Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူရှာနေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>~ထိုလူစုသည် ဘယ်ဆီဘယ်အရပ်က ရောက်လာမှန်း မသိရသော်လည်း တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယခု စကားပြောနေသူမှာ အရပ်ပုပု၊ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့်ဖြစ်ပြီး လက်ထဲတွင် သံကြိုးတပ်ထားသော သံလက်သည်းကွင်းကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုသံလက်သည်းကြီးကို လေထဲတွင် တဝီဝီမြည်အောင် မရပ်မနား လွှဲယမ်းကစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ဘက်အိမ်ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသူမှာ အရပ်မြင့်မြင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို အဝတ်ဖြူစများဖြင့် ပတ်စည်းထားပြီး ညာဘက်လက်ကောက်ဝတ်တွင် သံခြေချင်းတစ်ဖက်နှင့် ပြတ်တောက်နေသော သံကြိုးစအချို့ တွဲလောင်းကျနေ၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းပေါ်တွင်မူ သံဆူးများ ပါဝင်သော သံခမောက်ကြီးကို ဆောင်းထားပြီး မျက်နှာတစ်ဝက်ကို အဝတ်ဖြူစဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော လေရိုင်းများ တိုက်ခတ်လာချိန်တွင် အဝတ်စ လွင့်သွားပြီး ယင်ယန်မျက်နှာ  ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်နှာတစ်ခြမ်းသည် သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ ညာဘက်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေ၏။ သူမသည် လက်များကို ဘေးသို့ တွဲလောင်းချထားပြီး လက်သည်းများသည် ရှည်လျားကာ သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော လက်ပြတ်အင်္ကျီသည် သံထည်ကဲ့သို့ မာကျောပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်များကို နောက်သို့ စုစည်းထုံးဖွဲ့ထားပြီး ဆံထိုးပေါင်းများစွာဖြင့် ထိုးစိုက်ထားရာ ဖြူကောင်တစ်ကောင်၏ ဆူးများအလား ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာသည် အလှအပနှင့် လားလားမျှ မသက်ဆိုင်ဘဲ စိတ်ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ပုပုကွကွလူ၏ ညာဘက်တွင်မူ တည်ကြည်လေးနက် သော ဓားသမားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ပိုက်ထားသည်။ ကျောကုန်းပေါ်တွင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို လွယ်ထား၏။ သူ၏ အကြည့်များသည် ဆုမိုတို့အဖွဲ့ဆီတွင် မရှိဘဲ အနီးနားရှိ လူနေအိမ်တစ်လုံးဆီသို့ မမှိတ်မသုန်ကြည့် နေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် အိမ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားကာ အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဆွဲထုတ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြဲနေပြီး ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေ၏။ ဆွဲခေါ်ရာနောက်သို့ ပါလာသော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိတော့ချေ။ သူမသည် အလောင်းကောင် တစ်ခုသာ ဖြစ်နေပြီကိုး။</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှာ ဆူညံသံတွေ ကြားနေရတယ်... သူရဲကောင်းကြီးတွေက အဆိုးကို ပယ်ဖျက်ပြီး အကောင်းကို ဖော်ဆောင်ဖို့ ရောက်လာကြတာလား...”</p> <p> </p> <p>လူငယ်က မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုတို့ ရှိရာသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလာပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးသည်။ ပြီးမှ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြေမွနေသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ဆုမိုတို့၏ မျက်နှာများနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်မူ သူသည် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံ ရပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ ကံမကောင်းပါလား... သူ မဟုတ်ဘူးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် စာရွက်ကို ရင်ဘတ်ထဲ ပြန်ထည့်ကာ နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ မဟုတ်ရင်လည်း... သတ်လိုက်ကြကွာ...”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လည်ပင်းနောက်ကျောတွင် အေးခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ကြက်သီးမွေးညှင်းများ ထသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစား မိလိုက်သဖြင့် သူ၏ မျက်နှာထားသည် ကြောက်လန့်တကြား ရှုံ့မဲ့သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လိပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လည်ပင်းကို ကပျာကယာ တွန့်ဝင်လိုက်ပြီး ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ် သွားလေ၏။ မြေပြင်ပေါ်တွင် သူ၏ အပေါ်ဝတ်ရုံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ထိုးခွင်းသွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>လူနှစ်ဦးက ပြိုင်တူ လှုပ်ရှားလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးမှာ ဖြူကောင်မလေးကဲ့သို့ ခေါင်းပုံစံရှိသော အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ပုပုကွကွ လူဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးက လက်နက်ပုန်းများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လေထဲတွင် ဒရောသောပါး ပျံသန်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ပုပုကွကွလူကမူ သံလက်သည်းကွင်းကြီးကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သံလက်သည်းသည် လေထုကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက် ပြီး ဆုမိုရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် တိုးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုကမူ မည်သည့်နည်းလမ်း သုံးလိုက်သည်မသိ... ထိုနေရာသို့ ကြိုရောက်နှင့်နေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ပါလာသော ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ ကိုယ်ဖော့ပညာ မဆိုးဘူးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဘောင်းဘီတစ်ထည်တည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူငယ်သည် နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ဆုမိုကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက် သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ခိုးတိုက်တာကွ...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဆုမိုက လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပါးစွာ တစ်ချက် ခါရမ်းလိုက်သည်။ ပျံသန်းလာသော လက်နက်ပုန်းများသည် ချက်ချင်းပင် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လည် လွင့်စဉ်ထွက်သွားကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် အငိုက်မိသွားပြီး တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ခြေလက်များကို ကျုံ့သွင်းကာ ချပ်ဝတ်အင်္ကျီအောက်တွင် လုံးဝ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့်ပစ္စည်းနှင့် ပြုလုပ်ထားမှန်း မသိရသော ဝတ်ရုံသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော လက်နက်ပုန်းများ၏ ဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လေ၏။ ချွင်... ချွင်... ဟူသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းလာသော သံလက်သည်းကွင်းကြီး အတွက်ကိုမူ ဆုမို အလုပ်ရှုပ်ခံနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လျိုမို၏ ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီးတစ်စုံ သည် ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာပြီး ပုပုကွကွလူ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်သို့ တဝီဝီ အရှိန်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုလူပုသာ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေဦးမည် ဆိုပါက သူ၏ ဦးနှောက်များ ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဓားသမားသည် ဝင်ရောက် ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းညံသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြယ်တာရာများ ကြွေကျလာသကဲ့သို့ စူးရှသော လှံသွားအလင်းရောင်များသည် နတ်နဂါးတစ်ကောင်၏ လက်သည်းများပမာ သူ့မျက်နှာထက်သို့ အုပ်မိုးကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသော်လည်း အားရပါးရ ရယ်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို ရုတ်တရက် ဝင့်ကာ ပင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချွင်...”</p> <p> </p> <p>ဓားနှင့် လှံသွား ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လက်နက်နှစ်ခု ရိုက်ခတ်မိသောအခါ လေပေါ်တွင် ရှိနေသော ယန်ရှောင်ယွင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး၊ ဓားသမားမှာလည်း နောက်သို့ (၃) လှမ်းခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တဲ့ လှံသိုင်း...”</p> <p> </p> <p>ဓားသမားက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားချက်သည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခြေချခွင့် မပေးရန် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူမသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျလာရ၏။ အဟောင်းအား ကုန်ဆုံးပြီး အသစ်အား မမွေးဖွားနိုင်သေးသော အခိုက်အတန့်ကို ဓားသမားက စနစ်တကျ အကွက်ချ ပြီး ဖမ်းဆုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်ကမူ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှိနေပြီး နောက်သို့ (၃) လှမ်း ဆုတ်ကာ အရှိန်ယူပြီးနောက် လေပေါ်သို့ ခုန်ပျံတိုက်ခိုက် လိုက်သည်။ သူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ယန်ရှောင်ယွင်၏ အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ပုပုကွကွလူမှာမူ အကူအညီရရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူသည် မူလတိုက်ကွက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ဘေးသို့ ကိုယ်ကိုယိမ်းနွဲ့ကာ ရှောင် တိမ်းလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် မိုးပြိုကျသကဲ့သို့သော အသံကြီးနှင့်အတူ လျိုမို၏ တူကြီး ကျရောက်လာပြီး ခေါင်မိုးတစ်ခုလုံး ဝုန်း ခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုနှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျလာသော လူပုလေးသည် အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစား လိုက်ရပြီး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် သံကြိုးကို အသုံးပြုကာ ကပျာကယာ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လျိုမို၏ တူသိုင်းတွင် ပါဝင်သော အတွင်းအားနှင့် သိုင်းပညာ ခွန်အားကို သူ လုံးဝ လျှော့တွက်ခဲ့မိ၏။ လျိုမို၏ သဘာဝလွန် ခွန်အားကြီးမားပုံကို သူ မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤလူပုလေး၏ သိုင်းပညာသည် ပါးနပ်ခြင်း၊ ချောမွတ်ခြင်း၊ ရက်စက်ခြင်းနှင့် လျင်မြန်ခြင်းတို့တွင် အားသာသော်လည်း... 'ခွန်အား' ဆိုသည့် ကဏ္ဍတွင်မူ လျိုမိုနှင့် ယှဉ်လျှင် ကလေးကစားစရာ သက်သက်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>မိမိ၏ အားနည်းချက်ကို အသုံးပြုပြီး ရန်သူ၏ အားသာချက်ကို သွားရောက် တိုက်ခိုက်မိခြင်းသည် အမှားတစ်ခုကျူးလွန် ခြင်းပင် မဟုတ်ပါလော။ မည်သို့ အသာစီး ရနိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားလှသော ခွန်အားလှိုင်းကြီးတစ်ခု သူ့ကို ဝါးမြိုသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ၏ သံကြိုးသည် ထိုဒဏ်ကို မခံနိုင်ရုံမျှမက ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီး သည်လည်း သူ၏ ဝမ်းဗိုက်တည့်တည့်သို့ ဝင်ဆောင့်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဖြောင်း... ဂျွတ်...”</p> <p> </p> <p>အရိုးကျိုးသံများ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဘေးတစ်စောင်းသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပစ်လွှင့်ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>လူပုလေးသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွက်ပြီး အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေ၍ လဲကျ သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နာကျင်မှုကြားမှ သူ မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်းသာသွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပါက အပေါင်းအပါများ ရှိသော်လည်း သူ့ကို ကူညီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု အပြင်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ... သူ့ဘက်သားတွေက ဒီကောင့်ကို ဘယ်လို လက်စားချေ သတ်ဖြတ်မလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်... ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သူ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ခေါင်မိုး တစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးနေသည်ကို အခုမှ သတိထားမိလိုက်သောကြောင့်ပင်...။</p> <p> </p> <p> </p>


Save