Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">တုန်းမိသားစု၏ အရှင်သခင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့သည် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို ထူမလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ယဲ့ပုဖန် လုံးဝ သတိလစ် မေ့မြောသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အမေရိကန်နိုင်ငံက ထွက်တဲ့ ဆေးအသစ်က အတော်လေး အစွမ်းထက်ပုံရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းခိုင်က "မစ္စတာကျန်း... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင်မှုက အတော်လေး ကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးရမယ့် ယွမ် ၁၀ သန်းကို ဘယ်တော့ ပေးမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စိတ်မပူပါနဲ့... ကျုပ်က ကတိတည်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ခင်ဗျားတို့ ရရမယ့် ပိုက်ဆံထဲက တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လျော့မသွားစေရပါဘူး" </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ထဲ၌ ဓားမြှောင်တစ်လက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျန်းခိုင်၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်ဆီသို့ ချက်ချင်း ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား အောက်ရောက်သွားတဲ့အခါ ယွမ် ၁၀ သန်းကို ကျုပ် မီးရှို့ပြီး ပို့ပေးလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း... မင်း..." </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းခိုင်သည် သူဌေးဖြစ်မည့် အိပ်မက်များကို မက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ အိပ်မက်များ တကယ် ဖြစ်လာမည့် အချိန်လေးမှာပင် နှုတ်ပိတ်ခံလိုက်ရမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသနှင့် မကျေနပ်မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အာ..." </p> <p style="text-align:justify">သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဝမ်ကျွမ်းသည်လည်း ထိုယွမ် ၁၀ သန်းကို တွေးကာ အိပ်မက်မက်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင်မှ သူမ သတိဝင်လာကာ စူးရှသော အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ အော်ဟစ်၍ပင် မဆုံးသေးခင်မှာ ကျန်းတာလဲ့က သူမ၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းပိတ်လိုက်ပြီး သွေးစွန်းနေသော ဓားမြှောင်သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထပ်မံ စိုက်ဝင်သွားပြန်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့သည် မျက်တောင်တစ်ချက်မျှ မခတ်ဘဲ လူနှစ်ယောက်ကို ဆက်တိုက် သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူက ဓားမြှောင်ကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျွမ်း၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် သွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက တခြားလူတွေကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူး။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့်ပဲ။ အရှင်သခင်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြင်ပလူတွေ ဘယ်လိုလုပ် သိခွင့်ရှိမှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ဓားမြှောင်ကို သိမ်းဆည်းကာ ဖုန်းထုတ်၍ ခေါ်ဆိုမှု တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ကိုယ်ရံတော် ငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့် အပြင်ဘက်မှ ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘော့စ်... ကိစ္စပြီးပြီလား" ဦးဆုံး ဝင်လာသည့် လူသန်ကြီးက မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမှာ..." </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ယဲ့ပုဖန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ငါ ခေါ်သွားမယ်။ ဒီမှာ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ ရှင်းလင်းလိုက်တော့"</p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် သူက လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သား အချို့က ယဲ့ပုဖန်ကို အောက်ထပ်သို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး ဗင်ကားတစ်စီး၏ နောက်ခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့သည် လူသန်ကြီးကို ထိုနေရာတွင် ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ဗင်ကားပေါ်သို့ တက်ကာ မောင်းနှင်ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဗင်ကားသည် ဧရာမ စံအိမ်ကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ မောင်းနှင် ဝင်သွားသည်။ ဤနေရာသည် မြို့စွန် ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက် ဖြစ်သော်ငြား မြေတစ်လက်မလျှင် ရွှေတစ်အောင်စလောက် တန်ဖိုးရှိသော မြို့တော်ကြီး ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော စံအိမ်ကြီးကို သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝ ပိုင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">စံအိမ်ကြီး၏ ဝင်ပေါက်တွင် ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ကင်းစောင့်နေကြသည်။ ကျန်းတာလဲ့ကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က ချက်ချင်းပင် ဖြတ်သန်းသွားခွင့် ပြုလိုက်ကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီ ဗင်ကားသည် ဥရောပစတိုင် ဗီလာအိမ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်းတာလဲ့ ကိုယ်တိုင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကာ ယဲ့ပုဖန်ကို ထမ်း၍ ဗီလာ၏ ဧည့်ခန်းမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန်းမကြီးထဲရှိ မဟော်ဂနီ သစ်သားဆိုဖာပေါ်တွင် အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ကိုယ်တော်တစ်ပါး တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းတာလဲ့က ယဲ့ပုဖန်အား ကော်ဇောပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားအား ရိုသေလေးစားစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ "အရှင်သခင်... အရှင်သခင် ညွှန်ကြားထားတဲ့အတိုင်း ယဲ့ပုဖန်ကို ကျွန်တော် ခေါ်လာခဲ့ပါပြီ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားမှာ တုန်းမိသားစု၏ အရှင်သခင် တုန်းဖုန်းဝူပင် ဖြစ်သည်။ သူက ယဲ့ပုဖန်အား နက်နဲသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"တကယ်ပဲ ဒီကောင်လေး ဖြစ်နေတာကိုး။ ကောလာဟလတွေထဲကလောက် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲမယ့်ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ ကျန်းနန်ပြည်နယ်ကို ငါတို့ စေလွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေက သူ့လက်ထဲမှာ ဘယ်လိုများ သေဆုံးသွားရတာလဲ ဆိုတာကို ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့က ဖြစ်စဉ်များကို အတိုချုံး၍ ရှင်းပြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ယခုလို မှတ်ချက် ချလိုက်သည်။ "ဒါက အရှင်သခင်ရဲ့ အကြံအစည် ကောင်းမွန်လွန်းလို့ပါ။ ဒီကောင်လေးက ဟိုအရူးနှစ်ကောင်ကို နည်းနည်းလေးတောင် သံသယ မဝင်ခဲ့ဘူး။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ သုံးခဲ့တဲ့ဆေးက အတော်လေး ထူးခြားတယ်။ အမေရိကန်နိုင်ငံ ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုက ထုတ်လုပ်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် အိပ်ဆေးပဲ။ သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဖော်စပ်ထားတဲ့ ဖြေဆေးကလွဲရင် တခြား ဘာဖြေဆေးမှ မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတယ်... အခု သူ့ကို နှိုးလိုက်တော့။ သူ့ကို ငါ မေးစရာ ကိစ္စတချို့ ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဘေးရှိ ကိုယ်တော်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ဆရာတော် ဖာခုန်း... အကြောင်း တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကာကွယ်နိုင်အောင် ဒီကောင်လေးရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ပိတ်ထားပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ကိုယ်တော်က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ယဲ့ပုဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နေရာအချို့ကို အမြန်အဆန် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးပြီ..." </p> <p style="text-align:justify">ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုယ်တော်သည် သူ၏ မူလနေရာတွင် ပြန်လည် ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူသည် တုန်းမိသားစု၏ တစ်ဦးတည်းသော အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးအနက် နောက်တစ်ဦး ဖြစ်သည့် သံမျက်နှာ ကိုယ်တော် ဖာခုန်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာတော်..." </p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ ကျန်းတာလဲ့က ပုလင်းငယ် တစ်လုံးကို ထုတ်ယူပြီး အဖြူရောင် အမှုန့်အချို့ကို ယဲ့ပုဖန်၏ နှာခေါင်းဝတွင် ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟတ်ချိုး..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် နှာချေလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်တို့က တုန်းဖုန်းဝူအပေါ်၌ ရပ်တန့်သွား၏။ </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်။ ကျုပ်က တုန်းမိသားစုရဲ့ အရှင်သခင် တုန်းဖုန်းဝူပဲ။ ကောင်လေး... မြို့တော်ကို ရောက်ရောက်ချင်း ကျုပ်လက်ထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မင်း ဘယ်တုန်းကများ ထင်ထားခဲ့ဖူးလဲ"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောနေစဉ် တုန်းဖုန်းဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိမိကိုယ်မိမိ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည့် အရိပ်အယောင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ အကြံအစည်အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ထိတ်လန့်သွားမည့်အစား သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် တည်ငြိမ် အေးဆေးနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် တကယ်ကို မထင်ထားခဲ့တာပါ။ အစကတော့ မြို့တော်ကို ရောက်ရင် ခင်ဗျားကို လိုက်ရှာရဦးမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ။ ဒီလောက်မြန်မြန် တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒါပေမယ့်... ကျွန်တော် သိပ်နားမလည်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို တန်းမသတ်လိုက်တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အလုပ်ရှုပ်ခံနေရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ တုန်းမိသားစုကို စော်ကားခဲ့တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ။ သေလမ်းက လွဲပြီး တခြား မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် မင်းကို ဒီလောက်မြန်မြန် မသေစေချင်သေးဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ တွေးလို့မရသေးတဲ့ ကိစ္စတချို့ ရှိနေသေးလို့ပဲ။ ငါ့မေးခွန်းတွေကို ရိုးရိုးသားသား ဖြေရင်တော့ မင်းကို သက်သာတဲ့ သေနည်းနဲ့ သေခွင့်ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းရှိရင်လည်း မေးကြည့်လေ။ ခင်ဗျားကို ဖြေဖို့ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမှု ရှိ၊ မရှိ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက မေးလိုက်သည်။ "ရုရှားနိုင်ငံမှာ လေယာဉ်ကြီး တစ်စစီ ပေါက်ကွဲသွားတာတောင် မင်းက ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာနိုင်ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက ခိုင်မာလွန်းလို့ ငရဲမင်းကြီးကတောင် ကျွန်တော့်ကို လက်မခံရဲလို့လေ"</p> <p style="text-align:justify">ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းတာလဲ့က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရှင်သခင်ကို မင်းက ဘယ်လိုများ စကားပြောနေတာလဲ... အခုချက်ချင်း မင်းကို သတ်ပစ်မယ်ဆိုတာ ယုံလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ထပ်မံ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ "ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ငရဲမင်းကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပြောလိုက်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ သက်တမ်းကလည်း သိပ်မရှည်တော့ဘူးတဲ့။ မကြာခင် သူ့ဆီကို သတင်းပို့ဖို့ ရောက်လာရတော့မယ်တဲ့"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကျန်းတာလဲ့မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာကြီး နီရဲသွားသော်လည်း အရှင်သခင်၏ အမိန့်မပါဘဲ သူ မလုပ်ရဲပေ။ </p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါ... သေတော့မယ့် လူတစ်ယောက်နဲ့ ငြင်းခုံနေစရာ မလိုပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူက ဆက်မေးလေသည်။ "မင်း မပြောချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့။ ဒုတိယ မေးခွန်း... ကျန်းနန်ကို ငါ လွှတ်လိုက်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တွေ အားလုံးက ဘယ်လိုလုပ် သေသွားရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် သတ်လိုက်တာလေ" ယဲ့ပုဖန်က တုံ့ဆိုင်းခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဓိပ္ပါယ် မရှိတာ... မင်းလို ကောင်လေး တစ်ယောက်က အင်မော်တယ်ဆရာကြီး ကျီယန်ကို ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သံမျက်နှာ ကိုယ်တော် ဖာခုန်းက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလာခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့ လူတွေက ခက်တော့ခက်သားပဲ။ ကျွန်တော် အမှန်အတိုင်း ပြောတာတောင် မယုံကြဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက ပြောလာသည်။ "ကောင်လေး... ကြည့်ရတာ မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောနေပုံ မပေါ်ဘူး။ အာကာသအဆင့်ကို ရောက်နေပြီဖြစ်တဲ့ အင်မော်တယ်ဆရာကြီး ကျီယန်ကို ထားလိုက်ပါတော့... တုန်းနန်ဟွာတို့ကိုတောင် မင်းက ဒီလောက် အလွယ်တကူ သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဤအချက်မှာ သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်သော အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းနန်မြို့သို့ အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်ဖြစ်သည့် ကျီယန် အပါအဝင် သိုင်းပညာရှင် အများအပြားကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အားလုံးမှာ မည်သို့မျှ အသံတိတ် သေဆုံးသွားခဲ့ရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်တွင် မသိနိုင်သော နည်းလမ်းများ ရှိနေသလား သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကူညီနေသလား။</p> <p style="text-align:justify">ပထမ အချက်သာဆိုလျှင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဒုတိယ အချက်သာ ဖြစ်နေပါက အလွန် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လာနိုင်သော လျှို့ဝှက် အစွမ်းထက် ရန်သူတစ်ဦးကို မည်သူကမျှ အလိုမရှိကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် သူက လက်တုံ့ပြန်ရန် အလောတကြီး မလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဲ့ပုဖန် မြို့တော်သို့ လာနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသိချင်းတွင် ဤကိစ္စကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ထောင်ချောက်ကို တိတ်တဆိတ် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့အား ကြည့်၍ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား တကယ် သိချင်နေပုံရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... မင်းကို ကူညီခဲ့တဲ့ လူဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြမယ်ဆိုရင် မင်းကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေခွင့်ပေးမယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် ပြောပြော၊ မပြောပြော သေရမှာပဲပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ "မြန်မြန်ဆန်ဆန်နဲ့ နာကျင်မှုမရှိဘဲ သေရတာကလည်း ကောင်းချီးတစ်မျိုးပါပဲ။ သေတာထက် ဆိုးတဲ့ ဘဝမျိုးနဲ့ အသက်ရှင်နေရတာထက်တော့ ပိုကောင်းတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်က သေရမယ့် လူတစ်ယောက်ပဲဟာ... ကျွန်တော် သေပျော်သွားအောင် ကျွန်တော့် မေးခွန်းတချို့ကို အရင် ဖြေပေးနိုင်မလား"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save