Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၆၉</h2> <h2 style="text-align: center;">( ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းခြင်း )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟမ့်... ငါက လုံမိသားစုရဲ့ အရင်ခေါင်းဆောင် လုံရူယွီ ပဲ..."</p> <p>"လုံမိသားစုက လုံကျောက်ကျန်း..."</p> <p>"လုံမိသားစုက လုံကျောက်ဟိုင်..."</p> <p>"အင်္သချေ ကောင်းကင်ယံ တာအို... ငါက လုံဟူတောင် ရှန်ချင်း နန်းတော်က ဆရာသခင် လေထင်ပဲ..."</p> <p>"ကျန်းရူယန်... ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်... လုံဟူတောင်..."</p> <p>လူငါးယောက်စလုံးက သူတို့၏ နာမည်များကို အသီးသီး ပြောပြကြပြီး သူတို့၏ အမည်အဆင့်အတန်းများကို မဖုံးကွယ်ထားကြပါချေ။ </p> <p>"အင်း... ဟုတ်ပြီ... တကယ့်ပွဲအတွက် အားလုံး ရောက်လာကြတာပဲ..."</p> <p>လင်းရန် ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူ အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့ပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသူများမှာ ရီ မိသားစုမှ ရီချင်ရှင်း၊ ခွန်လွန်မှ ကြီးမြတ်သော အင်မော်တယ်ဆရာသခင် နှစ်ပါးနှင့် လုံမိသားစုမှ လုံဟောင်ကန်း တို့မှလွဲ၍ သူ ထပ်မံ တွေ့ရသော ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ငါးယောက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>သူ ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီးကာစမှာပင် သူ့အတွက် လေ့ကျင့်ရန် ချီသန့်စင်ခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိ အစွမ်းထက် ကျွမ်းကျင်သူ ငါးယောက် အဆင်သင့် ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အခွင့်အရေးကို အခြား ဘယ်နေရာမှာ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။</p> <p>လင်းရန် အခြားသူများထံ မသွားဘဲ လုံရူယွီ ထံသို့ တန်းသွားကာ သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာပြီဆိုမှတော့... ဘာလုပ်ချင်လဲ ပြောလေ... ခင်ဗျားတို့ ကစားချင်သလို ကျုပ် ကစားပေးမယ်..."</p> <p>"ဒီ..."</p> <p>လုံရူယွီမှာ လင်းရန် ဤမျှ တိုက်ရိုက် ပြောလာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခဏတာမျှ ဆွံအသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် လုံရူယွီ အံ့အားသင့်သွားရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လင်းရန်၏ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုနှင့် သူ ယခုလေးတင် ပြသခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လင်းရန်၏ ထူးဆန်းသော အသွင်အပြင်ကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နှင်းလိုဖြူဖွေးနေသော ရှပ်အင်္ကျီ၊ အပြာနုရောင် ဘောင်းဘီရှည်၊ တောက်ပနေသော သားရေဖိနပ်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေသော ဝတ်စုံတစ်စုံ။ အကယ်၍ နက်တိုင်တစ်ကွင်းနှင့် လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံးသာ ပေါင်းထည့်လိုက်ပါက ပရော်ဖက်ရှင်နယ် မန်နေဂျာတစ်ယောက် သို့မဟုတ် ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် အလုပ်အင်တာဗျူး သွားမည့်သူတစ်ယောက်နှင့် လုံးဝ တူနေမည် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းရန်မှာ အတိအကျ ဤကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူက ရေအနက် မီတာ ၅၀၀ ရှိ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ ယခုလေးတင် ထွက်လာခဲ့ပြီး ယခု ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် မီတာ တစ်ထောင်တွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေ၏။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက လောကကြီးကို ညွှန်ပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ အပြည့်အဝ ရှိနေပေသည်။ ထို့အပြင် ဤဘက်ရှိ လူငါးယောက်ကို ဘယ်လို တိုက်ကြမလဲဟု မေးနေသေးသည်။</p> <p>စကားပြောဆိုမှု ပုံစံမှာ လုံးဝကို အံမဝင်ဖြစ်နေသဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အသားကျနေပြီဖြစ်သော တစ်ဖက်ရှိ ဆရာသခင်ကြီး ငါးပါးမှာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p>ထို့အပြင် အခြားသူများကို မဆိုထားနှင့်၊ လင်းရန်၏ ဘေးရှိ ရီရှင်းချန် ပင်လျှင် သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများကို မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် လုပ်ကာ သူမကိုယ်တိုင် အပါအဝင် အခြား လူငါးယောက်၏ အဝတ်အစားများကို အရင်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးရှိ လင်းရန်၏ ထူးဆန်းသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။ အခြား အကြောင်းပြချက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကို အံမဝင်ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>အခြားသူများ အမြင်တွင် လင်းရန်၏ လက်ရှိ အဝတ်အစား၊ လှုပ်ရှားမှုများနှင့် အမူအရာများကို စကားလုံး နှစ်လုံးတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုံးနိုင်ပေသည်။ ယင်းမှာ - "အရိုက်ခံရဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာ" ပင် ဖြစ်လေတော့၏။</p> <p>"ဟေး..."</p> <p>လုံရူယွီမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့်သာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း သူ့လာရင်း ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ သေချာပေါက် မေ့သွားမည် မဟုတ်ပါချေ။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ပွင့်လင်းနေမှတော့ သူကလည်း အပိုစကားများ ထပ်ပြောနေရန် ပျင်းရိသွားပြီး လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်၏။  <br /> "လင်းရန်... မင်းက အဲဒီလို ပြောမှတော့ ငါလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ်... ငါက မင်းကို ပိုရန်ရေကန် ကနေ ဒီအထိ တစ်လျှောက်လုံး လိုက်လာခဲ့တာ... တခြား ဘာကြောင့်မှ မဟုတ်ဘူး... မင်းရဲ့ အသက်ကို ယူပြီး ငါ့သားအကြီး လုံဟောင်ကန်းနဲ့ ငါ့မြေး လုံတျန်းဖန် တို့အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ပဲ..."</p> <p>လင်းရန်မှာ လုံမိသားစုဝင် သုံးဦး ရေအောက်ဂူပေါက်နက်ကြီးထဲတွင် ရှိနေစဉ်ကတည်းက သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခိုးနားထောင်ပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူက ငြင်းခုံခြင်း မပြုဘဲ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လုံဟူတောင်မှ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ <br /> "ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကလည်း ရှန်ချင်း နန်းတော်နဲ့ ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်မှာ သေသွားတဲ့သူတွေအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ ရောက်လာတာပေါ့..."</p> <p>လင်းရန်က သူတို့ကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သောအခါ ဆရာသခင် လေထင်နှင့် ကျန်းရူယန် တို့ နှစ်ယောက်စလုံး အနည်းငယ် အကျပ်ရိုက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာထားများမှာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး သူတို့ သဘောတူထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြသလိုက်၏။ </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှန်ချင်း နန်းတော်တွင် အစစ်အမှန် အင်မော်တယ် နှစ်ဆယ် သေဆုံးခဲ့ပြီး ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်တွင် ကောင်းကင်သခင် ငါးပါး သေဆုံးခဲ့ရာ အားလုံးက လင်းရန်၏ လက်ချက်ချည်းသာ ဖြစ်လေသည်။ ရန်ငြိုးက ရန်ငြိုးသာဖြစ်ပြီး ငြင်းဆိုစရာ အကြောင်း မရှိပါချေ။ </p> <p>"သိပ်ကောင်းတယ်... အဲဒီလိုဆိုမှတော့ ကျုပ်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ စည်းကမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... စွမ်းအားက အဓိကပဲ... စွမ်းအားကြီးတဲ့သူက စကားပြောမယ်..."</p> <p>လင်းရန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက် ငါးယောက်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "အရင် တိုက်ကြတာပေါ့... အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားရင် မတ်တပ်ရပ်နေနိုင်တဲ့သူက စကားပြောပြီး လဲကျသွားတဲ့သူက ပါးစပ်ပိတ်ထား... ဘယ်လိုလဲ..."</p> <p>"... မိတ်ဆွေလေး... မင်းရဲ့ စကားတွေက တိုတိုနဲ့ လိုရင်းရောက်တယ်... ဒါက အမှန်တရားပဲ..."</p> <p>ဆရာသခင် လေထင်က ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ သူတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့် အဆင့်တွင် နှစ်ဖက်စလုံးက ယခုအခါ သဘောထားကွဲလွဲနေပြီဖြစ်ရာ မည်သည့်စကားပြောပြော အသုံးမဝင်ဘဲ အလဟဿသာ ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး နားလည်ထားကြ၏။</p> <p>"ရှင်းချန်... အဝေးကနေ နေနော်..."</p> <p>လင်းရန်က ရီရှင်းချန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီတိုက်ပွဲက မြန်မြန် ပြီးသွားမှာပါ... ကိုယ်တို့ ချင်းရွှေ မြို့ကို ပြန်ပြီး မနက်စာ စားဖို့ အချိန်မနှောင့်နှေးစေရဘူးလို့ ကိုယ် ကတိပေးပါတယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန်က လင်းရန်ကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး "ရှင်လည်း သတိထားဦးနော်..." ဟု တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး တိုက်ပွဲနယ်မြေမှ ဖယ်ရှားပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p>လင်းရန် လှည့်လာပြီး ကျွမ်းကျင်သူ ငါးယောက်ကို လျင်မြန်စွာ အကဲခတ်လိုက်ကာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။ <br /> "ခင်ဗျားတို့ ငါးယောက် ကြားလိုက်လား... ကျုပ်က အလျင်လိုနေတယ်... ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ ငါးယောက်ကို အကြံပြုချင်တာက... ကျုပ် အားအနည်းဆုံး အချိန်ဖြစ်နေတုန်း ခင်ဗျားတို့ ငါးယောက်စလုံး ကျုပ်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်တိုက်ကြပါလား..."</p> <p>"..."</p> <p>လင်းရန်၏ စကားများကြောင့် အတည်ငြိမ်ဆုံးနှင့် လင်းရန်အပေါ် ရန်ငြိုးအနည်းဆုံးဖြစ်သော ကောင်းကင်သခင် စံအိမ်မှ ကျန်းရူယန် ပင်လျှင် ဒေါသထွက်သွားရသည်။</p> <p>ဒီကောင်လေးက သိပ်မာနထောင်လွှားလွန်းတယ်...</p> <p>သူတို့ ငါးယောက်စလုံးက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ်တွင် ရှိကြပြီး သုံးယောက်က အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ်နှင့် နှစ်ယောက်က အလယ်အဆင့်တွင် ရှိကြကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။ <br /> ဟွာရှ တစ်ပြည်လုံးကို ဖြတ်ကြည့်လျှင် သူတို့ကို ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောရဲသူ မည်သူ ရှိမည်နည်း။</p> <p>"မာနကြီးလှချည်လား ကောင်စုတ်လေး... ဒါကို အရင်ခံယူလိုက်စမ်း..."</p> <p>လုံရူယွီ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လင်းရန်၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်တော့၏။</p> <p>"ဟဲဟဲ..."</p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်သီးချက်၏ အင်အားကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် လင်းရန်က ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကိုယ်ပိုင် လက်သီးကို ပြန်လည် ထုတ်သုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p>ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ လုံရူယွီကို ဝန်းရံထားသော အပြာရောင် အလင်းတန်းမှာ လင်းရန်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် အပိုင်းပိုင်း ကွဲကြေသွားသည်။ သူ့ညာဘက်လက်မောင်းမှာ ကျိုးသွားပြီး လင်းရန်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မီတာ တစ်ထောင် အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။ </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>လင်းရန်သည် လေထဲတွင် သူ့နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ကိုယ်ခွဲ လေးခု ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ သူက မည်သည့် မှော်လက်နက် သို့မဟုတ် မှော်ပစ္စည်းကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ လက်သီးကိုသာ အသုံးပြုကာ ကျန်လူလေးယောက်ကို တစ်ယောက်တစ်ချက်စီ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်သည်။</p> <p>အသံထက် လေးဆ ပိုမြန်သော အမြန်နှုန်း... လင်းရန်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ မရှောင်တိမ်းနိုင်ဘဲ ထိပ်တိုက်သာ ခုခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...</p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် အခြား ဆရာသခင်ကြီး လေးပါးစလုံးမှာ လင်းရန်၏ လက်သီးတစ်ချက်စီ အထိုးခံရပြီးနောက် အရိုးများ ကျိုးကြေသွားကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရ၏။</p> <p>လင်းရန် ကပ်ဘေးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် လက်သီး ငါးချက်တည်းဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ်တွင် ရှိသော လူငါးယောက်ကို အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>"အမ်း... တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို ပြောဖို့ မေ့သွားလို့... ကျုပ်က ကောင်းကင်ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပြီ... အခုကစပြီး အခြေတည်ဝိညာဥ်အဆင့် အောက်မှာဆိုရင် ကျုပ်အတွက် ပြိုင်ဘက် မရှိတော့ဘူး..."</p> <p>လင်းရန် မချိုမချဥ်မျက်နှာထားနှင့် သူ့လက်ကို ခါယမ်းရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အခန်း ၁၅၆၉ ပြီး</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save