Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">သေမိန့် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~“သတင်းစကားတွေ အရတော့ ဝူရှန်ခန်းမ သခင်ကြီးရဲ့ သမီးက ဝမ်ချန်ရှင်းလို့ ခေါ်တဲ့ တပည့် တစ်ယောက်နဲ့ သံယောဇဉ်တွယ် မိသွားတယ်တဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဝူရှန်ခန်းမ သခင်ကြီး သိသွားတော့ ဒေါသူပုန်ထပြီး ဝမ်ချန်ရှင်းကို ဖမ်းပြီး အပြစ်ပေးဖို့ လုပ်ပါလေရော...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ထင်မထားတာက ဝမ်ချန်ရှင်းဆိုတဲ့ ကောင်လေးက အသက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ပါရမီ ထူးချွန်ပြီး အတွင်းအားနဲ့ သိုင်းပညာ ဘက်မှာ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ... သူ့ကို သွားဖမ်းတဲ့ လူတွေဆိုတာ သူ့ကို နှိမ်နင်း ဖို့ နေနေသာသာ... တစ်ယောက်မကျန် ပြန်လမ်းမဲ့အောင် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ရှင်းသည် စိတ်ဓာတ်ပြင်းထန်ပြီး အစွန်းရောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ရန် ဝန်မလေး ဘဲ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အဖြစ်မှန် ပေါ်သွားမှန်း သိလိုက်ရချိန်တွင် ဝူရှန်ခန်းမ၏ သခင်မလေးကို ခိုးယူပေါင်းသင်းပြီး ထွက်ပြေးဖို့ စနစ်တကျ အကွက်ချ ကြံစည်ခဲ့သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သခင်မလေးက သူ့နောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အချစ်ကြီးသလောက် အမျက်ကြီးသော ဝမ်ချန်ရှင်းသည် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲကာ ဝူရှန်ခန်းမကို မီးရှို့ပစ်လိုက်လေတော့သည်။ မီးလောင်ပြီး မွှေနှောက်ချောက်ခြား ဖြစ်နေသော အခွင့်ကောင်းကို ယူကာ ကျမ်းစာတိုက်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် ပြီး ဝူရှန်ခန်းမ၏ အထွတ်အမြတ်ကျမ်းစာဖြစ်သော မဟာသံသရာပြောင်းလဲခြင်း နှလုံးသားကြာပန်းကျမ်းကို ခိုးယူသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်က ဝူရှန်ခန်းမ၏ ခန်းမသခင် (၃) ဦးက သူ့ကို ကပျာကယာ လှမ်း၍ တား ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန်ရှင်းက တစ်ယောက်တည်းဖြင့် သုံးယောက်ကို သည်းကြီးမည်းကြီးတိုက်ခိုက် ခဲ့ရာ... တစ်ဦးကို ပွဲချင်းပြီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာလည်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားခဲ့သည်။ ဝမ်ချန်ရှင်း ကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာရရှိကာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က ဝူရှန်ခန်းမ သခင်ကြီးမှာ သီးသန့်ကျင့်ကြံခြင်း ဝင်နေခိုက်ဖြစ်၍ အချိန်မီ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ပြန်ထွက်လာချိန်တွင် ဝမ်ချန်ရှင်းမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သခင်ကြီးသည် မိုးကို မီးရှို့မတတ် ဒေါသထွက်ကာ သိုင်းလောက တစ်ခွင်လုံးသို့ သေမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူမဆို ဝမ်ချန်ရှင်းကို ဖမ်းဆီးပြီး ဝူရှန်ခန်းမသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်လျှင် ဆုလာဘ်ကြီးကြီး ပေးမည်ဟု ကြေညာလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သေမိန့် ဆိုသည်မှာ... အသေဖမ်းဖမ်း၊ အရှင်ဖမ်းဖမ်း ကိစ္စမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝူရှန်ခန်းမမှ လူများသည် ဝမ်ချန်ရှင်းကို သည်းသည်းမည်းမည်း ခြေရာခံ ရင်း လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ နယ်မြေထဲသို့ပင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးစွာဖြင့် ယနေ့အချိန်ထိ မည်သူမျှ ဖမ်းဆီးနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရက်များစွာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် သင်္ဘောသည် မြစ်သုံးစင်း ပင်လယ်အော် ဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်လည် ဆိုက်ကပ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတို့ လူစု (၅) ယောက်သည် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာပြီးနောက် လော့ရှားမြို့ သို့ ပြန်ရန် မြင်းကောင်းများကို ဝယ်ယူလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထုံးစံအတိုင်းပင်... ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် သူတို့နောက်မှ တကောက်ကောက် လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုသည် ကျန်းရှောင်ရှောင် ကျင့်ကြံနေသော ပညာရပ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေသော ဝေလငါး အစာမျိုသိုင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိသွားကတည်းက သူမ အခြေအနေကို အထူးဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>စောစောက သူမ အစာစားနေစဉ် ဆုမို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင် စားသောက်လိုက်သော အစားအစာများသည် သူမ၏ အတွင်းအား လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အလိုအလျောက် စွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ရှိ သွေးကြောကွက် များထဲသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သိမ်းဆည်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါဟာ ယုံမှားစရာမရှိ... ဝေလငါး အစာမျိုသိုင်း ၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိအခြေအနေတွင် ဆုမိုအနေဖြင့် ထိုသိုင်းကျမ်း၏ လည်ပတ်ပုံလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလဲပေးရန် မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p>သူ တတ်နိုင်သည်မှာ... ယခင်က ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို ကူညီလမ်းပြပေးခဲ့သည့် နည်းလမ်းအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ပေးရန်သာ ရှိသည်။ ကျန်းရှောင်ရှောင် တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံသည့် အချိန်များတွင်လည်း ထိုနည်းလမ်းအတိုင်း လည်ပတ်စေပြီး သွေးကြောကွက်များထဲတွင် စုဝေးနေသော စွမ်းအင်များကို တတ်နိုင်သမျှ ချေဖျက်ခိုင်းရမည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းလမ်းက တကယ်ပင် ထိရောက်မှု ရှိလေ၏။ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ရှောင်က ဆုမိုကို စတင် ညည်းညူလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆရာ သင်ပေးတဲ့နည်းအတိုင်း လုပ်ရတာ ဗိုက်မြန်မြန် ဆာတယ်ရှင့်... ဟူ၍။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သည်းခံဖို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူမက ရိုးရိုးသားသားပင် ခေါင်းငြိမ့်လက်ခံရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက ယာယီဖြေရှင်းနည်း ဖြစ်သော်လည်း တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားရပေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ ညနေစောင်း၌ ယန်ရှောင်ယွင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှေ့နားမှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်... ဒီညတော့ ရွာသားတစ်ယောက်ယောက်အိမ်မှာပဲ တည်းခိုလိုက်ကြရအောင်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာကနေ နည်းနည်းဆက်သွားရင် ကျုံးဖူမြို့ကို ရောက်ပြီ... အဲဒီမြို့ကို ကျော်လိုက်ရင် သိပ်မလိုတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ရှောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခဏနေ ရွာသားအိမ်မှာ ထမင်းစားရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို နည်းနည်းထိန်းဦး... အိမ်ရှင်တွေ လန့်သွားအောင် မလုပ်နဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က ကပျာကယာ ခေါင်းငြိမ့်သည်။</p> <p> </p> <p>“..ခေါင်းဆောင်လို့ ခေါ်စမ်းပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် အသုံးမဝင်မှန်း သိသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြင်ပေးမိပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမ်... နားလည်ပါပြီ ဆရာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က တည်ကြည်လေးနက် သော မျက်နှာပေးဖြင့် အလေးအနက် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုမှာ သက်ပြင်းချရင်း လက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့် ဖုဟန်ယွမ်တို့က တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် သူတို့သည် ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို ပိုမို နားလည်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဤလူကောင်ကြီးသည် ရိုးအသော ပီဘိ ကလေး တစ်ယောက်လိုပင်။ ဖြူစင်ပြီး ပျော်ပျော်နေတတ်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သိုင်းပညာ အလွန်ထူးကဲနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီးတစ်စုံ အား ကိုင်ဆောင်ပြီး ခွန်အားကြီးမားလှပါသည် ဆိုသော လျိုမိုပင်လျှင်... ကျန်းရှောင်ရှောင်နှင့် အားချင်းပြိုင်လျှင် အပြတ်အသတ် ရှုံးနိမ့်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အတွင်းအားနှင့် ခွန်အားဗလ ရှိသော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်ပိုင်းတွင်မူ အားနည်းချက် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>လက်တွေ့တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ နည်းပါးသော ဖုဟန်ယွမ်ကပင် နည်းစနစ်ပိုင်းတွင် ကျန်းရှောင်ရှောင်ထက် အနည်းငယ် အသာစီးရယူနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊... အနည်းငယ်မျှသာ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ သိုင်းပညာက အလွန် ထူးဆန်းသည်။ ဖုဟန်ယွမ်၏ မဟာကောင်းကင် နှင်းခဲချီ သည် သူ့အပေါ် လုံးဝ သက်ရောက်မှု မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က ထိုအေးစက်သော စွမ်းအင်များကို ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပင် 'အရသာရှိလိုက်တာ' ဟု ပြောတတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကြောင့် ဖုဟန်ယွမ်ခမျာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ကျိန်ဆဲရသည်အထိ ဖြစ်ရ၏။ သူ၏ သေစေနိုင်သော နှင်းခဲချီစွမ်းအင်ကို သည်မိန်းကလေးက ရေခဲမုန့် စားသလို လုပ်နေသည်ကိုး။</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေလျှင် ခရီးရှည်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ရွာနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့၏ မျက်နှာများ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဆုမိုက လက်ကို မသိမသာ မြှောက်ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ မီးခိုးတစ်ငွေ့မှ မမြင်ရဘူး... ရွာထဲမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေပြီ... အားလုံး သတိထားကြပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့် ဖုဟန်ယွမ်တို့က ပြိုင်တူ ခပ်တိုးတိုး တုံ့ပြန်လိုက်ကြ၏။ ဆုမိုသည် မြင်းကို ဒရောသောပါး မနှင်ဘဲ သတိထား၍ ရှေ့တိုးလိုက်သည်။ ယန်ရှောင်ယွင်က သူ့နောက်မှ ကပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူ ကြီးကို ထမ်းလျက် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ခြေသံပြင်းပြင်းဖြင့် ပြေးလိုက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နောက်တွင် ဖုဟန်ယွမ်နှင့် လျိုမိုတို့ ပါလာသည်။ လျိုမိုက သူ၏ တူကြီးတစ်လက်ကို အသင့် ဆွဲထုတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွာအနားသို့ မရောက်ခင်မှာပင် လေထဲ၌ သွေးညှီနံ့များ ရလိုက်သဖြင့် အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစား မိလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရွာအဝင်ဝသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်နှင့် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံး ကျောက်ရုပ်ကြီးပမာ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာသားများ၏ အလောင်းများသည် နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေပြီး သွေးများက နေရာတိုင်း၌ အိုင်ထွန်း နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ သူသည် မြင်းပေါ်မှ စွေ့ခနဲ ဆင်းလိုက်ပြီး နဂါးချောက်နက် လှံ ဖြင့် အလောင်းတစ်လောင်းကို လှန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဟောက်ပက် ဖြစ်နေပြီး နှလုံးသားကို လက်သည်းကဲ့သို့သော လက်နက်တစ်ခုခုဖြင့် ကုတ်ဖဲ့ထုတ်ယူသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို အဖြစ်အပျက်က မျက်တောင် တစ်ခတ်မျှသာ ဖြစ် သော်လည်း ဆုမို၏ အာရုံခံစားမှုက အမိုးပေါ်သို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အရပ်ပုပု လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူက လက်ထဲတွင် သံကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုသံကြိုး၏ အဖျားတွင် သံလက်သည်းကွင်းကြီး ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူက သံကြိုးကို ပေါ့ပါးစွာ လွှဲယမ်းကစားရင်း မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြင်းကောင်းတွေ၊ လူစွမ်းကောင်းတွေပါလား... လှံကိုင်ထားတယ်... တူကြီးတွေ ပါတယ်... ကြေးနီရုပ်ကြီးလည်း ပါသေးတယ်... ဟိုသေတ္တာထဲမှာရော ဘာတွေ ပါသေးလဲ...”</p> <p> </p> <p>“လူကြီးမင်းတို့က သိုင်းလောကထဲက ပညာရှင်တွေများလားဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ထိုလူကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေကို... မင်း သတ်လိုက်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့... ဟုတ်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူပုလေးက ခေါင်းကို သည်းကြီးမည်းကြီး ငြိမ့်ပြရင်း ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ညီအစ်ကိုတွေက ဗိုက်ဆာနေတာလေ... ရွာသားတွေပေးတဲ့ အစာက နည်းလွန်းတယ်... စားလို့ မလောက်ဘူး... မေးကြည့်လိုက်တော့ အိမ်မှာ အစာရေစာ သိပ်မရှိဘူးတဲ့... ဒီဆောင်းတွင်းစာလောက်ပဲ ရှိတာတဲ့... နွေဦးပေါက်မှ မြေရိုင်းတွေ ထွင်ပြီး စိုက်ပျိုးဦးမှာတဲ့လေ...”</p> <p> </p> <p>သူက နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရွ ကာ တက်ခေါက်သံ ပြုလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ကျွတ်... ကျွတ်... ကျွတ်... သူတို့ ဘဝတွေက သနားစရာ ကောင်းလွန်းလို့လေ... ဒါနဲ့ပဲ ငါက ကုသိုလ်ယူပြီး သူတို့အသက်တွေကို ယူပေးလိုက်တာပါ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါဆိုရင် ငါ့ညီအစ်ကိုတွေ ဒီမှာ နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်လို့ ရသွားပြီလေ... မကောင်းဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>သူ့စကားအဆုံးတွင် လေတိုးသံများ ဝှီး ခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ထပ် လူရိပ်များ ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် နေရာယူလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များက ဆုမိုတို့ လူစုအပေါ်သို့ လောဘသားကောင် များအလား ကျရောက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save