာ ပြောလေ၊ ရှုတ်လေ ဖြစ်လာပြီး အခြေအနေကို နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကလည်း သူ့အစွမ်းတွေ ယုတ်လျော့ရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရင်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>&ဒါဟိုကောင် မန္တာန်ရွတ်နေလို့များလား”</p> <p>သူချက်ချင်းပဲ လောထျန်းကို ဖြတ်ခနဲ ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ လောထျန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းနှစ်ဖက်က တလှုပ်လှုပ်ရွတ်နေတာကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း လောထျန်း၏ ပါးစပ်ကနေ ထွက်နေသော အစွမ်းတစ်ချို့ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ အာရုံခံမိနေသည်.. အဲ့ဒါက ရေကန်အလယ်က ကြာပွင့်တစ်ပွင့်လို ကြည်လင်အေးမြစေသည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏ ထိုအစွမ်းကြောင့် သူ၏ဝိညာဥ်အစွမ်းတွေ လျော့လာမှန်း အတည်ပြုနိုင်သွားသည်နှင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အလွန်စိတ်ဆိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်းက တစ်ချက်တောင် စောက်ဖက်မလုပ်ပဲ ထိုအစား ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘိ</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်တွေထပ်ပြီး ထွက်သွားနေကြသည်မို့.. မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ယောက် လဲကျတော့မလိုပင် ဖြစ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတောင်းပန်ပါတယ်.. ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့။ ငါမင်းကိုအသက်ချမ်းသာပေးပါ့မယ် မဟုတ်ဘူး၊ ဝူယန်စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို အလွတ်ပေးပါ့မယ်..ဟုတ်ပြီလား”</p> <p>သူ တုန်ယင်စွာဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား နောက်ဆုံးတော့ လက်နက်ချပြီပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ အနည်းငယ် အံ့သြနေသော နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်လည်း လောထျန်းကို တစ်လှည့်၊ မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကို တစ်လှည့်ကြည့်ပြီး သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး.. ဒါကမင်း မန္တာန်ရွတ်နေလို့လား” သူအံ့သြစွာမေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ခဏရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ ပြန်လည်ရွတ်ဆိုကာ.. ဝိညာဥ်တွေကို လွတ်မြောက်စေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားက လောထျန်းခဏရပ်သွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝိညာဥ်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်သိမ်းဆည်းလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝှီး</p> <p> </p> <p>ထိုမှသာ သူစိတ်သက်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး မျက်လုံးထဲက တစ္ဆေမီးတောက်လဲ ပြန်လည်လောင်ကျွမ်း လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ တိတ်တဆိတ် ရေတွက်လိုက်ရာ သုံးပုံနှစ်ပုံတောင် လျော့သွားခဲ့သော ဝိညာဥ်အရေအတွက်ကြောင့် သူတော်တော်လေး အံ့သြသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဥ်တွေကို ရဖို့ သူ သေလောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့ရပါသော်လည်း အခုတော့ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အများကြီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နည်းနည်းလောက်ပဲ ထပ်ဆုံးရှုံးရရင်တောင် သူ့ရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်ကိုပါ ထိခိုက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“စောက်နှလုံးသားမရှိတဲ့ကောင်.. ငါ့ရဲ့ဝိညာဥ်တွေကို ငါပြန်သိမ်းလိုက်ပြီ၊ မင်းထိလို့မရတော့ဘူး”</p> <p>သူ လောထျန်းကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က ဘေးကနေ ဝင်ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၊ မင်းကငါအဖိုးကြီးကို မေ့နေတာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုမှ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လန့်သွားပြီး နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိကာ.. အခြေအနေမကောင်းတော့မှန်း ရိပ်စားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က မသေမျိုးဧကရာဇစ်တစ်ပိုင်းပဲ..</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မျက်စိအရှေ့က ကျက်သတုံးကောင်ကလည်း ကောင်းကင်ဘုံကိုဆန့်ကျင့်နိုင်သည့် ဘီလူးတစ်ကောင်ဖြစ်သည်..</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်စုတ်ကြောင့် သူ့ရဲ့ဝိညာဥ်အစွမ်းကို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ထုတ်မသုံးနိုင်တော့လေရာ.. သူ့ရဲ့တိုက်ကွက်များစွာ ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူသာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရရင် အရေးနိမ့်တော့မှာမလား။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အများကြီး မတွေးတောနိုင်ခင်မှာပဲ.. လောထျန်း၏ မျက်မှောင်ကြုတ်နှင့်ပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ဝိညာဥ်တွေကို မလွှတ်ပေးနိုင်တော့ဘူးလို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်.. မင်းဘာပြောချင်တာလဲ” မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အနည်းငယ် ရင်ထိတ်လာပြီပင်..</p> <p> </p> <p>သို့သော် လောထျန်းက လှလှလေး ပြုံးပြလိုက်ပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာပဲ မန္တာန်ပြန်ရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတစ်ခေါက် လောထျန်းရွတ်လိုက်သည့် မန္တာန်က အရင်ကနဲ့မတူညီတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်မိစ္ဆာနတ်ဘုရား လှောင်ပြောင်ကာ မေးခွန်းထုတ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်.. သို့သော် ထိုအချိန်မှာပဲ</p> <p> </p> <p>ဘိ</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းကနေ အဖြူရောင်ဝိညာဥ်ပုံရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး ထိုပုံရိပ်က ခပ်ဖြည်းဖြည်းပဲ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာ” ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား အလွန်ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် ထိုဝိညာဥ်တွေအားလုံးကို သူ့ရဲ့အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှာ ပိတ်မိထားပေမဲ့.. ဘာကြောင့် ဝိညာဥ်တွေက လွတ်မြောက်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ အတွေးလွန်နေစဥ်မှာပဲ..ပိုများတဲ့ အဖြူရောင်ပုံရိပ်တွေ ဆုတ်ခွာလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏလေးအတွင်းမှာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဥ်အစွမ်းက သိသာစွာ လျော့နည်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း.. မင်း…မင်းဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”</p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ယောက် လောထျန်းကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပါတော့၏။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက ထိုအသံကိုကြားမှ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံ့သြစွာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p>“အလုပ်ဖြစ်သားပဲ”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save