Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ယံမှ လကို လှမ်းယူနိုင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်မှ လိပ်များကို ဖမ်းယူနိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း... အဲဒါတော့ အဆင်မပြေဘူး..."</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်မှာတော့ လင်းရန်က ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ သူက အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားကာ ပြောလိုက်၏။<br /> "မြေပြင်ကနေ မီတာ တစ်ထောင် မြင့်တက်သွားတိုင်း လေထု အပူချိန်က ၀.၆ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ကျဆင်းသွားတယ်... မီတာ ၂၀,၀၀၀ အမြင့်က အပူချိန်ဆိုရင် အနှုတ် ၁၀၀ ဒီဂရီ စင်တီဂရိတ် ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်တောင် ပိုနိမ့်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ လေပြင်းတွေပါ တိုက်နေတာဆိုတော့ ချီသန့်စင်ခြင်း အလယ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ထိုသို့ ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှာ အများစု ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ယင်းက အသေးအမွှား အနှောင့်အယှက်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p>"ဒါလေး ကိုင်ထားပေးဦး..."</p> <p>လင်းရန်က ရေကာပုလဲကို ရီရှင်းချန်ထံ ရုတ်တရက် ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ရေကာပုလဲ၏ နေရာလွတ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကာ နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ငုပ်လျှိုးသွားတော့သည်။</p> <p>"ဘယ်သွားမလို့လဲ... အယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန်မှာ လင်းရန် ရုတ်တရက် ဘာလုပ်မည်ကို မသိလိုက်သော်လည်း သူမ လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>လင်းရန်သည် နက်ရှိုင်းသော ပင်လယ်ကြမ်းပြင်တွင် အင်္သချေ ရေအင်မော်တယ် ကျင့်စဥ်ကို အသုံးပြုကာ လျှပ်စီးများကဲ့သို့ ရှေ့နောက် ကူးလူးသွားလာရင်း တကယ်ကြီး ငါးဖမ်းနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...</p> <p>လင်းရန်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှပေသည်။ သူက ရေထဲတွင် နဂါးငါး ပုံရိပ်ယောင် ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရေတံခါးများကို ဖွင့်ကာ မီတာ ရာချီ အကွာအဝေးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။ သူသည် ငါးအုပ်များကြားတွင် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပင်လယ်ငါး ကောင်ရေ ဒါဇင်နှင့်ချီ ဖမ်းမိသွားခဲ့၏။ ပင်လယ်ငါး တစ်ကောင်စီတိုင်းမှာ မီတာဝက်ကျော် ရှည်လျားပြီး ဖမ်းမိချိန်တွင် အသက်ဝင်နေသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဆုံးမဲ့ရေခဲ ပညာရပ်ဖြင့် အေးခဲစေကာ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရေကာပုလဲကို ကိုင်ထားသော ရီရှင်းချန်မှာ ပင်လယ်ထဲရှိ လင်းရန်၏ ပုံရိပ်ကို လိုက်ကြည့်ရင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်နေရသည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>လင်းရန်သည် ရေကာပုလဲ၏ နေရာလွတ်ထဲသို့ ကျေနပ်စွာ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ သူက ရီရှင်းချန်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။<br /> "ကိုယ်တို့က အရှေ့ပင်လယ် အထိ ရောက်လာမှတော့ ပင်လယ်စာ နည်းနည်းလောက်တောင် မသယ်သွားရင် ဘယ်ဖြစ်မလဲ..."</p> <p>"..."</p> <p>ရီရှင်းချန် လုံးဝ ဆွံအသွားသည်။ လင်းရန်၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိ၏။ </p> <p>ဒီကောင်က ခုလေးတင် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နေထိုင်ရတဲ့ နေရာလွတ်အတွက် ညည်းတွားနေတာ... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ပင်လယ်ထဲ ဆင်းပြီး ပင်လယ်စာ ဖမ်းနေပြန်ပြီ...</p> <p>ဒါက... ဒေါသထွက်တာကို ဖော်ပြတဲ့ နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုများလား။</p> <p>"ကိုယ်တို့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဆီ သွားပြီး ကျောက်ပုစွန်ကြီးတွေများ ဖမ်းလို့ရမလား သွားကြည့်ရအောင်..."</p> <p>ရီရှင်းချန်မှာ အံ့အားသင့်နေသော်လည်း လင်းရန်ကတော့ အလွန် တက်ကြွနေ၏။ သူက ရီရှင်းချန်ကို ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရေကာပုလဲ၏ နေရာလွတ်ကို အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ ချဲ့ကားလိုက်သော်လည်း ပင်လယ်ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ မီတာဝက်ကျော် နက်သော ပင်လယ်ရေကိုတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဖယ်ရှားမပစ်ခဲ့ကြပါချေ။ လင်းရန်က ရေကာပုလဲ နေရာလွတ်ထဲတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး ကျောက်ပုစွန်ကြီးများကို တွေ့သည်နှင့် လက်ကို မြှောက်ကာ အေးခဲလိုက်ပြီး သူ့သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>"ကိုယ်တို့က ကောင်းကင်ယံက လကို လှမ်းယူနိုင်သလို... ပင်လယ်ငါးစင်းထဲက လိပ်တွေကိုလည်း ဖမ်းယူနိုင်တယ်လေ..."</p> <p>လင်းရန် အလွန်တရာ ကျေနပ်နေပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေသည်။</p> <p>ဤအရာများအားလုံးမှာ အစစ်အမှန် လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်စာများ ဖြစ်ပြီး လုံးဝ လတ်ဆတ်ကာ အရသာလည်း အလွန် ကောင်းမွန်လောက်သည်။</p> <p>"လင်းရန်... ရှင်က ဒီရေကာပုလဲကို တကယ့်ကို အဆင့်အသစ်တစ်ခုကို ဆွဲတင်လိုက်တာပဲ..."</p> <p>ရီရှင်းချန်လည်း သဘာဝကျကျပင် အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့လေသည်။ သူမက ကျောက်ပုစွန် အနည်းငယ်ခန့်သာ ဖမ်းပြီးနောက် ပျင်းသွားသဖြင့် ဆက်မဖမ်းတော့ပါချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရေအတွက်က အလွန်တရာ များပြားလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရီရှင်းချန်မှာ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်နေခဲ့၏။ ယခုမှသာ သူမ လက်ထဲရှိ ရေကာပုလဲမှာ မည်မျှ ထူးကဲပြီး ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့တော့သည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ... ဒါက ဘာမှ မဟုတ်သေးပါဘူး... နောင်တစ်ချိန် ကိုယ်တို့ ပင်လယ်ရေမျက်လုံးတွေကို ရှာဖို့ သမုဒ္ဒရာကြမ်းပြင်ကို သွားတဲ့အခါ ဒီရတနာကိုပဲ အားကိုးရမှာ..."</p> <p>လင်းရန်မှာ ပုစွန်များကို ဆက်တိုက် ဖမ်းနေပြီး ပင်လယ်လိပ် တစ်ကောင်ကိုပင် ဖမ်းမိခဲ့သော်လည်း စိတ်မဝင်စားပါချေ။ သူက လိပ်ကို လက်ထဲတွင် ခဏတာမျှ ကိုင်ထားပြီးနောက် ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"သွားကြစို့... ဟားဟား... အခုတော့ နောက်ဆုံးမှာ ပင်လယ်စာ စားရတော့မယ်... ဝယ်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး..."</p> <p>အလုပ်များစွာ လုပ်ပြီးနောက် လင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။ ပင်လယ်ထဲရှိ ငါးများနှင့် ပုစွန်များအပေါ် သူ့အာရုံစိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခရီးစဉ်ကို စတင် အာရုံစိုက်လိုက်တော့၏။</p> <p>လင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် ခရီးစဉ်ကို အာရုံစိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရီရှင်းချန်က ချွဲနွဲ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။<br /> "ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေလဲလို့... မသိတဲ့သူတွေဆိုရင် ရှင် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရသွားတယ်လို့တောင် ထင်မိလိမ့်မယ်..."</p> <p>လင်းရန်က သူ့အမူအရာကို ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထားကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်း နားမလည်ပါဘူး..."</p> <p>"ရှင်းချန်... ကိုယ်တို့ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ခက်ခက်ခဲခဲ ကျင့်ကြံနေတာ ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ... အင်မော်တယ် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေတာကရော ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့လဲ..."</p> <p>"ကိုယ်တို့ ရှာဖွေနေတာက ပျင်းစရာကောင်းပြီး ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့ အင်မော်တယ် ဖြစ်ခြင်းမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ကိုယ် ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ... 'ကောင်းကင်ယံက လကို လှမ်းယူနိုင်ဖို့နဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ပင်လယ်ကြမ်းပြင်က လိပ်တွေကို ဖမ်းယူနိုင်ဖို့' ပဲ..."</p> <p>"ပထမဆုံးနဲ့ အရေးအကြီးဆုံးက ပျော်စရာကောင်းဖို့ လိုတယ်... ပျော်ရွှင်မှုက အရေးအကြီးဆုံးပဲ... ကျန်တာအကုန်လုံးက ဒုတိယ နေရာမှာပဲ ရှိတယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန် သေချာစွာ နားထောင်နေပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက တစ်စုံတစ်ရာကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ တောက်ပသွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ စကားပြောကာ ဆော့ကစားလာခဲ့ကြရာ ဆယ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် ချင်းရွှေပင်လယ်အော်သို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။</p> <p>"ချင်းရွှေပင်လယ်အော်ကို ရောက်ပြီ... ရေထဲကနေ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားကြည့်ရအောင်..."</p> <p>လင်းရန်နှင့် ရီရှင်းချန်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သော ရေပြင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ပင်လယ်နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လင်းရန်က သူ့နတ်ဘုရားအာရုံကို အမြင့်ဆုံး ကန့်သတ်ချက်အထိ တွန်းပို့လိုက်၏။</p> <p>မီတာ ရှစ်ထောင် အပြည့်ရှိသော နတ်ဘုရားအာရုံ၏ အကွာအဝေးပင်။</p> <p>"ရှင်းချန်... မင်း ဒါကို မြင်လား... ချင်းရွှေပင်လယ်အော် မှာရှိတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စံအိမ်က ချင်းရွှေပင်လယ်အော်ရဲ့ တောင်ဘက်ကမ်းခြေက အဲဒီတောင်ပေါ်မှာ ရှိတာ..."</p> <p>တောက်ပသော အပြာရောင် ရေကာပုလဲ၏ နေရာလွတ်ထဲတွင် လင်းရန်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ တိမ်သော ပင်လယ်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ချင်းရွှေပင်လယ်အော်၏ တောင်ဘက်ကမ်းခြေရှိ တောင်ထွတ်များကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p>"အင်း... မြင်တယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်းရန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "လင်းရန်... ကျွန်မ ချင်းရွှေကို ရှင့်နောက် မလိုက်တော့ဘူး... ဒီနေရာကနေပဲ ခဏ လမ်းခွဲကြရအောင်..."</p> <p>လင်းရန် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ "ခဏ လမ်းခွဲမယ်... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."</p> <p>ရီရှင်းချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်းရွှေပင်လယ်အော်၏ မြောက်ဘက်ကမ်းခြေကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။<br /> "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ရှင့်နောက်ကနေ ချင်းရွှေကို လိုက်လာခဲ့ရင်တောင် ကျင့်ကြံတာကလွဲပြီး တခြား လုပ်စရာ သိပ်မရှိပါဘူး... ဟိုဘက်ကို မြင်လား... မြောက်ဘက်ကမ်းခြေကို ရောက်တာနဲ့ ကျွန်မတို့ ဟူတုန်းကို ရောက်ပြီ... ကျွန်မတို့ လုပ်ကြံသူ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ ဟူတုန်း ဌာနခွဲက အဲဒီမှာ ရှိတယ်... ကျွန်မ အဲဒီကို သွားပြီး သူတို့ကို စည်းရုံးလိုက်ဦးမယ်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရီရှင်းချန်က လင်းရန်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြောလာလေသည်။ "ချင်းရွှေမြို့မှာ ရှိတဲ့ ကိစ္စတွေကို ရှင် ဖြေရှင်းပြီးသွားရင် ကျွန်မကို ပြန်ဆက်သွယ်လိုက်ပါ... ရှင့်ကို တျန်းရှန်းတောင် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း ဆီ လိုက်ပို့ပေးမယ်..."</p> <p>ရီရှင်းချန်၏ လှပသော မျက်လုံးများတွင် လိုလားမှု မရှိသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း သူမ ဖော်ပြသော အဓိပ္ပာယ်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာနေပေသည်။</p> <p>"ဘာလို့များလဲ..."</p> <p>လင်းရန် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိ၏။ 'ရှင်းချန်က ဘယ်လောက်တောင် အသိဉာဏ်ရှိလိုက်သလဲ... သူက သိပ်ကို အသိဉာဏ်ရှိလွန်းနေတယ်...'</p> <p>လုပ်ကြံသူ အဖွဲ့အစည်း၏ ရှန်ဟိုင်း ဌာနခွဲကို စည်းရုံးရေးဆင်းမည်ဟု ဆိုသည်မှာ ရီရှင်းချန်က ကြားလူတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်သကဲ့သို့ သူ့ကိုလည်း အကျပ်ရိုက်မသွားစေချင်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူမက ဤနေရာမှနေ၍ သူ့ကို လမ်းခွဲကာ ချင်းရွှေသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ခိုင်းရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။ </p> <p>"အယ်... တကယ်တော့ ကိုယ် ချင်းရွှေကို ပြန်လာတာက အဲဒီနဂါးနှစ်ကောင်ကို နေရာချထားပေးဖို့၊ အန်တီလေး ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့၊ ပြီးတော့ ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်းက တပည့်တွေကို နေရာချထားပေးဖို့ပဲ... အဲဒါပါပဲ..."</p> <p>"ရှူး..."</p> <p>ရီရှင်းချန်က လင်းရန်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ သူမ၏ လက်ညှိုးလေးကို ရုတ်တရက် တင်လိုက်သည်။ "တော်တော့... ရှင် ကျွန်မကို ရှင်းပြနေစရာ မလိုပါဘူး... ချင်းရွှေမြို့ကို ပြန်ရောက်ပြီးသွားရင် အရာအားလုံးက ရှင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင် မြန်မြန်တော့ လုပ်ရမယ်နော်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း ရီရှင်းချန်က သူမ လက်ထဲရှိ ရေကာပုလဲကို ဝှေ့ယမ်းပြကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီရေကာပုလဲကို ယူသွားမယ်နော်... ရှင်သာ တစ်ခုခု အဆင်မပြေတာ လုပ်ရဲလုပ်ကြည့်... ရှင့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးဘူး..."</p> <p>"ကျွန်မ သွားပြီနော်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရီရှင်းချန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ချင်းရွှေပင်လယ်အော်၏ နက်ရှိုင်းသော ရေပြင်ထဲသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် ကီလိုမီတာ ၁၀၀ ကျော် ကျယ်ဝန်းသော ချင်းရွှေပင်လယ်အော်ကို မြောက်မှ တောင်သို့ ဖြတ်သန်းကာ ဟူတုန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ရီရှင်းချန် ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် လင်းရန်က ချီအကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။ သူက ရေထဲတွင် ရပ်ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပြန်စမ်းလိုက်၏။</p> <p>ရနံ့လေးက ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အလှတရားကတော့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာမတွေ့တော့ပါချေ။</p> <p>"ဟူး... ဒီလို အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်နေရာမှာ သွားရှာလို့ ရနိုင်တော့မှာလဲ..."</p> <p>လင်းရန် အလွန်တရာ ကြည်နူးသွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူက ရေတံခါးဖွင့် ပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ အရှေ့ဘက် ကမ်းရိုးတန်းရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ချောက်ကမ်းပါးတစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက် ကုန်းပေါ်သို့ ပျံသန်းတက်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p>အခန်း ၁၅၇၄ ပြီး</p> <p> </p>


Save