Book List

<h2 style="text-align: center;">ခေတ်သစ်သမားတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရောဂါရှာဖွေမှု လွဲချော်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဘေးတွင် ကြည့်ရှုနေသူများအနက် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော လေယာဉ်မယ်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးမှ လွဲ၍ ကျန်သူများမှာ ပွဲကြည့်ပရိသတ်သက်သက်သာ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူတို့၏ ရပ်တည်ချက်သည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ လှောင်ပြောင်သည့် အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လီမင်းယန်၏ ရှပ်အင်္ကျီမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုသွားသော်လည်း မည်သည့် ထိရောက်သော ဖြေရှင်းနည်းကိုမျှ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်က "ကျွန်မ မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်ပြီး အနီးဆုံး လေဆိပ်မှာ ဆင်းသက်ဖို့ လုပ်လိုက်ရမလား" ဟု အကြံပြုလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">၎င်းကား အသက်အန္တရာယ်နှင့် သက်ဆိုင်နေသော ကိစ္စဖြစ်ရာ သူမ၏ လေယာဉ်ပေါ်တွင် လူသေဆုံးသွားသည်ကို လုံးဝ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ "နောက်ကျသွားပါပြီ။ အနီးဆုံးမြို့မှာ ဆင်းသက်ဖို့ မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်မယ် ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး နာရီဝက် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်ပိုပြီး အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ အခု လူနာရဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင် ၁၀ မိနစ်တောင် တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ရှင် ကျွန်မယောက်ျားကို သတ်လိုက်တာပဲ... အသက်အလျော်ပေး"</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးသည် အသံကုန် အော်ဟစ်ကာ လီမင်းယန်ထံသို့ ခုန်အုပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကဲ ပါ... လူနာကို ကယ်လို့ ရပါသေးတယ်။ ကျွန်တော် လုပ်ပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ပုဖန်သည် လူအများ၏ ရှေ့မှောက်၌ တစ်ဖန် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ လူနာသည် အပြစ်ကင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ရာ သမားတော် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား မျက်စိရှေ့တွင် သေဆုံးသွားမည်ကို သူ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ ဤနေရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝန်းရံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ ယခုမှသာ ဤလူငယ်လေး အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို အားလုံးက ပြန်လည် အမှတ်ရသွားကြ၏။ </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် အမှန်တကယ်ပင် ရောဂါရှာဖွေမှု လွဲချော်ခဲ့ပြီး အဖျားကျဆေး သုံးပြီးနောက် အခြေအနေ ပိုဆိုးလာမည်ဆိုသည်များ အားလုံးမှာ သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ကို မြင်သည်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်ပသွားသည်။ "လူငယ်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး... မင်း ငါ့ယောက်ျားကို ကယ်ပေးရမယ်နော်"</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... သူ ဘာမှမဖြစ်စေရပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှေ့သို့ လျှောက်လာရာ လီမင်းယန်သည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားထံသို့ အလွယ်တကူ သွားနိုင်ရန် အမြန်အဆန်ပင် ဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ရွှေအပ် ဆယ်ချောင်းကျော်ကို လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းနှင့် ရင်ဘတ်ရှိ အပ်စိုက်မှတ်များဆီသို့ ချက်ချင်း ထိုးစိုက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အံ့ဩစရာ ကောင်းလှစွာပင်... </p> <p style="text-align:justify">ထိုရွှေအပ်များ စိုက်ဝင်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ ဝေဒနာမှာ ချက်ချင်း သက်သာသွားလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် အနည်းငယ် ပြန်လည် သန်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေခြင်းမှာလည်း ရပ်တန့်သွားကာ အသက်ရှူနှုန်းပါ ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက သူမခင်ပွန်း၏ နဖူးကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် အံ့သြဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အဖျားကျသွားပြီ... တကယ်ကြီး အဖျားကျသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်မှာမူ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် တိုင်းရင်းဆေးပညာကို သူ အထင်အသေးဆုံး ဖြစ်သည်။ တိုင်းရင်းဆေးပညာ ဆိုသည်မှာ လူတွေကို လှည့်စားရန် ဖန်တီးထားသော လှည့်ကွက်များသာ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ အသုံးမဝင်ဟု သူ ယုံကြည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ၏ မျက်မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သွားသမျှ အရာအားလုံးက သူ၏ အယူအဆများကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့သော အခြေအနေ တစ်ရပ်ကို ထိုလူငယ်လေးက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ထိန်းချုပ်ပြလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟိုအမှိုက်ပုံးလေး ယူလာခဲ့ပေးပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လေယာဉ်မယ်အား လှမ်းပြောလိုက်ရာ လေယာဉ်မယ်လေးကလည်း အနီးနားတွင် ထားရှိသော အမှိုက်ပုံးကို ယူဆောင်လာပေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်သည် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ဖြည်းညင်းစွာ ထူမပေးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို အမျိုးသား၏ နားရွက်နောက်ဘက်ရှိ မှဲ့နက်ပေါ်သို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မှဲ့နက်ပေါ်သို့ အပ်စိုက်ခြင်းက မည်သို့သော အဓိပ္ပါယ် ရှိသည်ကို နားမလည်ကြသဖြင့် လူတိုင်းက ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံးက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင် ရွှေအပ်ပေါ်ရှိ ကြိုးကြာတောင်ပံလေးမှာ နှစ်ကြိမ်ခန့် တုန်ခါသွား၏။ ထို့နောက် လူနာဖြစ်သူသည် အနက်ရောင် ရေပုပ်များကို အန်ချလိုက်ရာ စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းသော ညှီစော်နံ့မှာ လေထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်ကိုမြှောက်၍ အနက်ရောင် ရေပုပ်များကို အမှိုက်ပုံးဖြင့် ခံယူလိုက်ပြီး လေယာဉ်မယ်ထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါလေး သွားစွန့်ပစ်လိုက်ပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်က အမှိုက်ပုံးကို အိမ်သာထဲသို့ ယူသွားကာ သန့်စင်အောင် ဆေးကြောပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ ရောဂါလက္ခဏာများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရွှေအပ်များ အားလုံးကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးပွင့်လာကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ယောက်ျား... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ နေကောင်းသွားပြီပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက သူမခင်ပွန်း၏ လက်မောင်းကို ဖက်တွယ်၍ ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူဆိုတာ အပြင်ပန်းကြည့်ပြီး ဆုံးဖြတ်လို့ မရဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ... ဒီလူငယ်လေးက နတ်ဆေးဆရာ ဖြစ်နေတာကိုး။ တကယ်ကို အစွမ်းအစ ရှိတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... သူက အသက်ထွက်တော့မယ့် လူကိုတောင် အပ်အနည်းငယ် စိုက်ပြီး ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာ။ ဟို ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုတဲ့ လူထက် အများကြီး သာတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"အခုခေတ်က ပညာရှင်ဆိုတဲ့ လူတွေက တကယ်ကို အားကိုးမရဘူး။ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘဲနဲ့ ခုနက သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဝံ့သေးတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"တိုင်းရင်းဆေးပညာက အသုံးမကျဘူးလို့ အားလုံးက ပြောကြပေမယ့် ငါကတော့ အဲဒါ လုံးဝ အဓိပ္ပါယ် မရှိဘူးလို့ ထင်တယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေမှာဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ တိုင်းရင်းဆေးပညာက အစွမ်းအထက်ဆုံးပဲကွ..."</p> <p style="text-align:justify">ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံများကို ကြားသောအခါ လီမင်းယန်မှာ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားတော့သည်။ သို့သော် သူ လုပ်နိုင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိပေ။ သူတို့ပြောနေသည်များမှာ အမှန်တရားများသာ ဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ချေပရန် နေရာပင် မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်လေးက ယဲ့ပုဖန်အား ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ လေးစားခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူကြီးမင်း... အခုလို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ခုနက ကျွန်မရဲ့ မသိနားမလည်မှု အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ရပါတယ်... ကျွန်တော့်အလုပ်က ဆရာဝန်ဆိုတော့ လူနာတွေကို ကုသပေးဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောပြီးနောက် လူတိုင်းမှာ မိမိတို့ နေရာ အသီးသီးသို့ ပြန်သွားကြပြီး အမျိုးသမီး၏ တွဲကူမှုဖြင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည်လည်း သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ပြီးသည်နှင့် အမျိုးသမီးက ငွေတစ်ထပ်ကို ချက်ချင်း ထုတ်ယူကာ ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"လူငယ်လေး... ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ အသက်ကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့တွေ ခရီးသွားရင်း ကျန်တဲ့ ပိုက်ဆံ အားလုံးပါပဲ။ နည်းတယ်လို့တော့ သဘောမထားပါနဲ့ကွယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အားနာဟန် မပြတော့ဘဲ ငွေများကို သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်သည်။ ဤသည်ကား ရှေးဟောင်း ဆေးပညာဂိုဏ်း၏ စည်းမျဉ်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆေးဖိုးဝါးခသည် လူနာ၏ သဘောဆန္ဒအတိုင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယခုလေးတင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား၏ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူထံမှ မည်မျှပင် ဖြစ်စေကာမူ ငွေလက်ခံခြင်းမှာ မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ခဏတာမျှ အနေရခက်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်အား ကြည့်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"လူငယ်လေး... ခုနက ကျုပ် မှားသွားပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုအတွက် တောင်းပန်သလို တိုင်းရင်းဆေးပညာကိုလည်း တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ရပါတယ်... ခင်ဗျားမှာ ဒီလို စိတ်သဘောထားမျိုး ရှိနေတာပဲ ကောင်းလှပါပြီ။ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးသွားပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လက်ကာပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလာ၏။ "ညီလေးယဲ့... ကျွန်တော် နည်းနည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလို့ပါ။ လူနာမှာ အအေးမိတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေတာတောင် ကျွန်တော် ဆေးတိုက်လိုက်တဲ့ အခါ ဘာလို့ အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားရတာလဲ။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ရောဂါရှာဖွေမှု မှားယွင်းသွားကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း ပြဿနာက ဘယ်နေရာမှာလဲ ဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရသေးပေ။ သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံကလည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြဿနာက ဒီနေရာမှာပဲ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က လက်လှမ်း၍ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ နားရွက်ဘေးရှိ မှဲ့နက်ကို လက်ညှိုး ထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တစ်ခုခု ပြဿနာ ရှိလို့လား... ဒီမှဲ့နက်က ရှိနေတာ ဆယ်စုနှစ်ချီနေပြီလေ" </p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း မှဲ့အား လက်လှမ်း၍ စမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save