Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီပြဿနာတွေက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရန် ဆင်းသက်လာသော ချောက်ကမ်းပါးမှာ နင်လင်းယု ချင်းရွှေမြို့တွင် ရှိစဉ်က ညဘက်တိုင်း အင်္သချေ ရေအင်မော်တယ် ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်လေ့ရှိသော နေရာပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လင်းရန်သည် သူ့နတ်ဘုရားအာရုံ တစ်ချက် လွှတ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ချင်းရွှေပင်လယ်အော် စံအိမ်ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ လွှမ်းခြုံနိုင်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>"အင်း... ငါ ခန့်မှန်းတာ မှန်သားပဲ... အန်တီလေးက ဒီတစ်ခေါက်လည်း ချင်းရွှေပင်လယ်အော် စံအိမ်မှာ နေဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ... ပြီးတော့ ရှင်းအာလည်း ဒီမှာ ရှိနေတယ်..."</p> <p>နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တစ်ချက် စစ်ဆေးလိုက်သည်နှင့် လင်းရန်သည် ချင်းရွှေပင်လယ်အော်ရှိ အမှတ် (၉) စံအိမ်၏ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွင်း၌ ချင်တုန်ရွယ်နှင့် ပိုင်ရှင်းအာ ဟူ၍ လူနှစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပေသည်။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်သည် သူမ၏ သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီးနောက် ယခုအခါ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် နီးပါးတူညီနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ပိုင်ရှင်းအာ ဤနေရာတွင် ရှိနေခြင်းမှာ သေချာပေါက် သူမကို ကာကွယ်ပေးရန်ပင်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းရန်၏ နတ်ဘုရားအာရုံသည် ကျောင်းတျန်းဒဲ၏ စံအိမ်ကိုလည်း လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ရာ အစေခံအနည်းငယ်နှင့် အိမ်အကူအချို့မှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ကျောင်းတျန်းဒဲ၏ မိသားစုဝင် လေးဦးမှာ လောလောဆယ်တွင် ထိုနေရာ၌ မရှိကြပါချေ။</p> <p>လင်းရန် ပြုံးလိုက်လေသည်။ "မိန်ဖုန်းက ချင်းရွှေမြို့ကို ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း သူ့မိဘတွေနဲ့ သွားတွေ့နေတာ ဖြစ်မယ်..."</p> <p>ဤအရာအားလုံးမှာ လင်းရန်၏ မျှော်လင့်ထားမှု အတွင်း၌သာ ရှိနေပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချင်တုန်ရွယ်၊ ကျောင်းမိန်ဖုန်း၊ ချင်နွမ်၊ မြောင်ရှောင်မြောင်နှင့် အခြားသူများမှာ ၂၁ ရက်နေ့ကတည်းက လေယာဉ်ဖြင့် ချင်းရွှေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြရာ ဤနေ့တွင်ပင် ရောက်ရှိနေမည်မှာ သေချာလှပေသည်။</p> <p>ယနေ့သည် ၂၃ ရက်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ကျောင်းမိန်ဖုန်းသည် ကျင်ရှင်းသီလရှင်ကျောင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်မှာ ခြောက်လနီးပါး ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ယခု သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ရရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ချင်းရွှေမြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ သဘာဝကျကျပင် ပြန်သွားမည် ဖြစ်၏။</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့... အိမ်ကို အရင်ပြန်ကြတာပေါ့..."</p> <p>နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် အခြေအနေကို လေ့လာပြီးနောက် လင်းရန်သည် အိမ်သို့ အရင်ပြန်ရန်နှင့် ချင်တုန်ရွယ်နှင့် နောက်မှ စကားပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝှစ်...</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိသဖြင့် လင်းရန်က သူ့နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ တောအုပ်ထူထပ်သော နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ ထို့နောက် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဆက်တိုက် လှုပ်ရှားကာ သူ့အမှတ် (၉) စံအိမ်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>...</p> <p>ချင်းရွှေပင်လယ်အော်၊ အမှတ် (၉) စံအိမ်....</p> <p>နံနက် လေးနာရီတွင် အိပ်ရာထပြီးနောက် ချင်တုန်ရွယ်သည် ထုံးစံအတိုင်း သုံးနာရီကျော်ကြာ မဟာကြယ်တာရာ ကျင့်စဥ်ကို လေ့ကျင့်ခဲ့လေသည်။ သူမသည် နံနက်စာ စားပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာရှိသည့် အိမ်နေရင်း အဝတ်အစားများဖြင့် ထိုင်ရင်း ပျင်းရိနေခဲ့၏။</p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေးတွင် ချင်တုန်ရွယ်သည် လောကကြီး၏ သူရဲကောင်းအားလုံးရှေ့တွင် နတ်ဓားဂိုဏ်းနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ခဲ့သည်။ သူမသည် သိုင်းပညာကို မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဖျက်ဆီးပစ်ကာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ ယခုအခါ ချင်တုန်ရွယ်တွင် နောင်တရစရာ မရှိသော်လည်း အလွန်တရာ စိတ်ဓာတ်ကျနေခဲ့ပေသည်။</p> <p>သို့သော် လေမိုးကြိုးတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် သူမ၏ ဆဲလ်ဖုန်းနှင့် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများမှာ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထုတ်ယူရန် အချိန်မရခဲ့ကြောင်း သတိရသွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ ချင်တုန်ရွယ်မှာ သူမ၏ နတ်ဘုရားအာရုံကို ဆုံးရှုံးသွားပြီဖြစ်ရာ လက်တွေ့တွင် သာမန်လူတစ်ယောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူမသည် သိုလှောင်လက်စွပ်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ အတွင်းမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ယူ၍ မရတော့ပါချေ။ သူမ မည်သို့ စိတ်မပျက်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။</p> <p>ပိုင်ရှင်းအာသည် နံနက် သုံးနာရီတွင် စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသဖြင့် လင်းရန် အရှေ့ပင်လယ်သို့ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ရန် သွားသည်ကို ချင်တုန်ရွယ် သဘာဝကျကျပင် သိထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် သူမသည် လင်းရန်အတွက် လုံးဝ စိတ်မပူဘဲ ထိုမိစ္ဆာကောင်လေးက ကပ်ဘေးကို သေချာပေါက် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် စိတ်မပူသကဲ့သို့ ပိုင်ရှင်းအာက ပို၍ပင် စိတ်မပူပါချေ။ ယခင်က လင်းရန် သူမကို လိပ်ကျွန်းသို့ ခေါ်သွားပြီး ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်စဉ်က အရောင်ကိုးမျိုး ကပ်ဘေးတိမ်တိုက် များပင် လင်းရန်ကို အန္တရာယ် မပေးနိုင်ခဲ့ပါချေ။ ယခု ကောင်းကင် ကပ်ဘေးလေးတစ်ခုအတွက် ပိုင်ရှင်းအာက ဘာကို စိတ်ပူနေရမည်နည်း။</p> <p>"ရှင်းအာ... လင်းရန် အရှေ့ပင်လယ်ကို ကပ်ဘေးဖြတ်ဖို့ ၂ နာရီခွဲကတည်းက သွားတယ်လို့ မင်း ပြောတယ်နော်... အခု ၉ နာရီတောင် ထိုးတော့မယ်... ခြောက်နာရီကျော်တောင် ကြာနေပြီဆိုတော့... ပြီးလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."</p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီး လေမိုးကြိုးတောင်ကြားမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက ချင်တုန်ရွယ်သည် လင်းရန်ကို ထပ်မတွေ့ရတော့ပါချေ။ သူမ စိတ်မပူသော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိုးရိမ်နေမိ၏။ ထို့ကြောင့် ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင်ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပိုင်ရှင်းအာကို မေးလိုကေသည်။</p> <p>ပိုင်ရှင်းအာ ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူမ၏ မြေခွေးမျက်လုံးလေးများက ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး အဆုံးမဲ့ ဝမ်းသာမှုများဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။<br /> "အို... အစ်ကို လင်းရန် ပြန်ရောက်လာပြီ..."</p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင် ပိုင်ရှင်းအာ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်တစ်ပြက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စံအိမ်ထဲမှနေ၍ ပင်မတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။</p> <p>"အင်း... နတ်ဘုရားအာရုံ ဆုံးရှုံးသွားပြီးကတည်းက ငါက မျက်ကန်း၊ နားကင်းလို ဖြစ်နေပြီပဲ... အဲဒီကောင်လေး ပြန်ရောက်လာတာကိုတောင် ငါ အာရုံမခံနိုင်တော့ဘူး... စိတ်လေတယ်..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝါးတားတား ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပိုင်ရှင်းအာကို မမြင်ရတော့ပါချေ။ သူမသည် အားကျမှုနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတို့ ရောထွေးနေသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သို့သော် လင်းရန် ပြန်ရောက်လာကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ချင်တုန်ရွယ် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားခဲ့၏။ သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားရာ စံအိမ်၏ ခြံဝင်းထဲတွင် ဆင်းသက်လာသော အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ခန့်ညားသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသူကား လင်းရန်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>"အန်တီလေး... စိတ်ပူစေမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပါပြီ..."</p> <p>လင်းရန် ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ချင်တုန်ရွယ်၏ အရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ သူက ချင်တုန်ရွယ်ကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူ့နှုတ်ခမ်းများပေါ်တွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပွင့်လန်းလာလေသည်။</p> <p>"ကောင်ဟုတ်လေး... မင်း အခုမှ ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးရတော့သလား..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်မှာ လင်းရန်၏ ဘက်ပေါင်းစုံမှ စူးစိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် အလွန်တရာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရ၏။ ယင်းကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် သူမက လင်းရန်ကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည်ချေပလိုက်ပြီးနောက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။ <br /> "ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်တုန်းက မင်း ဒဏ်ရာ မရခဲ့ဘူးမလား..."</p> <p>လင်းရန်က အလေးအနက်ထားကာ ပြောလိုက်၏။ <br /> "အန်တီလေး... ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်တဲ့ အချိန်မှာ ဒဏ်ရာရဖို့ဆိုတာ ရှောင်လွှဲလို့ မရပါဘူး... အဝတ်အစား နှစ်စုံတော့ ပျက်စီးသွားတယ်... ဒါပေမဲ့ ကပ်ဘေးကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ဘာအန္တရာယ်မှတော့ မရှိပါဘူး..."</p> <p>"အင်း... ကပ်ဘေးကို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တာ ကောင်းတာပေါ့..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က လင်းရန်ကို အချိန်အတော်ကြာ စေ့စေ့စပ်စပ် အကဲခတ်လိုက်ရာ သူက အမှန်တကယ်ပင် တောက်ပနေပြီး စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ စိတ်အေးသွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။ <br /> "ဒါဆို အခု မင်း ဘယ်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီလဲ..."</p> <p>"ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ငါး အထွတ်အထိပ်ပါ..."</p> <p>လင်းရန်က ရယ်မောကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာ... ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ငါး အထွတ်အထိပ်..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။ သူမက လင်းရန်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်း... သုံးရက်တောင် မပြည့်သေးဘူး... အဓိက ကျင့်ကြံဆင့်ကြီး နှစ်ခုတောင် တက်သွားတာလား..."</p> <p>"ဒါက နှေးတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရသေးတယ်..."</p> <p>လင်းရန်က စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။ ဝင်္ကပါ ဗဟိုချက် နှစ်ခုမှ ယင်နှင့် ယန် စွမ်းအင်များသာ မလုံမလောက် မဖြစ်ခဲ့ပါက သူ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ရန် မထွက်လာမီ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ခြောက် အထွတ်အထိပ်သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လှမ်းသွားနိုင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။ <br /> "သွားကြစို့... အထဲဝင်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း လင်းရန်က ပိုင်ရှင်းအာ၏ ခါးကို ဖက်ကာ ချင်တုန်ရွယ် နှင့်အတူ စံအိမ်၏ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ယှဉ်တွဲ လျှောက်သွားလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး... မြန်မြန်ပြောစမ်း... မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေး ပြီးကတည်းက မင်းဆီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... အန်တီလေးကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြစမ်း..."</p> <p>သူတို့သုံးယောက် အိမ်ထဲဝင်ပြီး ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ချင်တုန်ရွယ်က အနည်းငယ် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျုပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြပါ့မယ်..." လင်းရန်က လွယ်ကူစွာ သဘောတူလိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် လင်းရန်သည် နာရီဝက်ခန့် အချိန်ယူကာ လုံတျန်းဖန် ပေါ်လာသည့် အချိန်မှစ၍ လုံတျန်းဖန်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံ၊ အရှေ့ပင်လယ်တွင် အောင်မြင်စွာ ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပုံ၊ လုံမိသားစုနှင့် လုံဟူတောင်မှ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံသူ ငါးဦးကို မည်သို့ အနိုင်ယူခဲ့ပုံ အစရှိသော ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် ပြန်လည် ပြောပြလိုက်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးကို ဇာတ်လမ်းအစအဆုံး အကုန် ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဤဖြစ်စဉ်ကို စကားလုံး လေးလုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။ ယင်းမှာ - "ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ခမ်းနားကြီးကျယ်ခြင်း" ပင် ဖြစ်လေ၏။</p> <p>"ဘုရားရေ... ကောင်စုတ်လေး... မင်းက အခု ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီလား..."</p> <p>လင်းရန်က ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီဟု ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ချင်တုန်ရွယ်၏ လှပသော မျက်လုံးများက စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပသွားခဲ့၏။ သူမကိုယ်တိုင် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်တွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ရသည်ထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံပင်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ် အန်တီလေး... စိတ်မပူပါနဲ့... အခုကစပြီး လင်းမိသားစုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ချင် မိသားစု ပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့ ဘယ်ရန်သူကိုမှ နောက်တစ်ခါ ကြောက်စရာ မလိုတော့ဘူး..."</p> <p>လင်းရန်၏ မျက်လုံးများတွင် အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားပြီး ခိုင်မာသော ယုံကြည်မှုကို ပြသနေခဲ့ပေသည်။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်မှာ ပြုံးနေဆဲပင်။ သူမသည် နုပျိုခြင်း ဆေးလုံးနှင့် အလှအပ ဆေးလုံး တို့ကို သောက်သုံးပြီးနောက် ယခုအခါ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိပုံပေါ်နေပြီး ယင်းထက်ပင် ပို၍ နုပျိုနေသေးသည်။ သူမ၏ အပြုံးမှာ အလွန်တရာ လှပလွန်းလှသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများနှင့် မျက်ခုံးများတွင် ရင့်ကျက်ပြီး ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှတရားများလည်း ပါဝင်နေပေသည်။ သူမသည် တကယ့်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေလေသည်။</p> <p>သူမက လင်းရန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို သဘောတူကြောင်း ထင်ရှားစွာ ပြသကာ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အင်း... မင်းက အဲဒီလူငါးယောက်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတော့ မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို သံသယဝင်စရာ မလိုတော့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လင်းရန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းက အခု ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်နေပြီ... ဒါပေမဲ့ အန်တီလေးကတော့ သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ... အန်တီလေး ဘာလုပ်ရမလဲ..."</p> <p>သူမ၏ လေသံတွင် မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ မကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြီး မိန်းမပျိုလေးတစ်ယောက်၏ ရိုးသားဖြူစင်မှုများလည်း ရောယှက်နေပေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲ..."</p> <p>လင်းရန်က ယင်းကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ဖြူဖွေးသော သွားများကို ပေါ်အောင် ကျယ်လောင်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ "အန်တီလေး... အန်တီလေး ပြဿနာအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် အကုန် တာဝန်ယူပါတယ်..."</p> <p>လင်းရန်က အရာအားလုံးကို တိုက်ရိုက် တာဝန်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး သူမ၏ ဝမ်းသာမှုကို ဖုံးကွယ်ထားရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါချေ။ ယင်းက သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး မျက်လုံးများတွင်လည်း အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့တော့သည်။</p> <p>"အန်တီလေး... ကျွန်တော်တို့က ပြိုင်ဘက်တွေကို လုံးဝ အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာတောင် တခြားလူတွေ ပြောစရာ မရှိအောင်လို့ အန်တီလေးရဲ့ သိုင်းပညာကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော် တကယ်ပဲ နှလုံးကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်... 'မဖျက်ဆီးဘဲ မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး... တည်ဆောက်ခြင်း မတိုင်ခင် ဖျက်ဆီးခြင်းက အရင်လာတယ်' တဲ့... တခြားလူတစ်ယောက်သာဆိုရင် သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာကို ဒီလို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီးတာနဲ့ ဒီတစ်သက် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ ဘယ်တော့မှ ပြန်ဝင်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိနေသရွေ့တော့... ဒီပြဿနာတွေက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး..."</p> <p>လင်းရန်က ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ အကယ်၍ သူသာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သုံး အထွတ်အထိပ် တွင်သာ ရှိနေသေးပါက ချင်တုန်ရွယ်ကို ကုသရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အင်မော်တယ်စိတ်ဝိညာဥ်ချီကို အားကိုးရကောင်း အားကိုးရနိုင်ပေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ငါး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ယင်-ယန် ဒြပ်စင်ငါးပါး မီးတောက် ကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသေးသည်။ ယခု ချင်တုန်ရွယ်ကို ကုသရခြင်းမှာ ထမင်းစားသကဲ့သို့ပင် လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ မင်းဆီမှာ အသိစိတ်လေး ရှိသေးတာပေါ့..."</p> <p>ယင်းကို ကြားပြီးနောက် ချင်တုန်ရွယ် လုံးဝ စိတ်အေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးလေးများက အပြုံးများဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ဝမ်းသာမှုနှင့် အပြစ်တင်မှုတို့ ရောယှက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။<br /> "ကောင်စုတ်လေး... မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ငါ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာက အဓိကအားဖြင့် ငါတို့ ချင် မိသားစုကို တခြားလူတွေ ထပ်မထိန်းချုပ်နိုင်အောင်ရယ်... ပြီးတော့ နတ်ဓားဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်မှုကနေ အပြီးတိုင် ရုန်းထွက်နိုင်အောင်လို့ပါ... ဒါပေမဲ့..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့... ငါသာ မင်းရဲ့ အံ့မခန်း စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို မယုံကြည်ခဲ့ဘူးဆိုရင်... ငါ... ငါ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က လင်းရန်ကို မည်သည့်အရာကိုမျှ မဖုံးကွယ်ဘဲ သူမ၏ စိတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>လင်းရန် ရယ်မောလိုက်ပြီး ချင်တုန်ရွယ်ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်၏။ "ဟဲဟဲ... ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီလေး..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်မှာ စိတ်မရှည်တော့ပါချေ။ "ဒါဆို မင်း ဘာစောင့်နေတာလဲ... ငါ့စွမ်းအားတွေ ပြန်ရအောင် မြန်မြန် ကုပေးတော့လေ..."</p> <p>"အန်တီလေး... အန်တီလေး စွမ်းအားတွေကို ပြန်ရအောင် လုပ်ပေးဖို့က တကယ်မခက်ခဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့..."</p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လင်းရန် ရုတ်တရက် အသက်ရှူကျပ်သွားပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အခက်အခဲများ ပေါ်လာကာ စကားထစ်အလာလေသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ... မြန်မြန်ပြောစမ်း..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် ချက်ချင်း စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမက လင်းရန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှုပ်ရမ်းရင်း မေးလိုက်မိ၏။</p> <p>အခန်း ၁၅၇၅ ပြီး</p> <p> </p>


Save