Book List

<h2 style="text-align: center;">Ch 1112</h2> <h2 style="text-align: center;">(မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏အတိတ်)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အတိတ်ဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်လိုက်ရတော့ လောထျန်း တော်တော်လေး နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အော်..ဒါကြောင့် ဒီကောင်က လူသားတွေကို အခုလို မယားငယ်မုန်း မုန်းနေတာကိုး”</p> <p> </p> <p>ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ အတိတ်ကကြုံခဲ့ရသော ကပ်ဘေးကြီးသုံးခုမှာ ကျိလန်ဒေသက လူသားမျိုးနွယ်ကို အများကြီးသတ်ပစ်ခဲ့တာလည်း ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်တန်ရာ၏။</p> <p> </p> <p>ရှေးမိစ္ဆာနယ်မြေနဲ့ ထျန်းမင်နယ်မြေလိုမျိုး ထျန်းယွမ်ကမ္ဘာ၏ အရင်းအမြစ်တွေကို သိမ်းယူဖို့အားမသန်ကြပဲ ကျိလန်ဒေသက လူသားမျိုးနွယ်ကို ဇိမ်ခံပြီးကို သတ်ခဲ့ကြတာပင်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ထိုတုန်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ်ကြားက ကွာခြားချက်ကြောင့်ဟု ထင်ခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>အခုမှသာ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ အတိတ်အတွေ့အကြုံကြောင့် ဖြစ်မှန်း.လောထျန်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတောင်းစားက သနားဖို့ကောင်းသလိုလို ရှိပေမဲ့လည်း လောထျန်း မသနားမိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာမြှောက်လိုက်ပြီး စိတ်ဝိညာဥ်အစွမ်းဖြင့် ဝိညာဥ်ဖိနှိပ်လက်သည်းကို အသက်သွင်းကာ လက်ဖြောက်တီးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူး</p> <p> </p> <p>ဝိညာဥ်ဖိနှိပ်လက်သည်းက မိစ္ဆာနတ်ဘုရား၏ ဝိညာဥ်ကို တိုက်ရိုက်ပဲ ထိုးဖောက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>အွတ်</p> <p> </p> <p>စိတ်ရူးဖောက်နေသော မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဝိညာဥ်ခဗျာ လက်သည်း၏ ဖောက်ထွင်းမှုကြား အပိုင်းပိုင်း ပြိုကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာနတ်ဘုရားသေပြီလား”</p> <p>အဝေးကကြည့်နေသော လဲ့ထျန်တစ်ယောက် သူ့မျက်လုံးသူပင် မယုံနိုင်စွာ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ်ဘုရားဆိုတာ ကျိလန်ဒေသ၏ ထိပ်သီးမသေမျိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး.. လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် တစ်ချိန်လုံးချိန်ရွယ်ထားသော ဓားတစ်ချောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးက ဒီတိုင်းသေသွားပြီလား။</p> <p> </p> <p>အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ သူတို့တွေ အလွန်ရှုတ်ထွေးနေကြကာ ဘာပြောရမလဲ မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ကတော့ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်..</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူချက်ချင်း သတိဝင်သွားကာ လောထျန်းကို လှည့်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျိလန်ဒေသရဲ့ အခက်အခဲကြီးကို ဖြေရှင်းပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သခင်လေးသာ မကူညီရင်.. ကျိလန်ဒေသတစ်ခုလုံး အမြစ်ပျက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏ ပုံစံက လောထျန်းကို အကြီးကြီး လေးစားနေကာ.. အနည်းငယ်သော်မှ လျစ်လျူမရှုရဲဟန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောထျန်းက သူ့ထက်အများကြီး သန်မာတာကို သူကောင်းကောင်း သိသွားလေပြီ..</p> <p> </p> <p>သူ့ကို မတော်တဆ ဘဝကူးပြောင်းစေတော့မည့် ကိစ္စကို ခဏထား.. အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးကို စကားတစ်ခွန်းထဲနှင့် မောင်းထုတ်နိုင်သည် ဆိုကတည်းက သာမာန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်စရာလား။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း၏.သန်မာမှုက ဘယ်လောက်ရှိနေမလဲ သူမသိပါချေ..</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ သူတစ်ခုတော့ သေချာသိသည်.. လောထျန်းက နေမင်းကိုးသွယ်မသေမျိုးဘုရင် ဖြစ်တဲ့ သူကိုယ်တိုင်တောင် ရန်စလို့ရတဲ့ သူ မဟုတ်ဘူးပဲ။</p> <p> </p> <p>လောထျန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပုံမှန်လိုပဲ တုံ့ပြန်လာ၏။</p> <p>“ဒါဒီတိုင်း အသေးအဖွဲ့လေးပါ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်းဘက်က အခုလိုမျိုး ဂုဏ်မယူသည့်ပုံစံကြောင့် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်တစ်ယောက် ပိုမိုအံ့သြသွားကာ လေးစားမှုတွေ ယိုဖိတ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးလောထျန်း..” ထိုအချိန်မှာ ဝေ့လင်ယွီကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသော မျက်နှာဖြင့် စပ်စုစွာအရှေ့တိုးလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း.. မင်းတို့တွေ အဆင်ပြေကြရဲ့လား” လောထျန်း အပြုံးတစ်ခုဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေ့လင်ယွီ ပြုံးပြုံးလေး ပြန်ဖြေလိုက်ပါသည်။</p> <p>“ကျွန်မ ဒဏ်ရာနည်းနည်းပဲ ရတာပါ၊ အဆင်ပြေပါတယ်..ဒါပေမဲ့”</p> <p> </p> <p>သူမက လဲ့ထျန်တို့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။</p> <p>“အကိုလဲ့ထျန်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို မကုနိုင်လောက်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်လဲ လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာ မျက်မှောင်တင်းတင်း ကြုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် တွေ့နိုင်ပါသည်.. အများကြီး ထိခိုက်ထားသော ထိုကောင်လေး၏ အခြေအနေက ကယ်လို့မရနိုင်တော့ဘူး။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အင်္ကျီထဲက ကြွေပုလင်းများစွာကို ထုတ်လိုက်ကာ လဲ့ထျန်တို့ဘက် ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဆေးလုံးတွေက မင်းတို့ရဲ့အတွင်းဒဏ်ရာကို မကုသပေးနိုင်ပေမဲ့ ပိုမဆိုးလာအောင်တော့ တားပေးနိုင်တယ်၊ ဒါတွေစားလိုက်ပါ”</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန်တို့အုပ်စု ချက်ချင်းပဲ စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်က ကျိလန်ဒေသ၏သခင်ကြီးပဲ..</p> <p> </p> <p>ထိုသူက တကယ်ကြီး သူတို့ကို ဆေးဝါးပေးလိုက်တာလား..</p> <p> </p> <p>အချိန်တစ်ခုကြာသည်အထိ လဲ့ထျန်တို့အုပ်စုသည် ကျေးဇူးလဲတင်သလို ကြောက်လဲကြောက်သောကြောင့် ဘာမှ မတုံ့ပြန်ရဲတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာ လောထျန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့..သခင်လေး ဘာများညွှန်ကြားမလို့ပါလဲ”</p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်တစ်ယောက် လျစ်လျူမရှုရဲစွာဖြင့် လျင်မြန်စွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လောထျန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်က ကျိလန်ဒေသကမဟုတ်တဲ့အတွက် ကျုပ်ဝင်မပါသင့်တဲ့ ကိစ္စဆိုတာရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကလည်း လူသားမျိုးနွယ်ဝင်ပဲ။ ကျိလန်ဒေသက လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ရှင်သန်ရေးအတွက် ကျုပ်စိတ်ပူမိတယ်”</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏မျက်နှာက ချက်ချင်း ဖြူဖွေးသွားလေကာ ခပ်ခြောက်ခြောက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>“သခင်လေး ဘာကိုစိတ်ပူလဲ ကျုပ်သိပါတယ်၊ တကယ်တော့ အဲ့ဒါက ကျိလန်ဒေသရဲ့ အရမ်းကိုကြာနေတဲ့ပြဿနာဟောင်း တစ်ခုပဲ။ ကျုပ်လဲ လူသားမျိုးနွယ်နဲ့မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပြေလျော့စေဖို့ ကြိုးစားချင်ပါတယ်ဗျာ.. ဒါပေမဲ့ ဒီမျိုးနွယ်နှစ်ခု တိုက်ခိုက်လာခဲ့တာက ရှေးကတည်းကပဲ။ ဒါက ကျုပ်လို ဆယ်ဘွဲ့ရမသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက် ဖြေရှင်းနိုင်မဲ့ ရန်ညှိုးမဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ဘေးမှာရှိနေသော လဲ့ထျန်ကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ဖြေရှင်းလိုက်တော့၏။</p> <p>“နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်၊ ကျိလန်ဒေသကို ခရမ်းနေမင်းဘုရင် မအုပ်စိုးစဥ်က ကျွန်တော်တို့အခြေအနေက ဒီထက်ပိုဆိုးတယ်.. အခုမှ နည်းနည်းလေး ပြေလျော့လာတာပါ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ</p> <p>“ ကျုပ်နားလည်ပြီ”</p> <p> </p> <p>သူချက်ချင်းပဲ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ဘက်ကို လှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်အနေနဲ့ ကျိလန်ဒေသတစ်ခုလုံးကို အုတ်မြစ်ကစပြီး မပြောင်းလဲလိုဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဘက်က လိုက်လျောသင့်တဲ့အချက်တစ်ခုကို သဘောတူပေးမယ် မျှော်လင့်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ ကျေးဇူးပြုပြီးပြောပါ အရှင်”</p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်တစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ အခေါ်အဝေါ်တွေပင် ပြောင်းကုန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စကြီးတော့မဟုတ်ဘူး.. ကျိလန်ဒေသက လူသားမျိုးနွယ်ကို ကျိလန်ဒေသကနေ စိတ်ကြိုက်ဝင်ထွက်ခွင့် ပြုပေးလိုက်ပါ။ ဒီမှာမနေချင်တဲ့ လူသားတွေကို ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>ထိုမှသာ နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် စိတ်သက်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး</p> <p>“ကျုပ် သဘောတူပေးနိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုပဲဆိုဆို ဒါက နေရာပြောင်းရွှေ့အစီအမံ ဖွင့်ပေးရတဲ့ တာဝန်လေးပဲ.. ထိုမျှနှင့် လောထျန်းကို ရန်စလို့ မတန်ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>လဲ့ထျန်တို့ အုပ်စုကတော့ ပျော်လဲပျော်သွားသလို တစ်ချိန်ထဲမှာ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ ကျိလန်ဒေသကနေ ထွက်သွားနိုင်တော့မည်.. ကျိလန်ဒေသက သူတို့၏ မွေးရပ်မြေဆိုပေမဲ့ ဒါက ငရဲတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အုပ်စုလိုက်သတ်ဖြတ်ခြင်းကနေ လွတ်မြှောက်နိုင်တော့မည်.. ဒါက မဟာကောင်းချီးတစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p>“ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး လောထျန်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း ခေါင်းတစ်ချက်သာ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်ဘက် လှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ကျုပ်နောက်ထပ် ဒုက္ခပေးချင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုရှိပါသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ယဥ်ကျေးနေပါပြီ.. တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ပါဗျ”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ကျိလန်ဒေသရဲ့ တားမြစ် နယ်မြေကို သွားချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ..တားမြစ် နယ်မြေဟုတ်လား”</p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်၏မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲ ပြဿနာရှိလို့လား”</p> <p>လောထျန်းလဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် လျင်မြန်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေကာ</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ ပြဿနာမရှိပါဘူးဗျ။ ဒီတိုင်း.. တားမြစ်နယ်မြေနဲ့ ကျိလန်ဒေသနဲ့က ငြိမ်းချမ်းနေတာကြာပါပြီ၊ ဒါကြောင့် သခင်လေးဘာကြောင့် သွားချင်တာလဲ ဒီတိုင်းသိချင်မိလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>လောထျန်း အဖက်မလုပ်စွာ ဖြေပေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျုပ်က ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး..ဖျက်ဆီးချင်ရုံတင်။ ဖြစ်နိုင်ရင် အဲ့ကနေတစ်ဆင့် နတ်ဘုရားတောအုပ်ထဲထိပါ သွားချင််တယ်.. နတ်ဘုရားတောအုပ်ရဲ့ နမိတ်ဆိုးတစ်ချို့ကို သတ်မလို့ ဘာညာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟမ်းးး” နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင်တစ်ယောက် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>တားမြစ်နယ်မြေကို ဖျက်ဆီးမယ်ဟုတ်လား..</p> <p> </p> <p>ထားပါ၊ ထိုကိစ္စကို အပေါ်ကမ္ဘာ၏ မရေမတွက်နိုင်သော ထိပ်သီးဂိုဏ်းများစွာ ကြံစည်ဖူးသည့်အတွက် နားလည်ပေးလို့ ရပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပေမဲ့ 'နတ်ဘုရားတောအုပ်ထဲထိ ဝင်ပြီး နမိတ်ဆိုးတစ်ချို့ကို သတ်မယ် ဘာညာ ဟုတ်လား</p> <p> </p> <p>ဒီဟာသက မများလွန်းဘူးလား။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားတောအုပ်ရဲ့ နမိတ်ဆိုး ဆိုတာ မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေတောင် အလွယ်တကူ ရန်မစရဲတဲ့ တည်ရှိမှုပဲ။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကိုးသွယ်ဘုရင် အစက ငြင်းမလို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း</p> <p> </p> <p>အနန္တဝိညာဥ်သခင်ကြီးကိုတောင် မျက်လုံးထဲ မထည့်သော လောထျန်း၏သန်မာမှုကြောင့် လောထျန်း လုပ်နိုင်လောက်သည်ဟု ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြောင့် သူအသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှုပြီးတာနှင့် ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ သခင်လေးမှာ ဒီလိုရည်ရွယ်ချက် ရှိမှတော့ ကျုပ် အဖော်ပြုပေးပါ့မယ်ဗျ”</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save