Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သဲလွန်စ ပြတ်တောက်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းတာလဲ့သည် နောက်သို့လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် အမွှေးဆယ်ပါး အားပြယ်မှုန့်၏ အာနိသင်ကြောင့် သူ၏ ခြေလက်များမှာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးခင် ခလုတ်တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူ၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားကာ အသိစိတ် လုံးဝ ကင်းလွတ်သွားလေသည်။ ယဲ့ပုဖန်က လက်ချောင်းကို တစ်ချက်တောက်၍ ကျန်းတာလဲ့၏ နှလုံးသွေးကြောကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီးနောက် တုန်းဖုန်းဝူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် တုန်းမိသားစု အရှင်သခင်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေလေပြီ။ ယခင်က တုန်းမိသားစုသည် အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မြို့တော်ရှိ ဒုတိယအဆင့် မိသားစုများထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် တည်ရှိမှုတစ်ခု အဖြစ် သတ်မှတ်ခံခဲ့ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် ယခုအခါ တစ်ဦးက သေဆုံးသွားပြီး အခြားတစ်ဦးမှာလည်း ဒဏ်ရာရခဲ့သဖြင့် တုန်းမိသားစုသည် ပျက်စီးကိန်း ဆိုက်နေပြီ ဟုပင် ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအဖြစ်အပျက်က သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စေခဲ့သည်။ သူ ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကို ရန်စမိခဲ့တာပါလိမ့်...။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့အနီးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ဆိုကတည်းက ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူရှိနေလဲ ဆိုတာကို ပြောပြပါ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားကို အသက်ချမ်းသာ ပေးနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အသုံးမဝင်ပါဘူး... ငါသာ ပြောလိုက်ရင် ငါတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး" </p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။ "လူငယ်လေး... မင်းမှာ အရည်အချင်း တချို့ ရှိပေမယ့် မင်း ပြေးနိုင်သလောက် အဝေးကို ပြေးဖို့ ငါ အကြံပေးချင်တယ်။ အနောက်ဘက်မှာ သွားပုန်းနေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီလူကို မင်း လုံးဝ မနိုင်နိုင်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကံမကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်တော်က ပုန်းအောင်းနေရတာကို မကြိုက်ဘူး။ အထူးသဖြင့် နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးမယ့် လူတွေကို ပိုလို့တောင် မကြိုက်သေးတယ်။ သူတို့ကို ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နိုင်သလား ၊ မရင်ဆိုင်နိုင်ဘူးလား ဆိုတာက ကျွန်တော့် အပိုင်းပါ။ အခုအချိန်မှာ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကိုပဲ ခင်ဗျား ပြောပြဖို့ လိုတယ်"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက ကူကယ်ရာမဲ့သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် "ငါ ပြောလို့ မရဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွား၏။ "ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် မသတ်ရဲဘူးလို့များ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... ငါ မပြောရင် ငါတစ်ယောက်တည်း သေရုံပဲ။ တကယ်လို့ ငါ ပြောလိုက်ရင် တစ်ခုလုံး တုန်းမိသားစု တစ်ခုလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားလို ဒုတိယအဆင့် မိသားစုရဲ့ အရှင်သခင် တစ်ယောက်ကိုတောင် ဒီလောက်အထိ ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ် ဆိုကတည်းက ပြောစရာတောင် မလိုတော့ပါဘူး... တစ်ဖက်လူက ပထမအဆင့် မိသားစုက ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ အကြွင်းမဲ့ အာဏာရှိတဲ့ အဓိက လူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">တုန်းဖုန်းဝူက "မင်း ငါ့ကို လှည့်စားဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့... ငါ ဘာမှ ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော်က ဆရာဝန် တစ်ယောက်ဆိုတာ ခင်ဗျား မေ့နေပြီပဲ။ ခင်ဗျား မပြောရင်တောင် ခင်ဗျား ပါးစပ်ဟလာအောင် ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စကားပြောနေစဉ်မှာပင် အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ရန်အတွက် ဝိညာဉ်ထိန်း အပ်ခုနစ်ချောင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုရန် ရွှေအပ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် အန္တရာယ်ရှိမည့် ကြိုတင်နိမိတ် တစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာကာ အကြီးမားဆုံးသော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်ကြီး တစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"စနိုက်ပါ သေနတ်သမား ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချက်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်နှင့် ယဲ့ပုဖန်၏ ပုံရိပ်သည် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး အနီးရှိ တိုင်တစ်တိုင်၏ နောက်ကွယ်သို့ ချက်ချင်း ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သေနတ်သံ သုံးချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်ကျည်ဆန် တစ်တောင့်သည် သူ ယခုလေးတင် ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ကျရောက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">ကျန်သော ကျည်ဆန် နှစ်တောင့်မှာမူ တုန်းဖုန်းဝူနှင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော ဖာခုန်းတို့ထံသို့ အသီးသီး ပစ်ခတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်၏ ပစ်ခတ်မှုများကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနှစ်ဦးမှာမူ ထိုကဲ့သို့ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ခေါင်းတည့်တည့်သို့ ပစ်ခတ်ခံလိုက်ရပြီး သူတို့၏ နဖူးများတွင် သွေးစွန်းနေသော အပေါက်ကြီးများ အသီးသီး ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တောက်..."</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အံကို တင်းတင်း ကြိတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဤမျှလောက် အားထုတ် ကြိုးပမ်းခဲ့ရပြီး နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းကွယ်နေသူကို ဖော်ထုတ်နိုင်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် သူတို့ ထပ်မံ နှုတ်ပိတ်ခံလိုက်ရပြန်လေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုဖြင့် စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်ကို တိုက်ရိုက် မခုခံနိုင်သော်လည်း သူသာ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပါက စနိုက်ပါသမားပင်လျှင် သူ့ကို ဘာမှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက အနီးရှိ ပြတင်းပေါက်ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ဖွင့်၍ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး စနိုက်ပါရိုင်ဖယ် ပစ်ခတ်ခဲ့သော ဦးတည်ရာဘက်သို့ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု အလား အလွန်မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မီတာ လေး၊ ငါးရာခန့် အကွာတွင် အရွက်များ ဝေဆာနေသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် ရှိသည်။ ကျည်ဆန် လာရာ လမ်းကြောင်းအရ စနိုက်ပါသမားသည် ထိုသစ်ပင်ပေါ်တွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားချိန်တွင်မူ သစ်ပင်ပေါ်၌ မည်သူမျှ မရှိတော့ချေ။ သို့သော် တုတ်ခိုင်သော သစ်ကိုင်း တစ်ကိုင်းပေါ်တွင် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စာရွက်ကို ဆွဲဖြုတ်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအပေါ်တွင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စာလုံးငယ်လေးများဖြင့် ရေးသားထားသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်လေး... ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေပါဦး။ မင်းနဲ့ ကစားရတာ ငါ အားမရသေးဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"တောက်..."</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြင်းထန်စွာ ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့လှည့်ကာ ဗီလာအိမ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက ဖာခုန်းနှင့် တုန်းဖုန်းဝူတို့၏ ဒဏ်ရာများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ နဖူး တည့်တည့်သို့ အပစ်ခံထားရပြီး ဦးနှောက်များ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ရန် မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ရင်ထဲတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများ လှိုင်းတံပိုးအလား ရိုက်ခတ်လာတော့သည်။ ဤမျှလောက် ကြိုးစားခဲ့ရပြီးမှ သဲလွန်စက ထပ်မံ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">သေချာသည့် အချက်တစ်ခုမှာ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူသည် မြို့တော်မှ ဖြစ်ပြီး မြို့တော်၌ပင် ပုန်းအောင်းနေရမည် ဆိုခြင်းပင်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤအချက်ကပင် သူ့ကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ မြို့တော်တွင် သူ၏ ရန်သူ မရှိသလို သိကျွမ်းသူပင် အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ တစ်ဖက်လူက အဘယ့်ကြောင့် သူ့ကို အသေသတ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေရသနည်း။ </p> <p style="text-align:justify">သူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်ဘဲ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပင်မတံခါးကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် လူဒါဇင်နှင့်ချီ၍ အထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် ၆၀ သို့မဟုတ် ၇၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ပုကွကွနှင့် ပိန်လှီသော ရုပ်သွင် ရှိသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားဖိအားမှာမူ အလွန် ပြင်းထန်လှရာ အာကာသအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နောက်တွင် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ခန့် လိုက်ပါလာပြီး အားလုံးမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအား ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြကာ အနိမ့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုမှာပင် မြေအဆင့် သို့မဟုတ် ထို့ထက် ပိုမြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအို၏ ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးက အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ရဲတင်းလှတဲ့ အရူးကောင်... နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး ဒီနေရာမှာ လူသတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ အခုချက်ချင်း အဖမ်းခံလိုက်စမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ထိုလူများကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာတာ တကယ်ကို အချိန်ကိုက်ပဲ။ စောလည်း မစောဘူး... နောက်လည်း မကျဘူး... ကွက်တိပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ရှေ့ဆုံးမှ ပိန်လှီလှီ အဘိုးအိုက သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေသော ဖာခုန်းနှင့် တုန်းဖုန်းဝူတို့ကို ကြည့်ပြီးနောက် အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"သူတို့ကို မင်း သတ်လိုက်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အဘိုးအို၏ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှုကာ ပြန်မေးလိုက်၏။ "ခင်ဗျားတို့ကရော ဘယ်သူတွေလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက "ဒါက ငါတို့ အထူးရေးရာဗျူရိုရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲ ဆွန်းချင်းယွမ်ပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အထူးရေးရာဗျူရို..." </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းစွန်းများမှာ အပေါ်သို့ ကွေးတက်သွားကာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် သိသလောက်တော့ အထူးရေးရာဗျူရို ဆိုတာက အထူးဌာနတစ်ခုပဲ။ အခုလို သာမန် လူသတ်မှုတွေက ကျွန်တော် လုပ်တာ ဖြစ်ဖြစ်၊ မလုပ်တာ ဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားတို့ စီရင်ပိုင်ခွင့် အောက်မှာ ရှိပုံမပေါ်ပါဘူး... ဟုတ်တယ်မလား"</p> <p style="text-align:justify">ဒီလူတွေက သူ့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပစ်မှတ်ထားနေကြောင်း သူ သိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် မူကောင်းဖုန်း၏ သေဆုံးမှုနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေနိုင်ခြေ ရှိသောကြောင့် သူက ယဉ်ကျေးနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ တင်းမာသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူသတ်မှုမျိုးမှာ မည်သည့် ရလဒ်ထွက်ပေါ်လာသည် ဖြစ်စေ အထူးရေးရာဗျူရို၏ စီရင်ပိုင်ခွင့် အတွင်း၌ မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က ဝင်ပြော၏။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ကြုံလာရပြီဆိုတော့ သဘာဝကျကျပဲ ငါတို့ ကိုင်တွယ်ရမှာပေါ့။ အဖြစ်မှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရပြီးရင် သက်ဆိုင်ရာကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲဆွန်း... ခင်ဗျား လုပ်နေတာက သိပ်မမှန်ဘူး ထင်တယ်။ ကိုယ့်စီရင်ပိုင်ခွင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး အတင်း ဝင်စွက်ဖက်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အော်ဟစ်လေသည်။ "ယဲ့ပုဖန်... အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့။ မင်း သူတို့ကို သတ်ခဲ့တာပဲ။ အခု ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့... မဟုတ်ရင် မင်းကို နေရာတင် ပစ်သတ်လိုက်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"တကယ့် အထူးဌာနပါပဲ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အလုပ်လုပ်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်။ တွေ့တွေ့ချင်းမှာတင် ကျွန်တော် ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သိနေပြီကိုး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်ပြောလေသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို ခင်ဗျားတို့ သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်တော်က ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်... နည်းပြချုပ်ပဲ။ ကျွန်တော် ပြစ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ အထူးရေးရာဗျူရိုရဲ့ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်မှာ မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"စကားစပ်မိပြီ ဆိုမှတော့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြတာပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က ယဲ့ပုဖန်အား ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... တုန်းမိသားစုနဲ့ မင်းမှာ ရန်ငြိုးရှိတယ် ဆိုတာကို ငါသိတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တုန်းမိသားစုရဲ့ အရှင်သခင် ဆိုတာက မင်း ပြောရုံနဲ့ အလွယ်တကူ သတ်လို့ရတဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့... မဟုတ်ရင် ငါက ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက အဲဒီလို ပြောလာပြီ ဆိုမှတော့ ကျွန်တော်လည်း ပူးပေါင်းပေးရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ အကြောင်းမဲ့ သတ်တာကို ခံလိုက်ရရင် မတရားရာ ကျနေမလားလို့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သတိပေးရလိမ့်မယ်... နတ်ဘုရားကို ဖိတ်ခေါ်ရတာ လွယ်သလောက် ပြန်ပို့ရတာ ခက်တယ်နော်။ ကျွန်တော့်ကို အခုလို အလွယ်တကူ ဖမ်းသွားနိုင်ပေမယ့် ပြန်လွှတ်ပေးရမယ့် အချိန်ကျရင်တော့ ဒီလောက် ရိုးရှင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြန်လွတ်ဖို့ အိပ်မက် မက်နေတုန်းပဲလား။ ဆက်မက်နေလိုက်။ မင်းက ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်က ဖြစ်နေရင်တောင် တုန်းမိသားစုရဲ့ အရှင်သခင်ကို မင်း သတ်ခဲ့တာပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူကမှ မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောလို့ မရဘူးနော်။ သူတို့ကို စနိုက်ပါရိုင်ဖယ်နဲ့ ပစ်သတ်သွားတာ ရှင်းနေတာပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က သူ့စကားကို လျစ်လျူရှုကာ လက်အောက်ငယ်သားများအား လက်ယမ်း ပြလိုက်သည်။ "သူ့ကို ခေါ်သွားကြ"</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားသည် ယဲ့ပုဖန်အား လက်ထိတ်ခတ်ရန် ချက်ချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့အဆင့်တွင် လက်ထိတ်များက မည်သို့မျှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း အားလုံးက သိထားကြသော်ငြား လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအရတော့ လိုက်နာရမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save