Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဇာတ်သိမ်းခန်းနှင့် လူစုခွဲခြင်း (၂)</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့နှစ်ဦးသည် ပြိုင်တူ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးလိုက်ကြရင်း နှုတ်ဆက်စကား ဆိုလိုက်ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း မြို့စားမင်းဝူ... လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ပြီး ကြွပါခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... လော့ရှားမြို့ရောက်မှပဲ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝူတောက်ယိုသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီးနောက် လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ယုံကြည်စိတ်ချရသော တပည့်များကို ဦးဆောင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာ သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျန်ရစ်ခဲ့သူများမှာ ဆုမို၊ ယန်ရှောင်ယွင်၊ လျိုမို၊ ဖုန်းပိုင်ချွမ်း၊ ဖုဟန်ယွမ်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့သာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ကျန်ရစ်သူများကို ကြည့်ကာ  ဝေ့ဝဲအကဲခတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ စကားမစရသေးမီမှာပင် လျိုမိုက ဦးစွာ ပိတ်ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒီနေရာမှာ ဖြစ်ပျက်တဲ့ အကြောင်းများကို ကျွန်တော်တို့ဘက်က လုံးဝ နှုတ်လုံပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျိုက တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်စိတ်ကို အတပ်သိ နေပါရောလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာ... ဒီကိစ္စက သာမန်မှ မဟုတ်တာဗျ။ ကျွန်တော်တို့ အခုသိထားတာက ရေခဲတောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားလေးလောက်ပဲ ရှိသေးတာတောင်မှ ဒီသတင်းသာ ပေါက်ကြားသွားရင် ဂယက်က လောကကို ကိုင်လှုပ် သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ လူတိုင်းသိကြပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက တည်ကြည်လေးနက် သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်အသက်သာ သေချင်သေသွားမယ်... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စကားတစ်လုံးတောင် ဟမိမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူများကလည်း လျိုမိုနည်းတူ ကတိသစ္စာ ပြုကြလေကုန်သည်။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် သူတို့အား ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့် ကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုက လျိုမိုဘက်သို့ နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်ရင်း မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်... ခေါင်းဆောင်လျို၊ ခင်ဗျား ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ...”</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လျိုမို၏ ရင်ထဲမှ အကြီးမားဆုံးသော အဖုအထစ်ကြီး ပြေပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထုန်းယွင်လည်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့ကို ချည်နှောင်ထားသော သံကြိုးများ ရုတ်ခြည်း ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ငှက်တစ်ကောင်သည် ကောင်းကင်ကျယ်ကြီးထဲသို့ အတောင်ပံအား ဖြန့်ကျက် ပျံသန်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သလို၊ ငါးတစ်ကောင်သည်လည်း သမုဒ္ဒရာကျယ်ကြီးထဲသို့ လွတ်လပ်စွာ ကူးခတ်နိုင်ပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၏ မေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်မူ လျိုမိုသည် ရုတ်တရက် ငိုင် သွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဝမ်ရှင်းကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းထဲကို ဝင်ခဲ့တာက လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်ကို ပုံမှန်သွားလာခွင့်ရဖို့နဲ့ ဝမ်းရေးအတွက်ပဲ ဝင်ခဲ့တာပါ...”</p> <p> </p> <p>သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အခုတော့ လမ်းငါးသွယ်ဆုံရပ်က ကိစ္စတွေလည်း ပြီးသွားပြီဆိုတော့... ကျွန်တော့်မှာ သွားစရာ နေရာမရှိတော့သလိုပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဖြင့် လျိုမိုသည် ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မျက်တောင်ကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို စနစ်တကျ အကွက်ချ စဉ်းစားနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>“အမ်... ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်တော့်မှာ လောဘသားကောင် ဆန်တဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခုတော့ ရှိနေတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဟောဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြောပါဦး... ဘာများလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်အာမခံဌာနမှာများ လူလိုသေးလားလို့ပါ... ခေါင်းဆောင်ဆုဆီမှာ ထမင်းတစ်လုပ်လောက် ဝင်တိုးချင်လို့ပါဗျာ... လက်ခံပေးနိုင်မလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြ၏။ ထို့နောက် ဆုမိုက ပြုံးလိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လျိုက နှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီဗျာ... ခင်ဗျားလို သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က ကျုပ်တို့ဆီ လာမယ်ဆိုမှတော့ ကြိုဆိုရမှာပေါ့... ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရက်ပါ့မလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ခေါင်းဆောင်လျိုသာ ကျုပ်တို့ဆီ ဝင်မယ်ဆိုရင်... ရာထူးက အာမခံအဖွဲ့မှူးလောက်ပဲ ပေးနိုင်မှာဗျ... ခင်ဗျားအတွက် နိမ့်ကျလွန်းနေမလားလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဟာ... မဟုတ်တာဗျာ...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက တဟားဟား ရယ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ က ဒီလောက် ထိပ်ခေါင် ရောက်နေမှတော့ ဇီယန်အာမခံဌာနက မကြာခင် သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးလာတော့မှာ ယုံမှားဖွယ် မရှိ ပါဘူး... ကျွန်တော်က ဇီယန်ရဲ့ အဖွဲ့မှူး ဖြစ်ခွင့်ရတာတင် ဂုဏ်ယူစရာကြီးပါဗျာ... ကပ်ပြီး နာမည်ကြီးဦးမှာ...”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုပင် လျိုမိုသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကာ ရင်ကို ကော့ ၊ ခေါင်းကို မော့ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆုကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ကပျာကယာ လှမ်း၍ တား လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဖွဲ့မှူးလျို... ဒီလောက်ကြီးထိ အားနာစရာကြီးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းပုံကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုမိုဆိုသော လူသည် အနေအေးပြီး စကားနည်းသော်လည်း စိတ်ထားပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်နှင့် မိဘကျေးဇူးဆပ်လိုစိတ်ကြောင့် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခခံခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းမာသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လေးစားထိုက်သော လူစားမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုး မိမိ၏ အာမခံဌာနသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို ဆုမိုက ကျေနပ်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဘေးနား၌ ရပ်နေသော ဖုဟန်ယွမ်သည် ဆုမိုနှင့် လျိုမိုကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံး ကလယ်ကလယ် ဖြစ်နေရှာသည်။ ယတိပြတ် မဆုံးဖြတ် နိုင်ဘဲ တွေဝေနေပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာသောအခါမှ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားယူ ပြီး စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ဆုမိုကို အတော်လေး ကြောက်ရွံ့နေပုံရ၏။ စကားလေး ၃-၄ လုံး ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသလို မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖုဟန်ယွမ်ခမျာ လိပ်ပြာလွင့်မတတ် လန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ပုလိုက်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား... ပြောစရာရှိလို့လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်သည် အလိုအလျောက် ခေါင်းခါလိုက်မိသော်လည်း တစ်ချက်စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ငြိမ့်ပြလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နေပါဦး... ခင်ဗျားက ခေါင်းခါချင်တာလား... ခေါင်းငြိမ့်ချင်တာလား... ရှင်းရှင်းပြောစမ်းပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်... ကျွန်တော်လည်း တောင်းဆိုစရာ ရှိလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့လေ...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်သည် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ဖွင့်ဟဝန်ခံ လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ဇီယန်အာမခံဌာနကို ဝင်ချင်လို့ပါဗျာ... ခေါင်းဆောင်ဆု ခွင့်ပြုပေးပါ...”</p> <p> </p> <p>“အမ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို အံ့ဩသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွဲတဲတဲ ဇီယန်အာမခံဌာနကို ဝင်ချင်တာ ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“...ခင်ဗျား ရှိနေမှတော့ ဘယ်သူက ဇီယန်အာမခံဌာနကို မွဲတယ်လို့ ပြောရဲမှာလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်က ဆုမိုကို မမှိတ်မသုန်ကြည့် ရင်း သတိထား ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တကယ်ကို ဝင်ချင်တာပါဗျာ... ခေါင်းဆောင်ဆု လက်ခံပေးပါနော်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ဖုဟန်ယွမ်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်လိုက်ပြီး မဲ့ပြုံး တစ်ချက် ပြုံး လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ပြောစမ်းပါဦး... ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့ ဝင်ချင်တာလဲ... ကျွန်တော့်ကို လာမလိမ်နဲ့နော်... အမှန်အတိုင်းပြော...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို ဆုမိုက အသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ဖုဟန်ယွမ်ခမျာ တုန်တက်သွားလေ၏။ ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူသည် သက်ပြင်းချကာ ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးချင်လို့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ကြားလိုက်ရသူ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုမှာ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား..ကျွန်တော့်နေရာကို နားလည်မှု လွဲနေပြီ ထင်တယ်... ကျွန်တော့်ဆီက အာမခံဌာနဗျ... ခင်ဗျား သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးချင်ရင် အရင်တုန်းကလိုပဲ ဆရာကြီးတွေကို လိုက်ပြီး စိန်ခေါ်ပွဲတွေ နွှဲနေမှ ပိုမြန်မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဖုဟန်ယွမ်က ခေါင်းကို သည်းကြီးမည်းကြီး ခါယမ်းလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပါပဲ... ဆရာကြီးတွေကို လိုက်စိန်ခေါ်ရင် နာမည်ကြီးဖို့ အမြန်ဆုံးလမ်းပဲလို့ တွေးခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ သိုင်းပညာက အပေါ်ယံပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်ဗျာ... သာမန်လူတွေကို နှိမ်နင်း ဖို့လောက်ပဲ ကောင်းတာ... တကယ့် ပညာရှင်တွေနဲ့ တွေ့ရင် အဖြစ်အပျက်က မျက်တောင် တစ်ခတ်ကလေးနဲ့ ခံလိုက်ရမှာ...”</p> <p> </p> <p>“မဟာကောင်းကင် နှင်းခဲချီ က အစွမ်းထက်တယ် ဆိုပေမယ့်... ကျွန်တော် သုံးတာက မပီပြင်သေးဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>စကားအရှိန်ရလာသောအခါ ဖုဟန်ယွမ်သည် ရင်ထဲရှိသမျှကို အန်ချ လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့လေ... ဒီကိစ္စပြီးသွားမှ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ရတာ တစ်ခုရှိတယ်... သိုင်းလောကမှာ အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့က သိုင်းပညာ ကောင်းရုံနဲ့ မရဘူးဆိုတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါး အစွန်းရောက် ဂိုဏ်း ရဲ့ အကွက်တွေက အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်ဗျာ... ကျွန်တော့်လို ဘာမှမသိတဲ့လူကို သူတို့က အရုပ် တစ်ရုပ်လို ကစားသွားကြတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သုံးပြီး ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို စိန်ခေါ်ခိုင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပြောရရင် ဒီတစ်ခါတော့ တော်သေးတယ် ပြောရမယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် အမှားတစ်ခုကျူးလွန် ပြီး ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်မသွားခဲ့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါကျရင်ရော... ဒီထက်ပိုပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် ဝန်မလေး တဲ့ လူတွေနဲ့တွေ့ပြီး သူတို့ရဲ့ စနစ်တကျ အကွက်ချ ကြံစည် မှုအောက် ရောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အဲဒီအချိန်ကျမှ ကျွန်တော့်လက်နဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့လူတွေကို သတ်မိလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျာ…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save