Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခွန်အား တိုးတက်လာခြင်းနှင့် မူလအရိုးအကြောများ သန်စွမ်းလာခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံး၍...</p> <p> </p> <p>"အကုန်အဆင်ပြေပါတယ်... အခုတော့ လုံးဝ ဘေးကင်းသွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် ကျန်းနင်၏ အကြည့်က လူအနည်းငယ်အပေါ် ဝေ့ဝဲသွားပြီးနောက် သူတို့အနောက်တွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျင်းထံသို့ ကျရောက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်သီးဆုပ်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြရင်း...</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြဿနာ နည်းနည်း ကြုံခဲ့ရတယ်လို့ ကြားတယ်... အကုန် ဖြေရှင်းပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>"ဖြေရှင်းပြီးပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုလည်း ကောင်းတာပေါ့လေ..."</p> <p>ဝမ်ကျင်းက ဆက်၍...</p> <p>"ရောက်တုန်းရောက်ခိုက် ညစာပါ တစ်ခါတည်း စားသွားပါလား"</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် နှစ်တာနယ်ကျော် အလေးချိန်ရှိသော နဂါးငါးဖြူ တစ်ကောင်အား လေထဲသို့ မြှောက်ကိုင်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ... ဒါက နဂါးငါးဖြူ အသားပါ... အတူတူ သုံးဆောင်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"အိုး..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ကျန်းနင် လက်ထဲရှိ ငါးအသားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p>"နဂါးငါးဖြူ ဆိုတာ တကယ့် ရတနာတစ်ပါးပဲ... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် ရလာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က...</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ ကျွန်တော် ကံကောင်းသွားလို့ပါ... လော့ရွှေမြစ်ထဲမှာ တစ်ကောင် ဖမ်းမိခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းလိုက်တာ..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p>"ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ဟင်းလျာပါမှတော့ ခဏနေရင် သေချာပေါက် သောက်ကြရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဆရာ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံး၍ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဝမ်ကျင်း ရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝမ်ကျင်းနှင့် ဆယ်ပေခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် ကျန်းနင်အား အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ခိုင်မာ တောင့်တင်းသည့် အငွေ့အသက် တစ်ခုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး... မကြာခင်ကမှ သိသိသာသာကို တိုးတက်လာခဲ့တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လတ်တလောတွင် ကျန်းနင်၏ တိကျသော ခွန်အား ပမာဏကို မခန့်မှန်းနိုင်သေးသော်ငြား... ကျန်းနင်၏ ခွန်အားများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်းကိုမူ သူ၏ ခံစားချက်အရ ကောင်းစွာ သိရှိနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ပိုမို အားကောင်းသော တည်ရှိမှု တစ်ခုက မွေးရာပါ ဖိအား တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာ ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘာဝအလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများ အနေဖြင့် သဘာဝတောတွင်းရှိ သားရဲဘုရင်ကြီးများအား ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်နေသော ဖိအားများကို ခံစားရသကဲ့သို့ပင် ထိုမွေးရာပါ ခံစားချက်ကိုမူ ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ပေးစွမ်းလာသော ဖိအားမှာ ထိုမျှလောက်ထိ မပြင်းထန်လှသော်ငြား ယခင်က သူပြသခဲ့ဖူးသော တည်ငြိမ် အေးဆေးမှုများနှင့်တော့ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်လေး... မကြာသေးခင်က မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေ အတော်လေး တိုးတက်လာခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>"အနည်းငယ်တော့ တိုးတက်လာခဲ့ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"နောက်သုံးရက်နေရင် စစ်ဆေးရေးရုံးက လုပ်မယ့် အရည်အချင်းစစ် စာမေးပွဲအတွက်ကော မင်း ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ဆက်မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>"သုံးရက်ပဲ လိုတော့တာလား"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... သုံးရက်ပဲ လိုတော့တယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်၍...</p> <p>"ငါ တိကျတဲ့ သတင်း ရထားပြီးပြီ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p>"နောက်သုံးရက်နေရင် ဆရာ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ရမှာပါ... ဆရာ့ကို သေချာပေါက် စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>"မင်းကိုယ်မင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် လုပ်နေလိုက်တာ... ကောင်းပြီလေ... နောက်သုံးရက်နေရင် မင်းရဲ့ အစစ်အမှန် စွမ်းရည်တွေကို ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင်…</p> <p> </p> <p>နှစ်တာနယ် အလေးချိန်ရှိသော နဂါးငါးဖြူအား အလွှာပါးပါးလေးများ လှီးဖြတ်၍ ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်ပေါ်တွင် အစီအရီ ပြင်ဆင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးငါးဖြူ၏ အသားမှာ ထပ်မံချက်ပြုတ် ပြင်ဆင်နေရန် မလိုအပ်ပေ။ အလွှာလိုက် လှီးဖြတ်လိုက်ရုံဖြင့် အလွန်တရာ အရသာရှိလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤသည်ကပင် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများ ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်သည့် ဝိညာဉ်ငါး၏ အနှစ်သာရများကို ထိန်းသိမ်းရန် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ငါး၏ အသားမှာ အလွန် နူးညံ့ပြီး သာမန်လူများပင်လျှင် ငါးအသား၏ အနှစ်သာရများကို ကောင်းစွာ စုပ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သာမန်လူများ၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို တိုးတက်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အား သန်စွမ်းလာစေသည့် အာနိသင်များလည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ နဂါးငါးဖြူအား အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော၊ ရှာဖွေရ အလွန် ခက်ခဲသော ဝိညာဉ်ငါးအဖြစ် လူသိများ ထင်ရှားနေခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က နဂါးငါးဖြူ အသားတစ်လွှာကို ဦးစွာ ကောက်ယူ၍ ဝမ်ကျင်း၏ ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာ အရင် သုံးဆောင်ပါ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက တော်တော်လေး သိတတ်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးဦး.. ပေါက်စီလုံးလေးလည်း စားချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းယွမ်ယွမ်လေးက သူ၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်လည်း သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ခဏလေး စောင့်ဦးနော်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျန်းလီနှင့် လျူဝမ်ဝမ်တို့အား...</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီး... ဒီနဂါးငါးဖြူရဲ့ အာနိသင်တွေက သာမန်လူတွေ စားသုံးဖို့ သင့်တော်ရဲ့လား ဆိုတာကို ကျွန်တော် အရင် စစ်ဆေးကြည့်ပါရစေဦး"</p> <p> </p> <p>"မင်းကတော့ အရာရာ သတိကြီးလွန်းနေပြီ ကောင်လေးရာ..."</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းက ရယ်မောရင်း ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ပန်းကန်ထဲမှ နဂါးငါးဖြူ အသားလွှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ကြိမ်ခန့် ဝါးပြီးသည်နှင့် မျိုချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ ခေါင်းခါယမ်းကာ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"လတ်ဆတ်တယ်... နူးညံ့တယ်... ချောမွေ့တယ်... တကယ်ကို ထိပ်တန်းအဆင့်အတန်း တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပန်းကန်ပြားပေါ်ရှိ နဂါးငါးဖြူ အသားများကို အံ့အားသင့်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ကျန်းနင်လည်း ငါးအသား တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်ထဲ ရောက်သည်နှင့် ဂျယ်လီ တစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်တရာ လတ်ဆတ်ပြီး ချောမွေ့သော အရသာကို သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ညင်သာစွာ ကိုက်ဝါးလိုက်သည်နှင့် အသားမှာ ပြောမပြတတ်အောင် နူးညံ့နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ... ဆရာ ဒီလောက်တောင် သဘောကျနေတာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူးလေ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က စိတ်ထဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ငါးအသားများ ဝမ်းဗိုက်ထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် မီးတောင် တစ်ခုပေါ် နှင်းပွင့်များ ကျဆင်းသွားကာ လျင်မြန်စွာ အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ သူ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အရည်ပျော်သွားသော ငါးအသားများထံမှ နွေးထွေးသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ထိုအခိုက်အတန့်လေးအား ခံစားရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီးနောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖွင့်ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီး... ပုံမှန်အတိုင်း စားလို့ရပါတယ်... ဒါပေမဲ့ စားတဲ့ ပမာဏကိုတော့ ဂရုစိုက်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် ကျန်းနင်၏ စကားကို ကြားလျှင် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ စားမယ့် ပမာဏကို ဂရုစိုက်ဖို့ တကယ် လိုအပ်တယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ကျန်းနင်အား လှမ်းကြည့်၍...</p> <p> </p> <p>"ဒီလို နဂါးငါးဖြူမျိုးကို မင်း ဘယ်နားက ဖမ်းမိခဲ့တာလဲ... ငါ အရင်ကလည်း နဂါးငါးဖြူ အသား စားဖူးပါတယ်... တုန်းလင်ခရိုင်က ပင်းကျန်း စားသောက်ဆိုင်မှာလေ... ဒါပေမဲ့ မင်းဆီက တစ်ကောင်ကတော့ သိသိသာသာကို ကွာခြားနေတယ်... ဒီနဂါးငါးဖြူထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အနှစ်သာရတွေက ငါ အရင်က စားဖူးခဲ့တာတွေထက် အများကြီး ပိုများနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က...</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ အိမ်နဲ့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာကနေ ဖမ်းမိခဲ့တာပါ... အဲဒီအချိန်က ကံကောင်းသွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် ကျန်းနင်က စိတ်ထဲ၌လည်း တီးတိုး ရေရွတ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို ကံကောင်းခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ တစ်ရက်လောက် နောက်ကျသွားခဲ့မည် ဆိုပါက ထိုနဂါးငါးဖြူမှာ ရှီရှောင်ယွမ်၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p> </p> <p>သံရိုင်း ဂိုဒေါင်ကြီး တစ်ခုလုံးနှင့် လော့ရွှေမြစ်ထဲရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အဖိုးတန် ရတနာ ရေအိုင်ငယ် အကြောင်းကိုတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အတွေးများ လွင့်မျောနေစဉ်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပေါက်စီလုံးလေး၏ ပန်းကန်ထဲသို့လည်း ငါးအသားတစ်ဖတ် ထည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပေါက်စီလုံးလေး... ဖြည်းဖြည်းချင်း စားနော်"</p> <p> </p> <p>"အင်း... အင်း..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းယွမ်ယွမ်လေးက ကြက်ကလေးများ စပါးစေ့ ကောက်စားနေသကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>ခွေးခြေခုံပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော သူမ၏ ခြေထောက်လေးများမှာလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ယိမ်းခါနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>နှင်းပွင့်များကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော ငါးအသားမှာ သူမအရွယ် ကလေးငယ် တစ်ယောက်အတွက် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>သူမက ပန်းကန်ထဲမှ ငါးအသားအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ကိုင်၍ ဂရုတစိုက် ကိုက်ဝါး စားသောက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>သူမက တိုးညှင်းသော အသံလေးဖြင့်...</p> <p>"အရမ်း... အရမ်း စားလို့ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပေါက်စီလုံးလေးမှာ မူးယစ်နေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်လာပြီး အကြည့်များကလည်း ဝေဝါးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းအား မြင်လိုက်ရသဖြင့် အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည့် ကျန်းနင်လည်း အလျင်အမြန် ပြန်ချထားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ညာဘက် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်အား ပေါက်စီလုံးလေး၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ တင်ကာ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏတာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်မှ သူ စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အာနင်... ပေါက်စီလုံးလေး အဆင်ပြေရဲ့လား..."</p> <p> </p> <p>လျူဝမ်ဝမ်က ကျန်းနင်အား ကြည့်၍ စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံး၍...</p> <p> </p> <p>"သူ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ငါးအသားက အရမ်း အာဟာရ ပြည့်ဝလွန်းနေလို့ သူ အခုလို တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သွားတာပါ... သူ့အရွယ်နဲ့ဆို အများကြီး စားဖို့ မသင့်တော်သေးဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ကျန်းနင်က ပေါက်စီလုံးလေး၏ ပန်းကန်ထဲမှ ကျန်နေသော ငါးအသားကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးလေး... သား ဆက်စားလို့ ရသေးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းယီမင်က မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က...</p> <p> </p> <p>"မင်းခန္ဓာကိုယ်က ပေါက်စီလုံးလေးလို တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်လာရင်တော့ ဆက်စားလို့ မရတော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းယီမင်က အကြိမ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဤကဲ့သို့သော ငါးအသားမျိုးမှာ အလွန်တရာ အဖိုးတန်သည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>၎င်းက သူ၏ အနာဂတ် သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်မှုများအတွက် ကြီးမားသော အကူအညီ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက ဤအခွင့်အရေးကို အလွန် တန်ဖိုးထားစွာဖြင့် ငါးအသားအား တစ်တိချင်းစီ ကိုက်ဝါး၍ မျိုချနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ကျန်းလီ၊ ကျန်းနင်နှင့် ဝမ်ကျင်းတို့ သုံးယောက်မှာ အရက်ခွက်များ တိုက်၍ ဝမ်ကျင်း ထုတ်ပေးထားသော အရက်ကောင်းများကို သောက်သုံးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့က ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ညစာကိုလည်း သုံးဆောင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် နဂါးငါးဖြူ အသားနှင့် ပတ်သက်၍ ထိုကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ငါးမှာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘဲ ရှာဖွေရ အလွန် ခက်ခဲကြောင်းကို ကျန်းလီတစ်ယောက် ကြားသာ ကြားဖူးခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူများ အတွက်ဆိုလျှင် ၎င်းက သက်တမ်းကို ရှည်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်အား သန်စွမ်းစေကာ ရောဂါဝေဒနာ အသွယ်သွယ်ကို အလိုအလျောက် ပျောက်ကင်းစေနိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်သူများ အဖို့မူ ချီသွေးကြော၊ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးအကြောများကို သန်စွမ်းစေပြီး သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်အတွက် များစွာ အထောက်အကူ ပြုနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီက ငါးအသား တစ်ဖတ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ တုံ့ပြန်မှုများကို ခံစားကြည့်ရင်း ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤညစာစားပွဲမှာ လူတိုင်းအတွက် အလွန်တရာ ကျေနပ် အားရစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်တို့အဖွဲ့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းလည်း သူ၏ ခြံဝင်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာ သတ္တမအဆင့် အထွတ်အထိပ်တွင်သာ ရပ်တန့်နေခဲ့သော သူ၏ ခွန်အားများ၌ သိမ်မွေ့သော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကြောင်း သူ ခံစားနေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံ အုတ်မြစ်များသာမက အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်များ၌ပါ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သာလွန် ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ် အခြေခံ အုတ်မြစ်ဆိုသည်မှာ ပိုမို မြင့်မားသော ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ဆိုပါက ပိုမို အံ့မခန်းဖွယ် ခွန်အား၊ ပိုမို ထူးချွန်သော လျင်မြန်မှုနှင့် တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်လာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ နတ်ဘုရား စွမ်းအား ရှိသည်ဟု ဆိုကြသူများမှာ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤကဲ့သို့သော မွေးရာပါ ပါရမီမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ အပြောင်းအလဲများကို ခံစားရင်း အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနဂါးငါးဖြူက သူ အရင်က စားဖူးခဲ့သည်များနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့သည်ပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အပြောင်းအလဲများမှာ အစောပိုင်းက စားသုံးခဲ့သော နဂါးငါးဖြူ အသားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ကျင်း ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save