Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၆၈</h2> <h2 style="text-align: center;">( ဒါက နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား - ၂ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းရူယန်မှာ လုံမိသားစု၏ ခေါ်ယူခြင်းကို အကြောင်းမဲ့ ခံခဲ့ရသဖြင့် အတော်လေး အကူအညီမဲ့နေခဲ့၏။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေး တိုက်ပွဲတွင် ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်က ကောင်းကင်သခင် ငါးပါး ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း ရန်ငြိုးက အလွန် ကြီးမားလှသည်ဟု မဆိုနိုင်ပါချေ။  ကျန်းရူယန်က တကယ်တမ်းတွင် လင်းမိသားစုနှင့် ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားလိုပြီး ရန်ငြိုးများ ဆက်လက် မပွားချင်တော့ချေ။</p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေး ညတွင် ကျန်းရူယန်မှာ လုံဟူတောင် ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်တွင် တာဝန်ကျနေခဲ့၏။ သို့သော် သူက လေမိုးကြိုးတောင်ကြားသို့ မသွားခဲ့သလို အခြား မည်သည့် ကောင်းကင်သခင်ကိုမျှလည်း မလွှတ်ခဲ့ပါချေ။  ဤသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော အတွေးရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"ဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ဆရာသခင် လေထင်လည်း အနည်းငယ် တွေဝေနေခဲ့၏။ သူ့အဆင့်အတန်းကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်လေသည်။ <br /> "ကျုပ်ရဲ့ ရှန်ချင်း နန်းတော်က လူအများကြီး လင်းရန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ကလဲ့စားချေချင်ရင်တောင် စည်းကမ်းတချို့ကို လိုက်နာရမယ်... အခုလို အခွင့်ကောင်းယူတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးက... ကြီးမားတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေ ဖြစ်စေနိုင်တယ်..."</p> <p>ဆရာသခင် လေထင်မှာ လဲ့လုံနှင့် လဲ့ဟူ ကဲ့သို့သော တပည့်များကို ပျိုးထောင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ကြည့်လျှင် သူက အလွန်တရာ အောင်မြင်သော ဆရာသခင် တစ်ပါး ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှပေသည်။ သူက ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ကောင်းကင်တာအို အကြောင်းကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်ထားပြီး သူ့အာရုံစိုက်မှုမှာ သေခြင်းရှင်ခြင်း ရန်ငြိုးများအပေါ်တွင်သာ သက်သက် မဟုတ်တော့ပါချေ။ </p> <p>အကယ်၍ သူတို့က ယနေ့ လင်းရန်၏ အားအနည်းဆုံး အချိန်ကို အခွင့်ကောင်း ယူနိုင်လျှင်၊ အနာဂတ်တွင် အခြားသူများကလည်း သူတို့၏ အားအနည်းဆုံး အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လာလျှင် မည်သို့ လုပ်မည်နည်း။ ဤကလဲ့စားချေခြင်း သံသရာက ဘယ်တော့များမှ အဆုံးသတ်မည်နည်း။</p> <p>ဆရာသခင် လေထင်နှင့် ကျန်းရူယန်တို့မှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၏။ ဤသည်ကို သူတို့ စဉ်းစားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"ကျောက်ကျန်း၊ ကျောက်ဟိုင်... မင်းတို့ နှစ်ယောက် မြန်မြန် ပင်လယ်ထဲ ဝင်ပြီး ပင်လယ်ကြမ်းပြင်က အပေါက်နက်ကြီးထဲမှာ လင်းရန် အသက်ရှင်သလား သေလားဆိုတာ သွားစစ်ဆေးချေ..."</p> <p>"သူ အသက်ရှင်နေတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သေသွားတာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မြင်ချင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အပြင်ထုတ်လာခဲ့..."</p> <p>လုံရူယွီမှာ အချိန်အတော်ကြာ ဖြောင်းဖျနေခဲ့သော်လည်း ဆရာသခင် လေထင်နှင့် ကျန်းရူယန်တို့က တွေဝေနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မရှည်တော့ချေ။ လင်းရန် ပြန်လည် နာလန်ထလာပြီးနောက် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ ခိုးထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ့ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲ နှစ်ယောက်ကို အရင်ဆင်းဖမ်းခိုင်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အမိန့်အတိုင်းပါ... အစ်ကိုကြီး..."</p> <p>လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင်တို့မှာ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။ အမိန့်ကို ကြားပြီးနောက် လုံဟူတောင်နှင့် အခြားသူများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ရစ်ခွေနဂါး ပုန်းကွယ်ခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသွားကြတော့၏။</p> <p>...</p> <p>"ဒါက နည်းနည်း မသင့်တော်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား..."</p> <p>ကောင်းကင်သခင် ကျန်းရူယန်က ဆရာသခင် လေထင်အား လေထဲတွင် ဤစကားများကို ပြောဆိုနေချိန်၌ပင်၊ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ရှိ ဂူပေါက်နက်ကြီးထဲတွင် ရီရှင်းချန်က အဝတ်အစား ဝတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သော လင်းရန်ကို ကြည့်ကာ ဒေါသလည်းထွက်၊ ရယ်လည်းရယ်ချင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ </p> <p>ရီရှင်းချန်မှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်နေခဲ့၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းရန်၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲတွင် အဝတ်အစားများစွာ ရှိပါလျက် သူက ဤတစ်စုံကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p>နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော ရှပ်အင်္ကျီ၊ ဘောင်းဘီရှည် အမည်းရောင်နှင့် တောက်ပနေသော သားရေဖိနပ် တို့ပင်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤမျှနှင့် မပြီးသေးပါချေ။  ဤအဝတ်အစားကို ဝတ်ပြီးနောက် လင်းရန်က အခြား ဝတ်စုံတစ်စုံကို ထပ်ထုတ်ကာ ရီရှင်းချန်အား သူ့ကို ဝတ်ပေးရန် အမူအရာဖြင့် ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." လင်းရန်က ရီရှင်းချန်၏ အကူအညီမဲ့နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ပြုံးကာ မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြလိုက်ပြီး "ဒီလိုလေးက မချောဘူးလား..." ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>"ရှင်က ချောချင်ချောနေမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ရန်သူတွေက အပေါ်တည့်တည့်မှာ ရောက်နေတာလေ... ဒီလိုဝတ်ထားတာက အရိုက်ခံရဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေသလို မဖြစ်နေဘူးလား..."</p> <p>ရီရှင်းချန်က လင်းရန်၏ ဝတ်စုံကို သေသေချာချာ ပြင်ပေးရင်း ချစ်စနိုးဖြင့် ဆူပူလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... အဲဒီငါးယောက်ကို ရိုက်ဖို့က လက်သီးနည်းနည်း၊ ခြေကန်ချက် နည်းနည်းလောက်ပဲ လိုတာပါ... နောက်မှ ချင်းရွှေ မြို့ကို ပြန်ရဦးမှာဆိုတော့ ထပ်မလဲရအောင်လို့ပါ..."</p> <p>သူ့အရှိန်အဝါကို ထပ်မံ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင်တို့က ပင်လယ်ကြမ်းပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>"ဟေး... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် ထပ်ရှာနေစရာ မလိုတော့ဘူး... ကျုပ် ဒီမှာ ရှိတယ်..."</p> <p>လင်းရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတို့ တွန့်ကွေးသွားပြီး မော့ကြည့်ကာ နတ်နဂါးဟိန်းသံကို အသုံးပြု၍ အထက်ရှိ လူနှစ်ယောက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>ရေထဲတွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အကွာအဝေးမှာ ကုန်းမြေပေါ်ရှိ အကွာအဝေး၏ တစ်ရာခိုင်နှုန်းခန့်သာ ရှိသည်ဆိုသော်လည်း ယင်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများအတွက်သာ မှန်ကန်ပေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ အများစုမှာ နတ်ဘုရားအာရုံကို ယခုမှသာ ရရှိထားပြီး ကောင်းကင်ကပ်ဘေး၏ သန့်စင်မှုကို မခံယူရသေးသောကြောင့်ပင်။ သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အသုံးပြုမှုမှာ စမ်းသပ်လေ့လာဆဲ အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးပြီး ပြောရလျှင် အခုမှ စတင်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ လုံလောက်အောင် မသန့်စင်သေးပါချေ။</p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ နတ်ဘုရားအာရုံ အကွာအဝေးမှာ ယေဘုယျအားဖြင့် မီတာ ၈,၀၀၀ ခန့် ရှိသော်လည်း ရေထဲတွင် သူတို့၏ ထောက်လှမ်းနိုင်စွမ်းမှာ မီတာ ၈၀၀ ခန့်သာ ရှိပြီး ကုန်းမြေပေါ်ရှိ အကွာအဝေး၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိလေသည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို သန့်စင်ရန် စတင် အာရုံစိုက်လာကြသောကြောင့်ပင်။ သူတို့၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများထက် အဆဆယ်ဘိုးခန့် ပိုမို သန့်စင်ပြီး ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် အဆဆယ်ဘိုးခန့် ပိုမို ကြီးမားလာလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့က ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင်တို့မှာ ဂူပေါက်ဝတွင် ရှိနေကြပေသည်။ သူတို့က လင်းရန်နှင့် အနီးဆုံး ဖြစ်သဖြင့် လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန် တို့ကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လင်းရန်၏ အသံကိုပင် ကြားလိုက်ရလေသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြင့်ဆုံး သတိအနေအထားသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။ </p> <p>အားအနည်းဆုံး အချိန်တဲ့လား...</p> <p>လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင်တို့က လင်းရန်၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့ အချင်းချင်း ချက်ချင်း အကဲခတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ကြသည်။ <br /> "ဒီကောင်လေးကို ကြည့်စမ်း... အရမ်းကို တက်ကြွနေပြီး စွမ်းအင်တွေ ပြည့်ဝနေတာ... ဟိုဟန်ရေးပြနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ဆိုရင် အားနည်းနေတဲ့ အရိပ်အယောင်လေးတောင် မရှိဘူး..."</p> <p>သူတို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဂူပေါက်နက်ကြီးထဲသို့ မဝင်ရဲတော့ဘဲ ဂူပေါက်ဝတွင် ရပ်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြပ်နေသည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>လင်းရန်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ပင်လယ်ပြင်အထက်ရှိ လေထဲတွင် ရှိနေသော လုံရူယွီမှာ တွေဝေမနေဘဲ ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားကာ ရစ်ခွေနဂါး ပုန်းကွယ်ခြင်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ရေအောက်ဂူပေါက်ဝသို့ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော လုံရူယွီမှာ လင်းရန်၏ စကားများကြောင့် ခြောက်လှန့်ခံရမည် မဟုတ်ပါချေ။ လင်းရန် ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူက ဂူပေါက်ဝကို ကိုယ်တိုင် ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး လင်းရန်ထံသို့ ချက်ချင်း အသံပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> "လင်းရန်... လုံမိသားစုက လုံရူယွီ ရောက်နေတယ်... မင်း အပေါ်တက်ပြီး တိုက်ရဲလား..."</p> <p>လုံမိသားစုမှ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ သုံးဦးမှာ ရေထဲတွင် လင်းရန်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် သေချာပေါက် မကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ဂူပေါက်နက်ကြီးထဲရှိ နေရာမှာ အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းလှပြီး အထက်အောက် ဖြောင့်တန်းနေကာ အချင်း သုံးမီတာခန့်သာ ရှိသဖြင့် သူတို့ လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ </p> <p>လင်းရန် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်၏။ သူက ရီရှင်းချန်၏ လက်ထဲမှ ရေကာပုလဲကို ယူထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူက ရီရှင်းချန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ရုတ်တရက် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>လင်းရန်၏ အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအာရုံအောက်တွင် ရေကာထားသည့် ဧရိယာမှာ နှစ်ဆကျော် ကြီးမားလာပြီး အချင်း သုံးမီတာနှင့် အမြင့် မီတာ တစ်ရာကျော်အထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p>ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ ဂူပေါက်ဝတွင် ဧရာမ ရေပန်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဂူပေါက်နက်ကြီးထဲမှ အလွန်တရာ အားပြင်းသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ပန်းထွက်လာပြီး ဂူပေါက်ဝကို ပိတ်ဆို့ထားသော လုံမိသားစုဝင် သုံးဦးကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားဖြင့် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p>လုံရူယွီ၊ လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင်တို့မှာ ရေပေါ်တွင် မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်သကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နိုင်သော်လည်း အားပြင်းသော ရေစီးကြောင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားကြပြီး ၎င်း၏ အင်အားကို ယာယီ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရလေသည်။</p> <p>လင်းရန် ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ သူ့အမြန်နှုန်းက ယခုအခါ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းနေသောကြောင့်ပင်။ သူသည် အသံထက် သုံးဆပိုမြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရွေ့လျားနိုင်ပြီး တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်ကီလိုမီတာကျော် ရှိလေသည်။ ထို့အပြင် သူ၌ ရေကာပုလဲ ရှိနေသဖြင့် ရေထဲတွင်ဖြစ်စေ လေထဲတွင်ဖြစ်စေ မည်သို့မျှ မကွာခြားပါချေ။  ထို့ကြောင့် သူက ဤကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ချက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>စဉ်းစားကြည့်လျှင် ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အကောင်းဆုံး စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ပင်လျှင် ကျည်ဆန်များကို တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်ကီလိုမီတာနှုန်းဖြင့်သာ ပစ်ခတ်နိုင်လေသည်။ အချင်း သုံးမီတာရှိသော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုက ထိုအမြန်နှုန်းဖြင့် ဂူပေါက်ထဲမှ ပန်းထွက်လာပါက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိသော လုံမိသားစုဝင် သုံးဦးအတွက်ပင် တားဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။ </p> <p>ဘုန်း...</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းထန်သွားပြီး ဧရာမ ရေတိုင်ကြီးတစ်ခု ပင်လယ်ထဲမှ ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် ထိုးတက်သွားလေသည်။</p> <p>လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန် တို့သည် ထိုဧရာမ ရေတိုင်ကြီးအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး ပင်လယ်ထဲရှိ လုံမိသားစုဝင် သုံးဦးကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ လေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားတော့သည်။</p> <p>ပင်လယ်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် လင်းရန်က ရေကာပုလဲကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်၏။ သူက ရီရှင်းချန်ကို ဆွဲကာ ဘေးဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားပြီး ရေတိုင်ကြီး၏ ဧရိယာမှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ထို့နောက် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လေထဲရှိ အခြား လူနှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ဧရာမ ရေတိုင်ကြီးမှာ လေထဲသို့ မီတာရာချီ ထိုးတက်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွား၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးနေရာရှိ ပင်လယ်ရေများက အောက်သို့ စတင် ပြုတ်ကျလာပြီး အောက်မှ အထက်သို့ ဆက်လက် ထိုးတက်နေဆဲဖြစ်သော ရေတိုင်ကြီးနှင့် တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ တိုက်မိကာ နားကွဲမတတ် မြည်ဟည်းသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် ရေများ ပန်းထွက်သွားပြီး အလွန်တရာ ရှားပါးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားဖြင့် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ရှန်ချင်း နန်းတော်မှ ဆရာသခင် လေထင်နှင့် ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်မှ ကောင်းကင်သခင် ကျန်းရူယန်တို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ခဏတာမျှ တွေဝေသွားကြရသည်။</p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>လုံရူယွီ၊ လုံကျောက်ကျန်းနှင့် လုံကျောက်ဟိုင် တို့လည်း ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ သူတို့သုံးယောက်စလုံး ရေများ ရွှဲနစ်နေပြီး ရေနစ်နေသော ကြွက်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားများဖြင့် အလွန်တရာ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြလေသည်။</p> <p>လုံမိသားစုဝင် သုံးဦး၏ ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ လင်းရန် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်သွားမိသည်။ သူတို့သုံးယောက် လေထဲတွင် ပြန်လည် နေရာယူပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။ <br /> "လင်းရန် ဒီမှာ ရှိတယ်... လာတဲ့သူတွေ နာမည် စာရင်းသွင်းကြပါ..."</p> <p>ယခု ရောက်လာသူများမှာ ရန်သူဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးဖြစ်သဖြင့် လင်းရန်က အပိုစကားများ ပြောနေရန် ပျင်းရိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၆၈ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save