Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မူလနည်းပြုတ်အတိုင်း မူလအရသာလေးပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် အဆုတ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေလေသည်။ သူက အနီးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သားများအား အော်ဟစ်လိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့အားလုံး ဘာလုပ်ဖို့ ရပ်ကြည့်နေကြတာလဲ... သွားတားကြလေ မြန်မြန်"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ကိုယ်တိုင် အရိုက်မခံရတော့ ပြောရတာ လွယ်တာပေါ့။ ဟိုလူက ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲ ဆိုတာကို မမြင်ဘူးလား။ အဲဒီနား သွားတာက သေချင်လို့ သွားတာနဲ့ အတူတူပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေါ့... ခင်ဗျား သွားချင်ရင် ကိုယ်တိုင်သွား။ ကျွန်တော်တို့ကတော့ မသွားဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းမှာ ဆံပင်များ အနှုတ်ခံထားရသလို ခေါင်းမှာလည်း ဝက်တစ်ကောင်လို အရိုက်ခံထားရပြီး အဝတ်အစားများလည်း လဲလှယ်ထားရသဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက သူ့ကို လုံးဝ မမှတ်မိကြတော့ဘဲ မိမိတို့၏ အကြီးအကဲမှန်း မသိခဲ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့... မင်းတို့အားလုံး ငါ့ကို စောင့်နေကြစမ်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေချေပြီ။ ယခုအခါ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ သူ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယဲ့ထျန်းအား တားဆီးရန်အတွက် ဆွန်းချင်းယွမ်နှင့်အတူ အပေါ်ထပ်သို့ ချက်ချင်း ပြေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံဆိုးစွာဖြင့် သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှု ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်း တိုက်ခိုက်လျှင်တောင် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပြီး တစ်မိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ခင်မှာပင် အောက်သို့ ကန်ချခံလိုက်ရပြန်လေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လက်အောက်ငယ်သားများက သူတို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ရိပ်မိသွားကြပြီး အမြန်အဆန် သွားရောက် ထူမပေးကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ အားလုံးမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြချေ။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်က အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါခဲ့သော အထူးရေးရာဗျူရို၏ အကြီးအကဲများမှာ ယခုအခါ ခေါင်းကြီးအရုပ် တစ်ရုပ်နှင့် လုံးဝ ပြောင်စင်နေသော ကတုံးပိုင်ရှင် တစ်ဦးအဖြစ်သို့ အသီးသီး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းနှင့် ဆွန်းချင်းယွမ်တို့သည် မြေပြင်ပေါ်မှ လူးလဲထလာကြသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထပ်မံ တက်သွားရန် သတ္တိမရှိကြတော့ပေ။ သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘေးမှရပ်၍ ကြည့်နေရန်သာ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ထျန်း၏ အဆောက်အအုံ ဖြိုချသည့် အမြန်နှုန်းမှာ တကယ်ကို မြင့်မားလွန်းလှပေသည်။ အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် သူသည် အပေါ်ဆုံးထပ်မှ မြေညီထပ်အထိ ဖြိုချပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မူလက ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အဆောက်အအုံကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော အခွံသာသာ အဆောက်အအုံ အကြွင်းအကျန် တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ယဲ့ထျန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အထူးရေးရာဗျူရိုမှ လူများက ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ကြရလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးတွင် ယဲ့ပုဖန် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်နေပြီး စစ်ကြောရေးခန်းထဲရှိ သံခုံပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လျက် လူတိုင်းကို နောက်ပြောင်လှောင်ပြောင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ ဘယ်မှာလဲ... အဲဒီလူ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်နေသူများက ယဲ့ထျန်း၏ အရိပ်အယောင်ကို အတူတကွ လိုက်လံ ရှာဖွေကြသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာ ရှာဖွေပြီးသည့်တိုင် လုံးဝ မတွေ့ရတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ရှေ့ရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ကာ ကျောက်မင်းကျန်းနှင့် ဆွန်းချင်းယွမ်တို့မှာ ငိုချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဆွန်းချင်းယွမ်၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ဖမ်းရင် ခင်ဗျားတို့ နောင်တရလိမ့်မယ် ဆိုသော ယဲ့ပုဖန်၏ စကားကို ရုတ်တရက် အမှတ်ရသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒါတွေ အားလုံးက ဒီလူငယ်လေး ရှာလာတဲ့ လူတစ်ယောက် လုပ်သွားတာများလား။ အဲဒီ သိုင်းဆရာကြီးက သူနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။</p> <p style="text-align:justify">သေချာပေါက် ဖြစ်ရမည်။ မဟုတ်လျှင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်နိုင်မည်နည်း။ </p> <p style="text-align:justify">သူတို့က ယဲ့ပုဖန်ကို ဒုက္ခပေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်လေးမှာပင် အနှီ သိုင်းဆရာကြီးက ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား…။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ဆွန်းချင်းယွမ်သည် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားကာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကောင်လေး... အဲဒီလူကို မင်း ရှာလာတာ မဟုတ်လား။ သူက ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို အခုချက်ချင်း ပြောစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့အား မော့ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။ "တောင်းပန်ပါတယ်... ခင်ဗျားက ဘယ်သူပါလိမ့်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အခြားသော အထူးရေးရာဗျူရိုမှ လူများလည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။ "ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲ ဆွန်းလေ"</p> <p style="text-align:justify">"နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒုတိယ အကြီးအကဲဆွန်းကို ခုနလေးတင် ကျွန်တော့် မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာပဲ။ သူက ဒီလိုပုံစံမှ မဟုတ်တာ။ ဒါက ခေါင်းကြီးအရုပ်ကြီးပဲဟာ"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်မှာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်နေချေပြီ။ သူက စားပွဲကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... နောက်မနေနဲ့။ ငါတို့ အထူးရေးရာဗျူရိုရဲ့ အလုပ်ကို မင်း ပူးပေါင်းမပါဝင်ဘူး ဆိုရင် ပြင်းထန်တဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ပူးပေါင်းရမယ်... ဟုတ်လား။ သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော် ပူးပေါင်းမှာပါ။ အဆောက်အအုံကြီး ဒီလို ဖြိုချခံထားရတာတောင် ကျွန်တော် ထွက်မပြေးတာကို ခင်ဗျားတို့ မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ထက် ပူးပေါင်းတဲ့လူ ရှိသေးလို့လား" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် အဆောက်အအုံကြီး ဒီလို ဖြစ်သွားတော့လည်း တကယ်ကို မိုက်သွားတာပဲ။ အရင်ကလို အိုက်စပ်မနေတော့ဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်မှာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းက အပြင်ဘက်မှ ဝင်လာလေသည်။ "ယဲ့ပုဖန်... ခုနက လူကို မင်း ရှာလာတာ မဟုတ်လား။ သူက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ" </p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တင်းမာခက်ထန်နေ၏။ သူက ဤလူငယ်လေးကို ဖိနှိပ်ရန်အတွက် ဩဇာတိက္ကမ အပြည့်ရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်ရန် မူလက ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ၏ ပြောင်စင်နေသော ကတုံးကြီးကြောင့် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံပေါက်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆရာတော်ကြီး... ခင်ဗျားကရော ဘယ်သူလဲ။ ဒီက ကိစ္စတွေကို ကိုယ်တော်တွေက စီမံခန့်ခွဲတာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်"</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကားကို ကြားသောအခါ ဘေးနားရှိ လက်အောက်ငယ်သား အချို့မှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အသံထွက်၍ပင် ရယ်မောလိုက်မိကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသကြောင့် သေမတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။ သူက သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုပါ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ် ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့က ဘာရယ်တာလဲ။ ဒီလူကို အမှတ် ၂ စစ်ကြောရေးခန်းဆီ ခေါ်သွားကြစမ်း။ သူ့ကို ငါ မကိုင်တွယ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မယုံဘူး"</p> <p style="text-align:justify">မိမိတို့၏ အကြီးအကဲ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်သောအခါ အနီးနားရှိ လူများမှာ အမြန်အဆန် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ကြပြီး လူအနည်းငယ် ထပ်ရောက်လာကာ ယဲ့ပုဖန်အား ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာမီ သူ့ကို ကပ်လျက်ရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ဤအဆောက်အအုံမှာ ရှစ်ထပ် အမြင့်ရှိပြီး စစ်ကြောရေးခန်းမှာလည်း ပထမထပ်၌ပင် တည်ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ကျောက်မင်းကျန်းနှင့် ဆွန်းချင်းယွမ်တို့သည် ယခင် အဖြစ်အပျက်မှ သင်ခန်းစာ ယူကာ ဤနေရာကို တင်းကျပ်စွာ ဝန်းရံထားရန် ဒဏ်ရာမရသေးသော ထိပ်တန်း အစောင့်များကို ချက်ချင်း ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ စစ်ကြောရေးခန်း အဝင်ဝရှိ အစောင့်များ အားလုံးမှာ သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထား ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အကယ်၍ အဲဒီလူ ပေါ်လာရင် ချက်ချင်း ပစ်ကြ။ နည်းနည်းလေးတောင် တုံ့ဆိုင်းမနေနဲ့" </p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်သည် သူ၏ စီစဉ်မှုများကို အလွန် ကျေနပ်အားရနေသည်။ ဤမျှ ထိုးဖောက်မရနိုင်သော ကာကွယ်ရေးအောက်တွင် နတ်ဘုရား တစ်ပါးပင်လျှင် ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">စီစဉ်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူနှင့် ကျောက်မင်းကျန်းတို့သည် စစ်ကြောရေးခန်းထဲသို့ အတူတကွ ဝင်ရောက်လာပြီး ယဲ့ပုဖန်အနီးသို့ လျှောက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က မေးလိုက်၏။ "ကောင်လေး... အဲဒီလူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မြန်မြန်နဲ့ မှန်မှန် ဝန်ခံစမ်း"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေလေသည်။ "ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ကျွန်တော် တစ်ချိန်လုံး ဒီကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာလေ။ သူ့ကို လုံးဝ မသိပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က ထပ်မေးလေသည်။ "မင်း မသိဘူးလား... ဒါဆို မင်း ရောက်လာပြီးမှ သူက ဘာလို့ အထူးရေးရာဗျူရိုကို လာပြီး ပြဿနာရှာရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထူးရေးရာဗျူရိုက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လိပ်ပြာ မလုံတဲ့ အလုပ်တွေကို အများကြီး လုပ်နေလို့ တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး ပြဿနာရှာတာ နေမှာပေါ့။ အဲဒါက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အဓိပ္ပါယ် မရှိတာ" </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းက ဒေါသတကြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး... အဲဒီလူက ဒီမှာရှိတဲ့ အဆောက်အအုံ အားလုံးကို ဖြိုချပစ်တာတောင် မင်းကိုကျတော့ ဘာလို့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မတို့ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အမှန်တိုင်း ပြောရရင် သူ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မရိုက်တာလဲ ဆိုတာကို ကာယကံရှင်ကိုပဲ ခင်ဗျားတို့ သွားမေးသင့်တယ်။ သူပဲ သိမှာလေ" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နောက်ပြောင်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက မေးလာပြီဆိုမှတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်ကို ပြောပြပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာက အရမ်း ကောင်းမွန်လွန်းလို့ သူက ကျွန်တော့်ကို မထိရက်တာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်က စားပွဲကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်းက ပြောင်လှချည်လား... ငါတို့က မင်းကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ် ထင်နေတာလား။ မင်းကို ငါပြောလိုက်မယ်... ဒီတစ်ခါတော့ နတ်မင်းကြီး လာရင်တောင် မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">သူ့စကား ဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် တံခါးပေါက်ဆီမှ ဝုန်း ဟူသော ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ မူလနည်းပြုတ်အတိုင်း မူလအရသာလေးပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်ကြောရေးခန်း၏ တံခါးမှာ ထပ်မံ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပစ်မှတ်မှာ သူ့ထံသို့ ဖြစ်နေလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆွန်းချင်းယွမ်မှာ အသင့်ပြင်ထားပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ ခြေထောက်များကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး လေတိုးသံဖြင့် လွင့်စင်လာသော တံခါးရွက်ကြီးကို ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူသည် တံခါးရွက်ကြီးကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယဲ့ထျန်း၏ လက်သီးချက်ကိုမူ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ချေ။ ထို့နောက် သူသည် လက်သီးတစ်ချက် အထိုးခံလိုက်ရပြီး နံရံပေါ်တွင် လူပုံသဏ္ဍာန် ကြီးမားသော အရာတစ်ခုကို ချန်ရစ်ကာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ထိုးဖောက်မရနိုင်သော ကာကွယ်ရေးများကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာနိုင်တာလဲ။ အပြင်ဘက်မှာ ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိရတာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယဲ့ထျန်းက သူ့ကို စဉ်းစားရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ ဆွန်းချင်းယွမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် သူ့ထံသို့ လှမ်းကန်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယခင် အဖြစ်အပျက်များကဲ့သို့ပင် ထပ်မံ ပြန်လည် ဖြစ်ပွားလာတော့သည်။ အထူးရေးရာဗျူရိုမှ လူများမှာ တစ်ဖန် ရက်စက်စွာ ရိုက်နှက်ခံရပြန်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့သည် သေချာစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ လက်ထဲတွင် သေနတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း မိမိတို့၏ လူ အများအပြားမှာ အဆောက်အအုံ အတွင်း၌ ရှိနေသောကြောင့် ပစ်ခတ်ရန် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ယဲ့ထျန်း၏ အမြန်နှုန်းက လွန်စွာ မြန်ဆန်လွန်းနေခြင်းပင်။ ချိန်ရွယ် ပစ်ခတ်ရန် သူတို့ကို အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးခဲ့ချေ။ အကယ်၍ သူတို့ ပစ်ခတ်လိုက်လျှင်တောင် ပစ်မှတ်ကို ထိမှန်မည် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ့်လူကိုသာ ပြန်လည် ထိခိုက်စေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အဆောက်အအုံ တစ်ခုလုံးရှိ အထူးရေးရာဗျူရိုမှ လူများ အားလုံးမှာ အပြင်ဘက်သို့ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ထျန်းသည် အဆောက်အအုံ ဖြိုချသည့် အစီအစဉ်ကို ထပ်မံ စတင်လိုက်ပြီး ခေါင်မိုးထပ်မှ စတင်ကာ အောက်ဘက်သို့ တားဆီးမရနိုင်သော အင်အားဖြင့် ဖြိုချပစ်တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျောက်မင်းကျန်းနှင့် ဆွန်းချင်းယွမ်တို့သည် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်လျက် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ မီးများပင် ပွင့်ထွက်လာမတတ် ဒေါသထွက်နေကြသည်။ အထူးရေးရာဗျူရိုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">အဆောက်အအုံ နှစ်လုံး ဆက်တိုက် ဖြိုချခံလိုက်ရခြင်းက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ သတင်းပျံ့သွားပါက သူတို့ မြို့တော်မှာ မည်ကဲ့သို့ ခေါင်းမော့နိုင်ကြတော့မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save