Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိမ်တိုက်ဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် မိုးခေါ်ခြင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အာနိသင် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်...</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်များ ကွဲလွင့်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှာလည်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသော ဒေသခံများမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ခလွတ်... ခလွတ်... ခလွတ်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အရက်အိုးကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် အိုးနံရံကို ကျောက်တုံးနက် ထိခတ်မိသော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>သူက အရက်အိုးဝကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိုးထဲရှိ အရက်များထဲတွင် ငွေရောင်ကြယ်ပွင့်လေးများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>မသိလျှင် တောက်ပသော ကြယ်ပွင့်လေးများက အရက်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ အလွန်လှပပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံပေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကျောက်တုံးနက်က မနေ့က ငါချေဖျက်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး ရတနာရဲ့ အရင်းအမြစ် များလား..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အရက်အိုးကိုမော့ကာ အရက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မျိုချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂလု...</p> <p> </p> <p>အရက်များ လည်ချောင်းထဲ စီးကျသွားသည်နှင့် ပြင်းပြသော အရက်ရှိန်က သူ့နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေပြီး အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားကာ တစ်ကိုယ်လုံး နွေးထွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>[ရေကူးခြင်း အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ... ဒီကျောက်တုံးနက်က မနေ့က ငါရခဲ့တဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ..."</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ပေးစာ ပေါ်လာမှုက ကျန်းနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။</p> <p> </p> <p>အချက်ပေးစာက သူ၏ ယခင် ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>သူက ခြံဝင်းထဲရှိ ရေတွင်းဟောင်းဆီသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေတွင်းဟောင်းထဲတွင် စိမ်ထားသော ဖြူဖွေးသည့် နဂါးငါးဖြူ၏ အသားများကို ဆယ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဆယ်ပေါင် အတိအကျကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကျန်ရှိနေသော အသားများကို ရေတွင်းဟောင်းထဲသို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြူဖွေးသော နဂါးငါးကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ငါးမျိုး၏ ထူးခြားသော သဘာဝအရ အခန်းထဲတွင် ထားလျှင်ပင် ပုပ်သိုး ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>နေ့ဘက်တွင် အပြင်ဘက် အပူချိန်က မြင့်မားနေသေးသဖြင့် ရေတွင်းဟောင်းထဲတွင် ထားရှိခြင်းက အကောင်းဆုံး အရသာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည်မှာ သေချာလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဆယ်ပေါင်ရှိသော ငါးသားကို သယ်ဆောင်၍ သူ့အခန်းဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဆယ်ပေါင်ရှိသော ငါးသားက သူ၏ ယနေ့ မနက်စာပင်။</p> <p> </p> <p>[ရေကူးခြင်း အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[ရေကူးခြင်း အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[ရေကူးခြင်း အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[...]</p> <p> </p> <p>ငါးသားကို အငမ်းမရ စားသောက်ရင်း အရက်အိုးထဲမှ ပြင်းပြသော အရက်ကို သောက်သုံးကာ ရေကူးခြင်း အတွေ့အကြုံမှတ်များ အဆက်မပြတ် တက်လာသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မိုက်တယ်ဟေ့..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်တစ်ယောက် စားလေလေ ပို၍ ပျော်ရွှင်လာလေလေ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ငါး၏ အရသာရှိလှသော အရသာက အရက်ကောင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားရုံသာမက...</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် အစားအသောက်များကို မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေရင်း သူ၏ ခွန်အားများ တိုးတက်လာသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်တက်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>[အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံ +၁]</p> <p>[...]</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က နေမင်း၏ အနှစ်သာရ ချီစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ရှူသွင်း ရှူထုတ်နေပြီး သူ၏ အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် အတွေ့အကြုံမှတ်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>သူက မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး မသန့်စင်သော စွမ်းအင်များကို ရှူထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>[ကျွမ်းကျင်မှု] - အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် (သခင်အဆင့် ၁၅၅၅/၂၀၀၀)</p> <p> </p> <p>"အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ် အသေးစား အောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ အမှတ် လေးရာကျော်လေးပဲ လိုတော့တယ်..."</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ တိုးတက်မှုနှုန်းအရဆို ဆယ်ရက်လောက်တော့ ကြာလိမ့်မယ်..."</p> <p> </p> <p>"ဆယ်ရက်ကြာလို့ အတွင်း အမြုတေ ကျင့်စဉ်က အသေးစား အောင်မြင်မှု အဆင့်ကို တက်သွားတာနဲ့ ငါ အတွင်းချီကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ပြီ..."</p> <p> </p> <p>"ပုံမှန်အားဖြင့် အတွင်းချီဆိုတာ အဆင့်ငါး အတွင်းအား ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းနင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အတွင်းချီနှင့်ဆိုလျှင် သူ၏ ခွန်အားမှာ အဆင့်သစ် တစ်ခုသို့ သေချာပေါက် တက်လှမ်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အတွင်းချီ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ် ထူးကဲသော စွမ်းအားတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>မွန်းတည့်ချိန် ရောက်မှသာ ကျန်းနင် အိမ်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ပေါင် သုံးထောင်အထိ ခုန်တက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနက်ခင်း တစ်ခုလုံး နေမင်း၏ အနှစ်သာရ ချီစွမ်းအင်များနှင့် အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပြီးနောက် ခွန်အားတိုးဆေးလုံးများကို စားသုံးကာ မီးဖိုကျိုချက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ငါးသား ဆယ်ပေါင်၏ အာနိသင်က ခွန်အားတိုးဆေးလုံး သုံးလုံးနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး ကျားသစ်သန္ဓေ ကိုယ်ထည်ပုံဖော် ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်သောအခါ သူ၏ ခွန်အားမှာ ရုတ်တရက် ပေါင် တစ်ရာကျော်ခန့် တိုးတက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ ပေါင် သုံးထောင် ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်လွန်ကာ ပိုမို မြင့်မားသော ခွန်အား တိုးတက်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>သူ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အစေခံ လူငယ်လေး တစ်ယောက်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကျန်းနင်က လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်၏ နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချလွမ်... ချလွမ်... ချလွမ်...</p> <p> </p> <p>မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကြီးမားသော တူသံကြီးများနှင့် မိုးရေပေါက်များကဲ့သို့ သေးငယ်သော တူသံလေးများ။</p> <p> </p> <p>သံရိုက်သံများက နားထဲတွင် မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေပြီး အလွန် မှန်ကန်သော စည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် မီးဖိုကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်လောင်နေ၏။ လေဟာပြင် သံရိုက်ဆိုင် ဖြစ်နေသော်လည်း ကျန်းနင်က သူ့ရှေ့မှ ဖြတ်တိုက်လာသော အပူလှိုင်းများကို ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က မည်းနက်နေသော မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် လက်ကို သုတ်ရင်း ကျန်းနင်ဆီသို့ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်ယန်... နေကောင်းရဲ့လား" ကျန်းနင်က ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ပခုံးပေါ် အမြန်တင်လိုက်ပြီး ပြန်လည် ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်း... မင်းလည်း နေကောင်းရဲ့လား..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်လက်၍…</p> <p>"ညီလေးကျန်း ငါ့ဆိုင်ကို ဒီနေ့ ရောက်လာတာ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ...</p> <p>"ကျုပ် ဆိုင်ရှင်ယန်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ စီးပွားရေး ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့... စိတ်ဝင်စားမလား..."</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်းရဲ့ စီးပွားရေးဆိုရင်တော့ ကျုပ်က သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားတာပေါ့..." ယန်ခိုင်က ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ညိတ်ရင်း စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"ခင်ဗျားဆိုင်မှာ သံရိုင်း လိုနေတာလား..."</p> <p> </p> <p>"သံရိုင်းလား..." ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို အားပါးတရညိတ်၍...</p> <p>"လိုတာပေါ့... ဘယ်လိုလုပ် မလိုဘဲ နေမလဲ... ညီလေးကျန်း... မင်း သံမိုင်း တစ်ခုခုများ တွေ့ထားလို့လား... သံမိုင်းဆိုရင်တော့ ကိုင်တွယ်ရ ခက်လိမ့်မယ်နော်..."</p> <p> </p> <p>"သံမိုင်းတွေကို ပုံမှန်အားဖြင့် ပုဂ္ဂလိက ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မပေးဘူး... မဟာရှပြည်နယ်မြေထဲက မိုင်းအားလုံးက နန်းတော်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှု အောက်မှာရှိတာ..."</p> <p> </p> <p>"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ အခုက စစ်ဆေးရေးရုံးက အရာရှိကြီး လော့ရွှေခရိုင်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စက နည်းနည်းတော့ ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က နောက်ဆုံးစကားကို ပြောရင်း ခေါင်းခါ၍ သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"မိုင်း မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>"မိုင်း မဟုတ်ဘူးလား..." ယန်ခိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိုင်းသာ မဟုတ်လျှင် သံရိုင်း မည်မျှများများ ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ယန်ခိုင်က ရင်ဘတ်ကို ပုတ်၍...</p> <p>"ညီလေးကျန်းမှာ သံရိုင်း ဘယ်လောက်ပဲရှိရှိ... ကျုပ် အကုန်လုံးကို ပေါက်ဈေးနဲ့ ယူမယ်..."</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲနော်..." ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့..." ယန်ခိုင်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားချေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>လှေငယ်လေး တစ်စင်းက ရေကန် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရပ်နားနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်းမှာ တကယ်ကို အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေ ရှိတာပဲ..." ယန်ခိုင်က လှေငယ်ပေါ်တွင် လိုက်ပါလာရင်း အဆက်မပြတ် ချီးကျူးနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူ စီးနင်းလာသော လှေငယ်လေးမှာ ကျန်းနင်၏ လက်ထဲတွင် ထူးခြားသော မှော်ပညာ တစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ ကျန်းနင်က လှော်တက်ကို ညင်သာစွာ ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် လှေလေးမှာ လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းအလား ရှေ့သို့ ထိုးထွက်သွားသည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လုံးဝ ယုတ္တိမတန်လှပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ ချီးကျူးမှုများအပေါ် ကျန်းနင်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေပြီး ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်ယန်... ကျုပ်တို့ အောက်မှာ သံရိုင်းတွေ ရှိတယ်..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလိုက်၏။</p> <p>"ကျုပ်နဲ့အတူ ဆင်းကြည့်မလား..."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့ ကြည့်ရမှာပေါ့..." ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အခု သံရိုင်းတွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ထိန်းချုပ်ထားတော့ ဒါတွေရဖို့ ကျုပ် ခေါင်းကိုက်နေတာ... ညီလေးကျန်းက တွေ့ထားမှတော့ ကျုပ် သေချာပေါက် ယူချင်တာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သွားကြရအောင်..." ကျန်းနင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအတိုင်းကြီး သွားမလို့လား..." ယန်ခိုင်က အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"မဟုတ်ရင် ဘယ်လိုသွားရမှာလဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါမပါဘဲ ဘယ်လိုလုပ် ရေထဲဆင်းလို့ရမှာလဲ..." ယန်ခိုင်က တွန့်လိမ်နေသော ငါးဖောင်းဖောင်း တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းနင်ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟူး...</p> <p>ဟူး...</p> <p>ဟူး...</p> <p> </p> <p>သူက လေပြင်းပြင်း ရှူသွင်းကာ ငါးဖောင်းဖောင်းထဲသို့ လေမှုတ်သွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် မူလက သေးငယ်သော ငါးဖောင်းဖောင်းမှာ ဘောလုံး အရွယ်အစားခန့် ဖောင်းပွလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ညီလေးကျန်း... မင်းမှာ မပါဘူးလား..." ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်၏ လှုပ်ရှားမှု မရှိသော အမူအရာကို မြင်လျှင် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က…</p> <p>"ကျုပ် အဲဒါမလိုဘူး... ကျုပ်က ရေကူးကျွမ်းတယ်... ရေအောက်မှာ အကြာကြီး အသက်အောင့်ထားနိုင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"အင်း... ကောင်းပြီလေ..." ဤသည်ကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် သံသယဝင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့..." ကျန်းနင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်း...</p> <p> </p> <p>ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းသွားသော အသံနှင့်အတူ...</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူက ရေကန် မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်လည်း ရေကန်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ခုန်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ရေအောက်သို့ ဆက်တိုက် ငုပ်ဆင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ယန်ခိုင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို အံ့အားသင့်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ငုပ်ဆင်းလာသော အနက်မှာ တော်တော်လေး နက်ရှိုင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လုံခြုံရေးအတွက် ငါးဖောင်းဖောင်းထဲမှ လေကို တစ်ကြိမ် ရှူသွင်းပြီးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းနင်က တစ်ကြိမ်မျှ အသက်မရှူဘဲ သက်သောင့်သက်သာ ရေကူးနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ကျန်းနင်က သိသိသာသာ ပိုမို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ အဆုတ်စွမ်းရည်မျိုးလား..." ယန်ခိုင်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးမိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ခဏအကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်တို့ ရောက်တော့မယ်..." ကျန်းနင်က လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက်တွင် ဖြစ်သော်ငြား သူ့အသံမှာ အလွန်ကြည်လင်နေပြီး ရေပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ယန်ခိုင်၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ စကားကို ကြားလျှင် ယန်ခိုင်လည်း မျက်လုံးများကို မှေးစင်းကာ အောက်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုကို အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူတို့က လော့ရွှေရေကန်၏ ရေနက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ အလင်းရောင်မှာ အလွန် မှိန်ဖျော့နေလေပြီ။ မျက်လုံးများကို အစွမ်းကုန် ပြူးကြည့်သော်လည်း အောက်ဘက်တွင် အဆုံးအစမဲ့ အမှောင်ထုကိုသာ မြင်နေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ တကယ်ပဲ ရေနစ်နေတဲ့ သင်္ဘော ရှိတာလား... ပြီးတော့ သံရိုင်းတွေ အပြည့် တင်ထားတဲ့ သင်္ဘောတဲ့လား..." ယန်ခိုင်က ရင်ထဲတွင် သံသယအချို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမေးခွန်းကို အသံထွက် မမေးတော့ဘဲ ကျန်းနင် နောက်သို့သာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆက်လိုက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင် သူတို့က နောက်ထပ် လေးငါးလံခန့် ပိုနက်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ရေနစ်နေသော သင်္ဘောကြီး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ယန်ခိုင် အနီးကပ် မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေနစ်နေသော သင်္ဘောကြီး၏ ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူက ကျန်းနင်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"သူက ဘယ်လို အမြင်အာရုံမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က စိတ်ထဲတွင် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save