Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှင်းပြလေသည်။ "ဒါက သာမန်မှဲ့ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ကင်ဆာဖြစ်နိုင်တဲ့ မှဲ့နက်မျိုးပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါက အခြေအနေ ဆိုးရွားလာပြီး ရောဂါလက္ခဏာတွေ ပြလာနေပြီ။ ခင်ဗျားမှာ ဒီတစ်ခေါက် အအေးမိတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိနေတာ မှန်ပေမယ့် အဲဒါက အဓိက အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ အအေးမိတာကလည်း မဆိုးရွားလှပါဘူး။ ဒီမှဲ့နက်ကနေ ရောဂါပြောင်းလဲလာတာကမှ ကိုမာဝင်တာနဲ့ အဖျားတက်တာကို ဖြစ်စေတာပဲ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အဖျားကျဆေး သောက်လိုက်တာက ရောဂါအခြေအနေကို ပိုပြီး လှုံ့ဆော်ပေးသလို ဖြစ်သွားလို့ ဝေဒနာ ပိုဆိုးသွားရတာပါ"</p> <p style="text-align:justify">"မှဲ့နက်ကင်ဆာ... ဒါကို ငါ ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားမမိရတာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က သူ၏ ပေါင်ကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်ကာ နေရာမှ ပြန်ထရပ်လိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မှဲ့နက်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ မှဲ့နက်ကင်ဆာ ဖြစ်နေတာပဲ... ဒါပေမယ့် အခုကြည့်ရတာတော့ ရောဂါဖောက်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘဲ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသလိုပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါက ကျွန်တော် ကုသပေးပြီး အဆိပ်တွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်လို့ပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ယခုလေးတင် ကုသမှု ပြုလုပ်စဉ်က ယဲ့ပုဖန်သည် ရောဂါဖောက်နေသော မှဲ့နက်မှ အဆိပ်တောက်များ အားလုံးကို နောက်ဆုတ်သွားစေရန် မူလချီစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် အဆိပ်များကို ဖယ်ရှားရန်အတွက် ကြိုးကြာပျံ ရွှေအပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အံ့ဩစရာပါပဲ... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်မှာ မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ "ကျွန်တော်တို့အတွက်တော့ ရောဂါဖောက်နေတဲ့ မှဲ့နက်ကင်ဆာဆိုတာ အင်မတန် ဒုက္ခပေးတဲ့အရာပဲ။ အကြိမ်များစွာမှာ ထိန်းသိမ်းကုသတဲ့ နည်းလမ်းကိုပဲ သုံးကြရတယ်။ တိုင်းရင်းဆေးပညာက ဒီလောက် အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားသောအခါ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ ချွေး‌စေးများ ပြန်လာကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ညီလေးယဲ့... ငါ့ရောဂါက အခု အဆင်ပြေသွားပြီလား။ နောင်ရော ပြန်ဖြစ်နိုင်သေးလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဖြေလိုက်၏။ "လောလောဆယ်တော့ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒါက အမြဲတမ်း ပြန်ဖြစ်နိုင်နေတုန်းပါပဲ။ ခင်ဗျား ပြန်ရောက်ရင် ဆေးရုံသွားပြီး ဒါကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ အချိန်တစ်ခုခု ပေးလိုက်ပါ။ ဒါမှ နောင်တစ်ချိန် ရောဂါ ပြန်မဖောက်လာအောင် ကာကွယ်နိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသမီးက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလေသည်။ "ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ကျွန်မတို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူ့ကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြီး ခွဲစိတ်ကုသမှု ခံယူခိုင်းပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ညီလေးယဲ့... မင်းဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆေးပညာ ဒီလောက် ထူးချွန်လိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ကျုပ် တကယ်ကို လက်မှိုင်ချသွားပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် အစောပိုင်းက မောက်မာခဲ့ပြီး တိုင်းရင်းဆေးပညာကို အထင်အမြင် သေးခဲ့သော်ငြား သူသည်လည်း ပွင့်လင်းဖြောင့်မတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အမှားများကို ဝန်ခံကာ ပြင်ဆင်တတ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက်တွင် သူက ယဲ့ပုဖန်နှင့် အလွန် ရင်းနှီးစွာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆေးပညာနှင့် သက်ဆိုင်သော ကိစ္စရပ်များကို မရပ်မနား ဆွေးနွေးလာခဲ့သည်။ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံသည်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြား တစ်ခါတစ်ရံ စကားဝင်ပြောတတ်ကာ သူတို့ အားလုံး အပြန်အလှန် မိတ်ဆက်ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့မှာ ကျန်းခိုင်နှင့် ဝမ်ကျွမ်းတို့ ဖြစ်ကြပြီး မြို့တော်သို့ ခရီးသွားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအဖြစ်အပျက်လေး အပြီးတွင် လေယာဉ်သည် မြို့တော်လေဆိပ်သို့ မကြာမီ ဆင်းသက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီလေးယဲ့... ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီတစ်ခါ မင်းသာ မရှိခဲ့ရင် ငါ့အသက်တော့ သွားပါပြီ။ ရေတစ်ငုံလောက် သောက်ရဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့အိမ်ကို လာထိုင်ပါဦးကွာ" </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းခိုင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာ ရိုးသားပွင့်လင်းဟန် ပေါ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ငြင်းဆန်လိုက်သည်။ "မလာတော့ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က ဆရာဝန်ဆိုတော့ ခင်ဗျားကို ကုသပေးဖို့က ကျွန်တော့် တာဝန်ပါပဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း ဆေးဖိုးဝါးခ ပေးပြီးသွားပြီပဲဟာ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျွမ်းက ဝင်ပြောလေသည်။ "အဲဒီ ပိုက်ဆံလေးလောက်က ကျွန်မတို့ အဘိုးကြီးကျန်းရဲ့ အသက်နဲ့ ယှဉ်ရင် ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွယ်။ မောင်လေးယဲ့ရယ်... ကျေးဇူးဆပ်ခွင့်ရအောင် အိမ်မှာ ထမင်းတစ်နပ်လောက် လိုက်စားဖို့ အခွင့်အရေးလေး ပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းခိုင်ကလည်း ထောက်ခံလိုက်၏။ "ဟုတ်ပါတယ် ညီလေးယဲ့ရယ်။ မင်းက မြို့တော်ကို အခုမှ ရောက်ခါစဆိုတော့ ဒီနေရာနဲ့လည်း စိမ်းနေဦးမှာပဲ။ တည်းခိုစရာ နေရာလည်း မရှိသေးဘူးမလား။ အဲဒီတော့ အိမ်ကို အရင်လိုက်ခဲ့ပြီး ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားပါဦးလား"</p> <p style="text-align:justify">"မလိုက်တော့ပါဘူးဗျာ..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ထပ်မံ ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်ကျွမ်းက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်ထားလိုက်သည်။ "မောင်လေးယဲ့... မင်း မလိုက်ဘူးဆိုရင် မလွှတ်ပေးဘူးနော်"</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ပြင်းပြသော စေတနာကို ခံစားမိသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်မှာ ငြင်းဆန်ရန် ခက်ခဲသွားကာ ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုမှပေါ့... မင်းက ငါ့ရဲ့ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify">သူ သဘောတူလိုက်သည်ကို မြင်လျှင် ကျန်းခိုင်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့သည် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရွှင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျွမ်းက လီမင်းယန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကြီး လီမင်းယန်... ရှင်ရော အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါလား"</p> <p style="text-align:justify">"မလိုက်တော့ပါဘူးဗျာ... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးလို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် မည်သို့လုပ် လိုက်ဝံ့မည်နည်း။ ကျန်းခိုင်၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သူမှာ ယဲ့ပုဖန်သာ ဖြစ်ပြီး သူက မည်သည့် အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ အမှန်တကယ်တော့ သူက အခြေအနေကို ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားစေခဲ့သေးသည်။ ယဲ့ပုဖန်သာ ဝင်မပါခဲ့ပါက သူ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့လူစုသည် လေဆိပ်မှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာကြသည်။ ကျန်းခိုင်က "ညီလေးယဲ့... ငါ့သား လာကြိုဖို့ ရောက်လာတော့မှာမို့ ခဏလောက် စောင့်ရအောင်" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်တမ်းပင် မကြာမီ၌ မီနီဗင် ကားတစ်စီး မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်ခန့် ဗိုလ်ကေ ဆံပင်ပုံစံနှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ကားပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာ၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အတော်လေး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ကာ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် တောင့်တင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ရှိပြီး အလွန် တက်ကြွ လန်းဆန်းနေပုံရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီလေးယဲ့... ဒါက အန်တီတို့ရဲ့သား ကျန်းတာလဲ့တဲ့။ တာလဲ့... ဒါက သမားတော်ယဲ့လေ။ ခုနက လေယာဉ်ပေါ်မှာ မင်းအဖေ ရောဂါဖောက်လာတာ သမားတော်ယဲ့ ကူညီပေးလို့ပေါ့ကွယ်" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျွမ်းက သွက်လက်စွာ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ထိုနှစ်ဦး မိတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့လေးဦးသား မီနီဗင်ကားပေါ်သို့ တက်ကာ လေဆိပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် သူ့ဖခင်၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းတာလဲ့သည်လည်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျွမ်းက "ညီလေးယဲ့... မင်းက ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ။ စားသောက်ဆိုင်သွားတာက သိပ်ပြီး ရိုသေလေးစားမှု မရှိသလို ခံစားရလို့ အိမ်ကိုပဲ တန်းသွားကြမယ်နော်။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အန်တီကိုယ်တိုင် ဟင်းလေးနှစ်ခွက်သုံးခွက် ချက်ကျွေးချင်လို့ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဒါဆိုလည်း အန်တီဝမ်ကို အလုပ်ရှုပ်စေရပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"အလုပ်မရှုပ်ပါဘူးကွယ်... အန်တီ လုပ်ပေးရမယ့် ကိစ္စပဲဟာ..." </p> <p style="text-align:justify">သူတို့ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ကျန်းတာလဲ့သည် ကားကို ဆင်ခြေဖုံးနှင့် နီးသော လူနေရပ်ကွက် တစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင်သွားခဲ့သည်။ မြို့တော်၏ မြို့လယ်ခေါင်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးကွာသော်လည်း ကျန်းခိုင်၏ အိမ်မှာ စတုရန်းမီတာ ၁၂၀ မှ ၁၃၀ ခန့် ရှိကာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တံခါးပေါက်မှ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မိသားစုဝင် သုံးဦးသည် ယဲ့ပုဖန်အား လှိုက်လှဲနွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုကြသည်။ ကျန်းခိုင်က ဆေးလိပ်၊ အရက်၊ သကြားလုံးနှင့် လက်ဖက်ရည်တို့ကို ထုတ်လာပေးပြီး ဝမ်ကျွမ်းမှာမူ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားကာ ကြော်လှော်ချက်ပြုတ်နေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် ဖွယ်ဖွယ်ရာရာ ဟင်းလျာများနှင့် သောက်စရာများ အပြည့်အမောက် တည်ခင်းထားသော ထမင်းဝိုင်းတစ်ခု အသင့်ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... တစ်နေကုန် လေယာဉ်စီးလာရတာ ပင်ပန်းနေရောပေါ့။ မြန်မြန် လာစားလှည့်ပါ" ဝမ်ကျွမ်းက သူ့အား နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ခေါ်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းခိုင်သည် အရက်ပုလင်းကို ယူ၍ ယဲ့ပုဖန်၏ ဖန်ခွက်ထဲသို့ ငှဲ့ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ဦးလေး အနှစ် ၂၀ လောက် သိမ်းထားခဲ့တဲ့ မော်ထိုင်းအရက်ကွ။ အစကတော့ ဒီကောင်လေး တာလဲ့ အိမ်ထောင်ကျတဲ့ အခါမှ ဖောက်သောက်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ အရင် မြည်းကြည့်လိုက်ကြရအောင်"</p> <p style="text-align:justify">"သမားတော်ယဲ့... ငါ့အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဒီတစ်ခွက်ကို ဦးလေး တိုက်ပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify">သူက ပြောရင်းဆိုရင်း သူ၏ လက်ထဲရှိ အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ ယဲ့ပုဖန်သည်လည်း သူ၏ ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်း သောက်မချလိုက်ပေ။ ယင်းအစား သူက နှာခေါင်းဖြင့် အနံ့ခံကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ကျန်းခိုင်တို့ မိသားစု သုံးဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တင်းမာမှု တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူတို့၏ မျက်လုံး ခြောက်လုံးစလုံးသည် ထိုအရက်ခွက်ပေါ်သို့ စူးစိုက် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအရက်က ကောင်းလိုက်တာ... အနှစ် ၂၀ သက်တမ်းရှိတဲ့ အရက်ကောင်းဆိုတာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">အနံ့ခံကြည့်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်သည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဖန်ခွက်ထဲရှိ အရက်များကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့သောက်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ကျန်းခိုင်သည် တံတွေးမျိုချလိုက်နိုင်ပြီး သိသိသာသာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီလေးယဲ့က အသောက်အစား အတော်နိုင်တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">သူသည်လည်း သူ၏ ဖန်ခွက်ထဲရှိ အရက်ကို သောက်လိုက်ပြီးနောက် အရက်ပုလင်းကို ယူကာ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ဖန်ခွက်များထဲသို့ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ကျွမ်းက ဝင်ပြော၏။ "မောင်လေးယဲ့က ဒီအရက် ကောင်းတယ်ဆိုရင် ပိုသောက်ပေါ့ကွယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့ အိမ်မှာ သောက်လို့ မူးသွားလည်း ဒီမှာပဲ အနားယူလိုက်လို့ ရတာပဲ။ လာ... အန်တီလည်း မင်းကို တစ်ခွက် တိုက်ပါရစေ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည်လည်း အရက်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ယဲ့ပုဖန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ အားလုံးကို ထပ်မံ သောက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အရက်ကောင်းလေးပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးခင် စားပွဲပေါ်သို့ မှောက်ကျသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းခိုင်နှင့် သူ၏ ဇနီးတို့သည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ခုကို ချလိုက်နိုင်ပြီး သူတို့ဘေးရှိ ကျန်းတာလဲ့အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"တော်သေးတာပေါ့... ဒီမစ်ရှင်က ကြီးကြီးမားမား အထိတ်တလန့် ဖြစ်စရာမရှိဘဲ အောင်မြင်သွားလို့"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save