Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း - ၁၅၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"နည်းနည်း ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ပြဿနာလေး ရှိနေလို့ပါ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က ဖိအားပေးလာသဖြင့် လင်းရန်မှာ အံကြိတ်ကာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါချေ။ ထို့နောက် သူက ချင်တုန်ရွယ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အနည်းငယ် ခွာလိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ရင် အန်တီလေး ကျွန်တော့်ကို ရိုက်မှာ စိုးလို့..."</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး... ငါက မင်းကို အကြောင်းမရှိဘဲ ဘာလို့ ရိုက်ရမှာလဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် စိုးရိမ်လာလေသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဘယ်လို ပြဿနာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို တိုက်ရိုက်သာ ပြောစမ်းပါ... နာကျင်မှုဆိုရင်တော့ မင်း ဘာမှပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး... ငါက ငါ့ရဲ့ အတွင်းအားတွေ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ နာကျင်မှုကိုတောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့တာပဲ... ဘယ်လို နာကျင်မှုမျိုးကို ငါ မခံနိုင်စရာ အကြောင်းရှိလို့လဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က လင်းရန်သည် ကုသခြင်း၏ နာကျင်မှုကို သူမ မခံနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တုံ့ဆိုင်းကာ စကားထစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အလိုလို တွေးထင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>လင်းရန်က ခေါင်းကို ကုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။ "အယ်... အဲဒါက နာကျင်မှု ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး အန်တီလေး..."</p> <p>"ဒါဆို ဘာပြဿနာလဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ကောင်စုတ်လေး... မြန်မြန်ပြောစမ်း... ငါ ပြောထားမယ်နော်... မင်း အခုလိုမျိုး ထပ်ပြီး အချိန်ဆွဲနေသေးရင် ငါ တကယ် ရိုက်မှာနော်..."</p> <p>ထိုသို့ ပြောရင်း ချင်တုန်ရွယ်က သူမ၏ လက်သီးလေးများကို ဆုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းရန်က ချင်တုန်ရွယ်၏ လက်သီးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ချင်တုန်ရွယ်သည် သူမ၏ စွမ်းအားများကို အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မဟာကြယ်တာရာ ကျင့်စဥ် ကျင့်ကြံမှုမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ လှပသော လက်သီးလေးများထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် စွမ်းအားများ ပါဝင်နေပေသည်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုးလိုက်ရုံဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လက်သီးမျိုးက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို အလွယ်တကူ တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိ၏။</p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ချင်တုန်ရွယ်သည် သူမ၏ စွမ်းအားများကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သော်လည်း ရှန်တျန်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော ရှေးဟောင်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကိုပင် အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သေးပေသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် ပြောပြပါ့မယ်... ပြောပြပါ့မယ်..."</p> <p>လင်းရန် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူက အနားသို့ တိုးသွားပြီး ချင်တုန်ရွယ်၏ နားနားကပ်ကာ တစ်စုံတစ်ရာကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p>"အာ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားခဲ့လေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ဖြူဖွေးနူးညံ့သော အသားအရေလေးများပင် နီရဲသွားခဲ့၏။ ရှက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားပြီးနောက် သူမက တကယ်ကြီး လက်သီးတစ်ချက် ထိုးချလိုက်တော့သည်။</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး... မင်း အရိုက်ခံချင်နေတာပဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က လုံးဝ ညှာတာမှု မရှိဘဲ လင်းရန်ကို အားကုန်သုံးကာ လက်သီးဖြင့် ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ထိုလက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် လင်းရန်မှာ ဆိုဖာကြီးနှင့်အတူ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရတော့၏။</p> <p>"အင်း... ဒီလို ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိသားပဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အားပြင်းသော်လည်း ယင်းထက် အဆနှစ်ဆယ် ပိုပြင်းလျှင်ပင် လင်းရန်ကို ထိခိုက်စေနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။ ထို့ကြောင့် လင်းရန်နှင့် ဆိုဖာကြီး လွင့်စင်သွားပြီးနောက် သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှန်ကျနေရင်း အဆုံးမဲ့ ကူကယ်ရာမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး... မင်း သေအောင် အကန်ခံရတော့မယ်..."</p> <p>သို့သော် ချင်တုန်ရွယ်ကတော့ လုံးဝ အလျှော့မပေးပါချေ။ သူမက ဆာလောင်နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လင်းရန်အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး လက်သီးများ၊ ခြေထောက်များဖြင့် မရပ်မနား ထိုးကြိတ် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင် မောဟိုက်လာသည်အထိပင် ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက်မှသာ သူမ ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p>ထိုဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးတွင် ပိုင်ရှင်းအာမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်ကာ ခေါင်းအုံးတစ်လုံးကို ပိုက်ထားပြီး အလွန်တရာ ကျက်သရေရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် လင်းရန် အရိုက်ခံနေရသည်ကို ပြုံးကာ ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>"ရှင်းအာ... မင်းက နှလုံးသား မရှိဘူးလား... မင်းရဲ့ အစ်ကိုကြီး လင်းရန် ဒီလို အရိုက်ခံနေရတာကို မင်းက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့လေ..."</p> <p>လင်းရန် မျက်ရည်များကို မျိုချလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိ၏။ 'ငါ ဘာလုပ်မိလို့ ဒီလို အရိုက်ခံနေရတာလဲ... အရှေ့ပင်လယ်တုန်းကတောင် ငါက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ရှစ် ကျင့်ကြံသူ ငါးယောက်ကို စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟရဲအောင် အပြတ်အသတ် ခြေမှုန်းပစ်ခဲ့တာလေ...'</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဆားရည်က တို့ဟူးကို အခဲဖြစ်စေသကဲ့သို့ အရာအားလုံးတွင် သဘာဝတရားအရ ဆန့်ကျင်ဘက် အရာများ ရှိနေတတ်ပေသည်။ ချင်တုန်ရွယ်၏ ရှေ့တွင် လင်းရန်သည် ကပ်ဘေး ဖြတ်ကျော်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်နေလျှင်ပင် လိမ္မာရေးခြားရှိစွာဖြင့် အရိုက်ခံရန်သာ တတ်နိုင်လေသည်။</p> <p>လင်းရန်ကို ထိုးကြိတ်ပြီးနောက် ချင်တုန်ရွယ်က သူ့ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားလိုက်လေသည်။ သို့သော် သူမ ပိုတွေးမိလေလေ၊ ပိုရှက်လာလေလေ ဖြစ်ပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ပြေးချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာခဲ့တော့၏။</p> <p>"ကောင်စုတ်လေး... မင်း အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း... ခုနက မင်းပြောတဲ့ အခြေအနေမျိုး မဖြစ်အောင် ရှောင်လွှဲလို့ရတဲ့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က အံကြိတ်ကာ ဒေါသတကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မရှိဘူး..."</p> <p>လင်းရန်၏ အဖြေမှာ အလွန်တရာ ပြတ်သားလှပေသည်။ </p> <p>သူ အရိုက်ခံရပြီးပြီပဲ... နောက်ထပ် ထပ်အရိုက်ခံရရင်လည်း ဘာဖြစ်သေးလဲ။</p> <p>"ဒါဆို ငါ ကုသမှု မခံယူတော့ဘူး..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က ထိုအရာကို လုံးဝ သဘောတူနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဆန့်ကျင်ဘက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ... ကုသမှု မခံယူလည်း ရပါတယ်... တကယ်တော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒါ သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံလို့ မထင်ပါဘူး... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အခု အန်တီလေး လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ ကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်အောင် အင်အားကြီးနေပြီပဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်၏ စကားအပြီးတွင် လင်းရန်က ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် နောင်တရသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပါဘဲ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတယ်..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ခေါင်းအုံးတစ်လုံးဖြင့် ကောက်ပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်မယူဘဲ နေရမလား။ ဒါမှမဟုတ် အခုကစပြီး သေမျိုးတစ်ယောက်လိုပဲ အသက်ရှင်သွားရမလား။</p> <p>အဲဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်ေတာ် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး အန်တီလေး... အန်တီလေး ဘာအကြံပြုချင်လဲ... အန်တီလေး ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် အကုန် လုပ်ပေးပါ့မယ်..."</p> <p>လင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာလေသည်။ သူက ရေနွေးပူကို မကြောက်သော ဝက်သေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း... အရင်ဆုံး အကြောင်းပြချက်ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြစမ်း..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က အရေးကြီးသော မေးခွန်းကို မေးလိုက်လေသည်။ သူမ လင်းရန်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရတော့မည်မှာ ထင်ရှားနေပြီဖြစ်ရာ သူမ ဘယ်လို သေရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ သိဖို့ လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်တုန်ရွယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်၏။<br /> "မင်း အဖေရဲ့ ဒန်တျန် ပျက်စီးသွားတာ ဆယ့်ကိုးနှစ်တောင် ရှိနေပြီကို မင်းက လုံးဝ ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်ရုံတင်မကဘူး... သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကိုတောင် ဝင်ရောက်သွားအောင် ကူညီပေးနိုင်ခဲ့သေးတယ်... ဘာလို့ ငါ့အလှည့်ကျမှ... အဲဒီလိုမျိုး... အဲဒီလိုမျိုး ဖြစ်ရမှာလဲ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်မှာ ယင်းကို နှုတ်မှ ထုတ်ပြောရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံး စကားလုံး အနည်းငယ်ကို ပြောပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရဲရဲတောက်နေသော မီးသွေးခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ ထပ်မံ နီရဲပူထူလာခဲ့လေသည်။</p> <p>"အင်း... နောက်ဆုံးတော့ လိုရင်းကို ရောက်လာပြီပေါ့..."</p> <p>လင်းရန်၏ အမူအရာက အလေးအနက် ဖြစ်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။<br /> "အန်တီလေး... ဒီတစ်ခေါက် အန်တီလေးကို ကုသပေးရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က အန်တီလေး စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည်ရရှိဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>"အန်တီလေးရဲ့ ဒန်တျန်နဲ့ ပြတ်တောက်နေတဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်ဆက်ပေးဖို့ သက်သက်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်အတွက် ကိတ်မုန့်စားရသလို လွယ်ကူပါတယ်... အဲဒါက အကူအညီ သေးသေးလေးပါ... ဒါပေမဲ့ အန်တီလေးက ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းကာ အစစ်အမှန် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို ဝင်ရောက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျုပ် အခုပြောပြမယ့် စမ်းသပ်မှုကို မဖြစ်မနေ ဖြတ်ကျော်ရလိမ့်မယ်..."</p> <p>"မဖျက်ဆီးဘဲ မတည်ဆောက်နိုင်ဘူး ဆိုတာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘာကို တည်ဆောက်နေလဲ ဆိုတာကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရဦးမယ်လေ..."</p> <p>"အန်တီလေးရဲ့ ဒန်တျန်နဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်ဆက်ပေးပြီးသွားရင်တောင် အန်တီလေး ပြန်ကျင့်ကြံတဲ့အခါ အန်တီလေးရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေက နတ်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ အမှိုက်ကျင့်စဉ်တွေပဲ ဖြစ်နေမှာလေ... ပြီးတော့ အန်တီလေး ကျင့်ကြံတဲ့ အစစ်အမှန်ချီကလည်း အဲဒီ အဆင့်နိမ့် အမှိုက်တွေပဲ ဖြစ်နေမှာ... ဒါဆိုရင် စဉ်းစားကြည့်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နာကျင်အောင် လုပ်လိုက်ရတာက အလကား သက်သက် နာကျင်ရတာကလွဲပြီး ဘာအကျိုးအမြတ် ရလိုက်လို့လဲ..."</p> <p>ယင်းကို ကြားသောအခါ ချင်တုန်ရွယ် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ အဲဒီ သဘောတရားတွေကို နားလည်ပါတယ်... လိုရင်းကိုသာ မြန်မြန်ပြောစမ်း..."</p> <p>လင်းရန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "အဓိက အချက်က အန်တီလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံပဲ..."</p> <p>"အန်တီလေး... အန်တီလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ဖွဲ့စည်းပုံက သတ္တုနဲ့ မီး ဒြပ်စင် နှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်နေတဲ့ ရှားပါးတဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံမျိုးပဲ... ဒြပ်စင်ငါးပါးထဲက နှစ်မျိုးစလုံးက အတူယှဉ်တွဲ တည်ရှိနေပြီး အင်အားချင်းလည်း မျှတနေတယ်... ဒါကြောင့် နောင်မှာ အန်တီလေးကို ကျင့်စဉ် နှစ်မျိုးတည်းပဲ ကျင့်ခိုင်းဖို့ ကျွန်တော် အစီအစဉ်ဆွဲထားတယ်... အဲဒါတွေက ရွှေအင်ပါယာ နဂါးရူးရိုက်ချက်နဲ့ သွေးဧကရာဇ် မီးဖီးနစ် အသွင်ပြောင်းခြင်းတို့ပဲ..."</p> <p>"ဒီကျင့်စဉ် နှစ်မျိုးကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက် ပထမအဆင့် အနေနဲ့ အန်တီလေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အဆိပ်အတောက် စွမ်းအင်တွေကို အပြီးတိုင် ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... ပြီးတော့ အန်တီလေးရဲ့ ရိုးတွင်းခြင်ဆီနဲ့ သွေးကြောတွေကိုပါ သန့်စင်ပေးဖို့ လိုသေးတယ်... ဒီလိုလုပ်မှသာ နောင်မှာ အဲဒီ ကျင့်စဉ် နှစ်မျိုးကို ကျင့်ကြံတဲ့အခါ အားစိုက်ထုတ်မှု တစ်ဝက်နဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆ ရရှိနိုင်မှာဖြစ်ပြီး အန်တီလေးရဲ့ တိုးတက်မှုကလည်း သာမန်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်သွားလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဒီပထမအဆင့်က သိပ်ထူးခြားတာ မဟုတ်ပေမယ့် ပြဿနာက ဒုတိယအဆင့်မှာ ရှိနေတာ... ဒုတိယအဆင့်က အန်တီလေးရဲ့ ဒန်တျန်နဲ့ သွေးကြောတွေကို ပြန်ဆက်ပေးပြီးတာနဲ့ အဲဒီ ကျင့်စဉ်အသစ် နှစ်ခုကို စတင် ကျင့်ကြံရမှာဖြစ်သလို မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားက အသိစိတ်ပင်လယ်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ဖောက်ထွက်ပြီး အစစ်အမှန် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရမှာပဲ..."</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်စဉ်အတွင်းမှာ ကျွန်တော်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်များစွာကို လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ်... တစ်ခုက သဘာဝကျကျပဲ အန်တီလေးရဲ့ ဒန်တျန်နဲ့ သွေးကြောတွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ရယ်၊ အန်တီလေး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ဖောက်ထွက်ပြီး အသိစိတ်ပင်လယ်ကို ဖွင့်နိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ရယ်ပဲ... နောက်တစ်ခုက ပိုအရေးကြီးတယ်... ကျွန်တော်က အန်တီလေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို သတ္တုဒြပ်စင် ကပ်ဘေးမိုးကြိုး စွမ်းအင်နဲ့ မီးဒြပ်စင် ကပ်ဘေးမိုးကြိုး စွမ်းအင် ပမာဏ အများကြီးကို တချိန်တည်းမှာ ထည့်ပေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."</p> <p>"သတ္တုဒြပ်စင် ကပ်ဘေးမိုးကြိုး စွမ်းအင်ကတော့ သဘာဝကျကျပဲ ဘာပြဿနာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ မီးဒြပ်စင် ကပ်ဘေးမိုးကြိုး စွမ်းအင်ကတော့... အဟွတ်... အဟွတ်... အဲဒါက အန်တီလေး ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ရောက်သွားတာနဲ့ သူ့ရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အပူချိန်ကြောင့် အန်တီလေး ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံး သေချာပေါက် လောင်ကျွမ်းသွားမှာပဲ..."</p> <p>လင်းရန်၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန် ကြည်လင်နေခဲ့ပေသည်။ ထို့နောက် သူက ချင်တုန်ရွယ်ကို အလေးအနက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။<br /> "အန်တီလေး... ကျွန်တော် အခု အစွမ်းထက်နေပြီ ဆိုပေမယ့် နတ်ဘုရား တစ်ပါးတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ... အလုပ်တွေ အများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လုပ်နေရင်း အန်တီလေး အဝတ်အစားတွေကိုပါ ကာကွယ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်မှာ စွမ်းအင် ရှိနေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p>စကားပြောပြီးနောက် လင်းရန်က ပခုံးတွန့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် ပြောလို့ ပြီးသွားပြီ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် နောက်ဆုံးတွင် အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားပြီးနောက် ဖြူဖျော့သွားကာ အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့နေခဲ့တော့၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီး လူသေးသေးလေး နှစ်ယောက် အပြင်းအထန် ငြင်းခုံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။</p> <p>"အဲဒါ... အဲဒါ တကယ်ပဲ အမှန်လား..."</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ချင်တုန်ရွယ် တကယ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်တော့ပါချေ။ သူမ ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေပြီး အလွန်တရာ မကျေမနပ် ဖြစ်ကာ လင်းရန်ကို တိတ်တဆိတ် မခိုးမခန့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>"သေချာပေါက် ဟုတ်တာပေါ့..."</p> <p>လင်းရန် ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။<br /> "ပြီးတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် အန်တီလေးက လုံးဝ အာရုံစိုက်ထားရမှာဖြစ်ပြီး အတားအဆီးကို ချိုးဖြတ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ထားရမယ်... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ အန်တီလေး အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်... အန်တီလေး သေချာပေါက် သွေးလည်ပတ်မှု မှားယွင်းသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျုပ် အာမခံတယ်..."</p> <p>"အန်တီလေး မယုံရင် ရှင်းအာကို မေးကြည့်လိုက်..."</p> <p>လင်းရန်က ပိုင်ရှင်းအာကို သူ့ဘက်သို့ ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူပြောသောအရာများ မှန်ကန်ကြောင်း အလေးအနက် အာမခံလိုက်လေသည်။</p> <p>"ရှင်းအာ..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က ကြားရုံလေးသာ ရှိသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေး နီရဲနေကာ ပိုင်ရှင်းအာကို ကြည့်၍ အကူအညီ တောင်းချင်နေခဲ့၏။</p> <p>"အင်း... အင်း... ဟုတ်တယ်..."</p> <p>ပိုင်ရှင်းအာက ဆန်စေ့ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တောက်နေသော ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခေါင်းကို ဆက်တိုက် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။ သူမက တကယ့် မီးမြေခွေး ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ကျင့်စဉ်များအားလုံးမှာ မီးဒြပ်စင်များသာ ဖြစ်လေသည်။ လင်းရန်၏ စကားကို သက်သေပြရန် သူမထက် ပို၍ သင့်လျော်မည့်သူ မရှိနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p>"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းအစည်းအဝေးတုန်းက နင် တိုက်ပွဲဝင်တဲ့ အချိန်မှာ နင့်ပညာရပ်တွေကို အသုံးပြုတာကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်... မီးတောက်တွေ တောက်လောင်နေတာတောင် နင့်အဝတ်အစားတွေက လုံးဝ မပျက်စီးပါလား..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်က သူမ၏ မေးခွန်းများကို ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟူး..."</p> <p>လင်းရန် ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်သွားပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်၏။ "အန်တီလေး... ရှင်းအာက မီးဒြပ်စင် ကျင့်စဉ်တွေကို အသုံးပြုတဲ့အခါ ရန်သူကိုပဲ ထိခိုက်စေမှာဖြစ်ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ မီးဝိညာဉ် အဆောင်နဲ့ သဘောတရား အတူတူပဲလေ..."</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် လုံးဝ ဆွံအသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>လင်းရန်က အချိန်တန်ပြီဟု ထင်သဖြင့် သတိကြီးစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ "အန်တီလေး... ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး စဉ်းစားကြည့်ပါလား... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်... အလျင်စလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး..."</p> <p>အခန်းထဲတွင် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အပ်တစ်ချောင်း ကျသံကိုပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်၏ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်းမှု၊ ရုန်းကန်မှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားမှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာမှုတို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမ လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပြီး လင်းရန်ကိုပင် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ <br /> "ကောင်စုတ်လေး... မင်း ငါ့ကို နောက်နေတာလား... ဒီလောက် အချိန်အကြာကြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး... စကြရအောင်..."</p> <p>"အယ်..."</p> <p>ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ လင်းရန် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရလေသည်။ ချင်တုန်ရွယ် အစောကြီးဖြစ်စေ၊ နောက်ကျမှဖြစ်စေ သဘောတူမည်ကို သူ သိထားသော်လည်း ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p>"ရှင်းအာ... မင်း အပြင်ကို အရင်ထွက်သွားပြီး ကမ်းခြေမှာ လေညင်းခံရင်း ရှုခင်းတွေ သွားကြည့်နေပါလား..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် တစ်ခုခုကို လုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် သူမ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော် သူမ ကျင့်ကြံနေစဉ်အတွင်း ရှက်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို တွေးမိသောအခါ တတိယလူ တစ်ယောက် ရှိနေသည်ကို သူမ လုံးဝ မလိုလားပါချေ။</p> <p>ချင်တုန်ရွယ်နှင့် ပိုင်ရှင်းအာတို့မှာ ပြီးခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း အတော်လေး ရင်းနှီးလာခဲ့ကြသော်လည်း ယင်းမှာ အခြေအနေအပေါ် မူတည်နေသေးပေသည်။ ပိုင်ရှင်းအာတွင် အစွမ်းထက်သော နတ်ဘုရားအာရုံ ရှိပြီး သူမ စံအိမ်ထဲမှ ထွက်သွားလျှင်ပင် သူမကို မြင်နိုင်ကြောင်း ချင်တုန်ရွယ် သိထား၏။ သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်သိမ့်မှု တစ်မျိုးတော့ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>"အင်း..."</p> <p>ပိုင်ရှင်းအာမှာ အလွန် လိမ္မာပြီး စကားနားထောင်လေသည်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်သွားရန်ပင် ပြင်လိုက်၏။</p> <p>"မရဘူး..."</p> <p>လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားစေမည့်အရာမှာ လင်းရန်က ထိုအကြံအစည်ကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ "ရှင်းအာ အဝေးကြီး သွားလို့ မရဘူး... သူက ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ လိုတယ်... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ကျင့်ကြံနေတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်များ ဝင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ..."</p> <p>"ဒါက..."</p> <p>ချင်တုန်ရွယ် ထပ်မံ၍ ဆွံအသွားခဲ့သည်။ သူမက ငြင်းဆိုရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့ပါချေ။</p> <p>"လင်းရန်... ကောင်စုတ်လေး... ငါ့စကားကို ယုံလိုက်... ငါ့စွမ်းအားတွေ ပြန်ရပြီးတာနဲ့ ငါ ပထမဆုံး လုပ်မယ့် အလုပ်က မင်းကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ..."</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ချင်တုန်ရွယ်သည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားကို လက်ခံရန်မှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက လင်းရန်ကို ကြမ်းတမ်းသော စကားများဖြင့် ရိသဲ့သဲ့ ပြောလိုက်တော့၏။</p> <p>"ကျွန်တော့်ကို သတ်ချင်သတ်၊ နှိပ်စက်ချင် နှိပ်စက်... အန်တီလေး သဘောအတိုင်း လုပ်လို့ ရပါတယ်ဗျာ..."</p> <p>လင်းရန် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p>အခန်း ၁၅၇၆ ပြီး</p> <p> </p>


Save