Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှေရောင်ခန္ဓာဆေးလုံးနှင့် ဝရဇိန်အမိန့်တော် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေဟာပြင် ခေါင်မိုးဆောင်ပေါ်တွင်…</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ထောင့်ချိုးကို ကွေ့လိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ကျန်းနင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက အနက်ရောင်ဆံပင်များကို ခေါင်းစီးကြိုး တစ်ချောင်းဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချည်နှောင်ထားပြီး ပခုံးပေါ်သို့ ဖရိုဖရဲ ကျဆင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ကြုတ်ထားသော်လည်း မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဝမ်းသာခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်မနေပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး... ဒီမှာတောင် တရားထိုင် လေ့ကျင့်နေသေးတာပဲ..." လင်းချင်းရီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>နေဦး... မဟုတ်သေးဘူး...</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျန်းနင်အား အံ့အားသင့်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမရှေ့ရှိ ကျန်းနင်မှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူငွေ့များ အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအပူရှိန်က အထက်ရှိ ပူပြင်းလှသော နေမင်းကြီးမှ ဖြာကျနေသည့် အပူလှိုင်းများထက်ပင် ပိုမို ပြင်းထန်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး ကျန်းနင် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ အပူရှိန်လဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး ဘာတွေများ လုပ်နေတာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူမ ယခင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အခြေအနေများကို ပြန်လည် စဉ်းစားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လင်းချင်းရီ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် တည်ကြည် လေးနက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဆေးဘုရင် တောင်ကြားရဲ့ မီးဖိုကျိုချက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်များ ဖြစ်နေမလား..." သူမ စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် နေ့လယ်ပိုင်းက သူမ တွေ့ခဲ့ရသော သတင်းအချက်အလက်များကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် သတိရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>မနေ့ညက လျူချင်းစုန့်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့မှာ တစ်ညလုံး ပြန်မလာခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယနေ့ နံနက်စောစောတွင် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော ဆေးဘုရင် တောင်ကြားမှ တပည့် အနည်းငယ်မှာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လျူချင်းစုန့်တို့ အဖွဲ့ကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသတင်းအချက်အလက်များနှင့် ဆက်စပ် စဉ်းစားကြည့်ရင်း လင်းချင်းရီ တစ်ယောက် ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ တွေးတာတွေ များသွားပြီထင်တယ်..."</p> <p> </p> <p>"လျူချင်းစုန့် ဆိုတာ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ..."</p> <p> </p> <p>"လော့ရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ သူ့ကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ လူအရေအတွက်က လက်ချိုး ရေတွက်လို့ ရတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ကျန်းနင်ကို တည်ကြည်စွာ ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုကြည့်လေလေ ကျန်းနင်က ဆေးဘုရင်တောင်ကြား၏ မီးဖိုကျိုချက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေကြောင်း လင်းချင်းရီ ပို၍ ခံစားမိလာလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆေးဘုရင် တောင်ကြား၏ သီးသန့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်အပေါ် သူမ၏ နားလည်မှုအရ ကျန်းနင်၏ လက်ရှိ အပြုအမူများက ထိုကျင့်စဉ်နှင့် ကွက်တိကျနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးချီစွမ်းအားကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးဖိုအဖြစ် ဖန်တီးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်လေးပဲ..." လင်းချင်းရီက မျက်လုံးထဲတွင် လေးစား အားကျမှုများ တောက်ပလာရင်း ကျန်းနင်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်များစွာအတွင်း ကျန်းနင်မှာ သူမ အလေးစားဆုံး မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ရှန်ချုံးယွမ်ရဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းတာပဲ..." လင်းချင်းရီက လက်ရှိ ဇီရှန်းမြို့တွင် ရောက်ရှိနေသော ရှန်ချုံးယွမ်ကို သတိရမိပြီး ချီးကျူးချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင်... ကျန်းနင်က မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ လင်းချင်းရီကို မြင်လိုက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်စွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မလင်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကြားလျှင် လင်းချင်းရီက သဲ့သဲ့လေး ပြုံး၍...</p> <p>"မီးဖိုကျိုချက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်လား..."</p> <p> </p> <p>"အစ်မလင်း အမြင်စူးရှတာပဲ..." ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ဤလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်၏ နာမည်ကို အတိအကျ ခေါ်ဆိုနိုင်မှတော့ သူ ထပ်ပြီး ဖုံးကွယ်နေရန် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သဖြင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အထင်ကြီးစရာပဲ..." လင်းချင်းရီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မောင်လေးကျန်းက ဆေးဘုရင်တောင်ကြားရဲ့ ဒီလျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကိုတောင် ရအောင် ယူနိုင်ခဲ့တာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး...</p> <p>"ကံကောင်းသွားလို့ပါ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားမှာ နှိမ့်ချပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစစ်မှန်ဆုံးသော အတွေးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မီးဖိုကျိုချက်ခြင်း လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ကို အသုံးပြုလေလေ ၎င်း၏ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝကို သူ ပို၍ ခံစားမိလာလေလေဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးဖိုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သွေးချီစွမ်းအားကို လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဆေးလုံးများကို သန့်စင်ပေးပြီး အတွင်းရှိ အဆိပ်အတောက်များကို ဖယ်ရှားပေးကာ ခန္ဓာကိုယ်၏ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းကို မြှင့်တင်ပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျင့်စဉ်၏ အာနိသင်များက ဆေးလုံးများအတွက်သာမက အခြားကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ရတနာများအတွက်ပါ အသုံးဝင်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်း၏ အာနိသင်များမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မှော်ဆန်ပြီး အစွမ်းထက်လှ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိုင်းပညာ လမ်းစဉ်တွင် အမှန်တကယ် ခရီးရောက်လိုပါက ဤဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော အကောင်းဆုံး အချိန်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်အောင် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ်၏ အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လွတ်ချော်သွားသည်နှင့် သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များ ကျဆင်းမသွားအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းကပင် အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရဲရဲဝံ့ဝံ့နှင့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ပါရမီ အပြင် ပြင်ပ အထောက်အပံ့ ပစ္စည်းများ၏ အကူအညီကလည်း အလွန် အရေးပါလှ၏။</p> <p> </p> <p>ပြင်ပ အထောက်အပံ့များ၏ အကူအညီသာ မပါပါက မည်မျှပင် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေပါစေ နောက်ဆုံး ရရှိလာမည့် အောင်မြင်မှုများမှာလည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေမည်သာ။</p> <p> </p> <p>ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် ကျော်ကြားသော သိုင်းသခင်များနှင့် လောကကြီးအနှံ့ ထင်ရှားသော ကြီးမြတ်သည့် သိုင်းသခင်များ အားလုံးမှာ သိုင်းပညာတွင် ပါရမီ ထူးချွန်သူများ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အမြင့်ဆုံး နေရာများသို့ ရောက်ရှိရန် ပြင်ပ အထောက်အပံ့များမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်ခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက အလွန်အရေးကြီးလှ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ စကားကိုကြားလျှင် လင်းချင်းရီလည်း ပြုံး၍...</p> <p>"ကံတရား ဆိုတာလည်း ခွန်အား တစ်မျိုးပဲလေ... ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှု ရတဲ့သူတိုင်း ကံကောင်းတတ်ကြတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စကားပြောတာ တော်လောက်ပြီ... မင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချေဖျက်ထားတဲ့ ဆေးရည်တွေကို အရင်ဆုံး စုပ်ယူလိုက်ဦး..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် မျက်လုံးများကို ထပ်မံ မှိတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွေးများ လှုပ်ရှားသွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင် ဆေးရည် သုံးစက်မှာ ချက်ချင်း ပျော်ဝင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဆေးရည်များက ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ဆေးစွမ်းအာနိသင် ကြိုးမျှင်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခြေလက်များ၊ အရိုးများ၊ အသားများနှင့် အရွတ်များဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက စွမ်းအင်များကို အသုံးပြု၍ လက်မောင်း ကြွက်သားများ၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို ပုံသွင်းရန် သွေးချီစွမ်းအားများကို သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ခွန်အား တိုးတက်စေရန်အတွက် လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများ၏ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ လွန်စွာ အရေးပါလှ၏။</p> <p> </p> <p>လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများကို ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုအထိ ပုံသွင်းနိုင်သရွေ့ အဆင့်ရှစ် နတ်ဘုရားစွမ်းအား နယ်ပယ်တွင် သူ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည့် အမြင့်ဆုံး ခွန်အား ကန့်သတ်ချက်ကို ခန့်မှန်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဓားသိုင်းများတွင် ကျွမ်းကျင်သော သူ့အတွက် လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများက သူ၏ ခွန်အား အနည်းဆုံး ရှစ်ဆယ် ရာခိုင်နှုန်းခန့်ကို ကိုယ်စားပြုနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာ အချိန်ခန့် ကုန်လွန်ပြီးနောက်... ကျန်းနင်က မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်သီးများကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကာ လက်မောင်းအတွင်းရှိ ခွန်အားများကို ခံစားလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ခွန်အားများမှာ နောက်တစ်ကြိမ် တိုးတက်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပေါင် သုံးထောင့်တစ်ရာ ဝန်းကျင်ခန့်သို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤခွန်အားမှာ လက်မောင်း ကြွက်သားစုများ၏ ကြံ့ခိုင်မှု ကန့်သတ်ချက်သို့ မရောက်ရှိသေးပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ပေါင် သုံးထောင့်တစ်ရာက သူ၏ ကန့်သတ်ချက်နှင့် များစွာ ကွာဝေးနေသေးကြောင်း ညွှန်ပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်မှာ အနည်းဆုံး ပေါင် သုံးထောင့်ငါးရာ အထက်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွေးကပင် ကျန်းနင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းပုံစံ ကြည့်ရတာ အကျိုးအမြတ် တော်တော် ကောင်းကောင်း ရလိုက်ပုံပဲ..." ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လင်းချင်းရီက လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးပါဘူး..." ကျန်းနင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက…</p> <p>"ဒီနေ့ ငါ့ကို လာရှာတာ အဆင့်ကိုး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်သွားလို့လား..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်..." ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မလင်း အရင်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... အဆင့်ကိုး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်ပြီး အရေပြားက ကြေးနီလို မာကျောလာတဲ့ အချိန်ကျရင် အစ်မကို လာရှာပါ... ရှန်ချုံးယွမ် ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ ရှိသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ..."</p> <p> </p> <p>"မှန်တယ်..." လင်းချင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ် သူမက အနီးအနားရှိ လက်ဖက်ရည် စားပွဲပေါ်မှ ကြေးမြှောင်ဓား တစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ ကျန်းနင်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စမ်းကြည့်လိုက်... မင်းအရေပြား ဘယ်လောက် မာကျောလဲ ဆိုတာကို..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်ကို မြှောက်ကာ လင်းချင်းရီ ပစ်ပေးလိုက်သော ကြေးမြှောင်ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမစကားကိုကြားလျှင် အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကြေးမြှောင်ဓား၏ လက်ကိုင်ကို ညာဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး ဓားသွားကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်... သူက ဘယ်ဘက်လက်မှ ခွန်အားကို အသုံးပြု၍ ကြေးမြှောင်ဓား၏ ဓားသွားကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ကာ အားကုန် လိမ်ချိုးလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်... လက်ဖဝါးထဲရှိ ဓားမှာ တွန့်လိမ် ပုံပျက်သွားပြီး ကျိုးပဲ့သွားသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ယခင်က သေသပ် လှပနေသော ကြေးမြှောင်ဓားမှာ ယခုအခါ တွန့်လိမ် ပုံပျက်နေပြီး ဓားသွားမှာ ခရုပတ်ပုံစံ လိမ်ကောက်သွားကာ အပိုင်းအစများအဖြစ် အကြိမ်ကြိမ် ကျိုးပဲ့နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် ကျန်းနင်၏ လက်ဖဝါးမှာ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရထားခြင်း မရှိသလို သွေးတစ်စက်ပင် ထွက်မနေချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို မြင်လျှင် လင်းချင်းရီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ တောက်ပသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်ကို ဝရဇိန် အင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြေးနီအရေပြား၏ ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ခံနိုင်ရည်မှာ အဆင့်ကိုး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှု အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် သာမန် သိုင်းပညာရှင်များထက် များစွာ ပိုမို သန်မာနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက တင်ပျဉ်ခွေထားရာမှ ခြေထောက်များကို ဖြေချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းနင်ကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မနောက်လိုက်ခဲ့... မင်း အဆင့်ကိုး ကြီးကျယ်သော အောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်သွားမှတော့ အဲဒီပစ္စည်းကို မင်းဆီ လွှဲပေးရတော့မှာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်လည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းချင်းရီ အနောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ကျန်းနင်ကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အခန်းထဲသို့ မဆိုင်းမတွပင် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက အလှပြင် စားပွဲအောက်မှ လက်ဖဝါး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော သစ်သားသေတ္တာ တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ရှန်ချုံးယွမ် မောင်လေးကျန်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပစ္စည်းပဲ... သူက မင်းကို ဒီအထိပဲ ကူညီပေးနိုင်မယ်တဲ့... ဒီနောက်ပိုင်း ခရီးစဉ်ကတော့ မင်းဘာသာမင်း လျှောက်လှမ်းရမှာပဲလို့ ပြောခဲ့တယ်..."</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက စကားပြောနေရင်း သစ်သားသေတ္တာ၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင်... သစ်သားသေတ္တာအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများက ကျန်းနင်ရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက... ရွှေရောင်ခန္ဓာ ဆေးလုံးပဲ..."</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက သစ်သားသေတ္တာထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသော ဆေးလုံးကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချ၍...</p> <p>"ရှန်ချုံးယွမ်က အစ်မကို တကယ် ယုံကြည်တာပဲ... ဒီလောက် အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းကို အစ်မဆီ အပ်ထားခဲ့ရတယ်လို့..."</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှေရောင်ခန္ဓာ ဆေးလုံးဘေး၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေသော ရွှေသီးသန့်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အမိန့်ပြား တစ်ခုကိုပါ သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပြားပေါ်တွင်တော့ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော ဝရဇိန်ရုပ်တုတစ်ခုကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကိုမြင်လျှင် လင်းချင်းရီ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ထိုရွှေစစ်စစ် အမိန့်ပြားကို ကောက်ယူကာ လှန်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အမိန့်ပြား၏ နောက်ကျောဘက်တွင်တော့ ဘုရားကျောင်း တစ်ခု၏ တည်ဆောက်ပုံကို ထွင်းထုထားပြီး ရေတွက်၍ မရနိုင်သော လှေကားထစ်များက ထိုဘုရားကျောင်းဆီသို့ ဦးတည်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝရဇိန် အမိန့်တော်..."</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ထိုစကားလုံးများကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရေရွတ်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save