Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူရှာနေခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>~လူပုလေး၏ မလှမ်းမကမ်းတွင် အလောင်း တစ်လောင်း ရှိနေ၏။ ဦးခေါင်း တစ်ခုလုံး ကြေမွပျက်စီးနေပြီး သံခမောက်ကြီးပင် လိမ်တွန့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝတ်ဆင်ပုံအရ သူ့အပေါင်းအပါ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူ နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်ချိန်တွင် ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီး သည် မိုးပေါ်မှ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းလာပြီး သူ့ခေါင်းတည့်တည့်သို့ မြည်ဟိန်းသံ ပေးလျက်  ဝင်ရောက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းခွံကွဲအက်သံနှင့်အတူ လူပုလေးသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဘယ်ကမှန်းမသိ ရောက်လာကြသော ဤလူစုသည် အတွင်းအားနှင့် သိုင်းပညာ အတော်အတန် ရှိကြသူများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်က သူတို့ ရန်သူရွေး မှားသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင် ဆိုသည်မှာ ဘယ်လိုလူစားမျိုးနည်း။</p> <p> </p> <p>မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးမားလွန်းသူ ဖြစ်ရာ ဆုမိုမှလွဲလျှင် ဤလောက၌ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေသော ရန်သူကို လက်လှမ်းမမီနိုင်သော်လည်း လက်ထဲမှ ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူ ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အိမ်တိုင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည့်အခါ မည်သည့်အိမ်က ခံနိုင်ရည် ရှိပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အိမ်တစ်လုံးလုံး ဝုန်း ခနဲ ပြိုကျသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>အရပ်မြင့်မြင့်နှင့် ယင်ယန်မျက်နှာပိုင်ရှင်သည် ထွက်ပြေးရန် ကပျာကယာ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လက်ဝါးချက်တစ်ခု မိမိဆီသို့ တည့်တည့်ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် အံကြိတ်ပြီး ထိုလက်ဝါးချက်ကို ခုခံလိုက်သည်။ သို့သော် အေးစက်လှသော စွမ်းအင်တစ်ခုက နှလုံးကြောဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အငိုက်မိသွားသဖြင့် ယင်ယန်မျက်နှာပိုင်ရှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေ၍ လဲကျ သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အိမ်ဖြိုဖျက်နေသော ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် လူတစ်ယောက် မိမိဆီ ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် နှစ်ခါပြန်မကြည့်တော့ဘဲ လက်ထဲမှ ကြေးနီတူကြီးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် လွှဲရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျွတ်...”</p> <p> </p> <p>သံခမောက်ကြီး လိမ်တွန့်သွားပြီး ယင်ယန်မျက်နှာပိုင်ရှင်၏ ဦးခေါင်းသည် ပွဲချင်းပြီး ကြေမွသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်က မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ပြိုင်ဘက်ကွ...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျန်းရှောင်ရှောင်က ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးကမူ အိမ်ပြိုကျသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဂျင်တစ်လုံး လည်သကဲ့သို့ ကိုယ်ကို လှည့်ပတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး...”</p> <p> </p> <p>လေတိုးသံများနှင့်အတူ သူမ၏ လက်များက လှုပ်ရှားသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်ပုန်းများ သူတို့ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပျံသန်းလာလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှေ့တိုးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဖုဟန်ယွမ်က သူ့ဘေးသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖုဟန်ယွမ်သည် လက်ကို ပေါ့ပါးစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး မဟာကောင်းကင် နှင်းခဲချီကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ချွင်...”</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းလာသော လက်နက်ပုန်းများသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့ တစ်ပေအကွာ၌ ရပ်တန့်သွားပြီး နှင်းခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က ခေါင်းကို သည်းကြီးမည်းကြီး ငြိမ့်ပြရင်း ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... ပြန်ရောက်ရင် ခေါင်းဆောင်ကို ပြောပြီး ရှင့်ကို ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်း ဆုချခိုင်းမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။</p> <p>သူက  'မင်းရဲ့ ခွင့်ပြုချက် လိုလို့လားကွ' ဟူသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ စိတ်ပျက်နေစဉ်မှာပင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ပြုတ်ထွက်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ် ကြောင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းလောကတွင် လက်နက်ပုန်း ပေါင်းစုံ ရှိကြ၏။ မိုးမခရွက် ဓားပျံ၊ ကျိုင်းကောင်ကျောက်ခဲ၊ သံဆူးလေ၊ နှလုံးဖောက်သံချွန် စသည်ဖြင့်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကို လက်နက်ပုန်း လုပ်တဲ့လူမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးဘူး။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ မျက်နှာကြီးက ဘယ်လိုလုပ် ပျံထွက်လာတာလဲ’</p> <p> </p> <p>သူသည် အသေးစိတ် စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို ပြန်သိမ်းကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မဟာကောင်းကင် နှင်းခဲချီ ကို တစ်ဟုန်ထိုး တွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းလာသော မျက်နှာဖုံးနှင့် လက်နက်ပုန်းများသည် အရပ်လေးမျက်နှာသို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး အဆောက်အဦးများပေါ်သို့ သွားရောက် စိုက်ဝင်ကုန်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် ဓားသမားသည် ကောင်းကင်မှ ထိုးဆင်းလာပြီး သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ချိန်ရွယ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော လက်နက်ပုန်းများကြောင့် သူ၏ တိုက်ကွက် အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်ဝတ် ဓားသမားသည် ဓားရှည်ကို ဝင့်လိုက်ပြီး ဓားအလင်းရောင်များဖြင့် လက်နက်ပုန်းများကို ကာကွယ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂါး...”</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံနှင့်အတူ ယန်ရှောင်ယွင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ပျံတိုက်ခိုက် ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူမ၏ အတွင်းအား များသည် နဂါးတစ်ကောင် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သကဲ့သို့ လှည့်ပတ်တက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူမဆီသို့ ဦးတည်လာသော လက်နက်ပုန်းများသည် လည်ပတ်နေသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကြောင့် လွင့်စဉ်သွားပြီး သူမ၏ လှံသွားသည် တိမ်တိုက်များကို ထိုးခွဲသကဲ့သို့ ထိုးတက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လေပေါ်မှ ဓားသမားသည် ဤမျှ အားကောင်းသော လှံသိုင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အငိုက်မိသွားပြီး စွမ်းအင်စုစည်းရန် ကြိုးစားနေခိုက်တွင်... သူသည် အဟောင်းအား ကုန်ဆုံးပြီး အသစ်အား မမွေးဖွားနိုင်သေးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>“ချွင်...”</p> <p> </p> <p>ဓားသွား ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ ယန်ရှောင်ယွင်၏ နဂါးချောက်နက် လှံ သည် ဓားကို ဖောက်ထွက်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဦးသား လေထဲတွင် ဖြတ်ကျော်သွားချိန်၌ ယန်ရှောင်ယွင်သည် သူ့ကျောဘက်မှ ထွက်နေသော လှံသွားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကျောကုန်းကို ခြေဖြင့်ကန်ကာ အရှိန်ယူလိုက်ပြီး လှံကို လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် လွှဲပစ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး...”</p> <p> </p> <p>နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံမြည်လျက် လှံတံသည် ထူးဆန်းသော အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည် ဖုဟန်ယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်ထားသဖြင့် အရှိန်ပျက်နေခိုက် ဖြစ်၏။ သူမသည် သံပိုက်လုံးကဲ့သို့သော ဝတ်ရုံထဲသို့ ကိုယ်ကို ကျုံ့ဝင်လိုက်ပြီး တစ်မီတာခန့် နောက်ဆုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင် နဂါးချောက်နက် လှံ သည်  နဖူးတည့်တည့်ကို ဖောက်ဝင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် စိုက်ကျသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူ ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးလာသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်က နောက်မှနေ၍ တဟားဟား အော်ရယ်ကာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ပြိုင်ဘက်ကို လုချင်ဦးကွာ... ကောင်းတာပ...”</p> <p> </p> <p>“ဒုခေါင်းဆောင် က တကယ်ကို မိုက်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က လှည့်ကြည့်ပြီး အားရပါးရ ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် မြေပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်က နဂါးချောက်နက် လှံ ကို ဆွဲနှုတ်ယူကာ သူမထံ သွားရောက် ပေးအပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုကလည်း သူ၏ ခရမ်းရွှေရောင် တူကြီး ကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်ကမူ လက်ကို ခါရမ်းလိုက်သည်။ ကိုယ့်မျက်နှာကို လက်နက်ပုန်း လုပ်သော မိန်းမက နည်းနည်းတော့ ကြမ်းသားပဲ။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်မောင်းများ ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် လှံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ လက်မှ လွတ်အောင် ရှောင်နိုင်သည်မှာ ကံကောင်းလွန်းသော ထွက်ပြေးမှုတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လူငယ်လေးသည် ဆုမို၏ လက်ထဲတွင် လည်ပင်းညှစ်ခံထားရ၏။ ဆုမိုက သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်တစ်ကောင် ချန်ထားလိုက်တာ ကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုပင် ဆုမိုသည် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မဟာနေမင်း ဖြန့်ကျက်လက်ဝါး၏ စွမ်းအင်များ လူငယ်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး အရိုးများကို ချေမွပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးသည် သူ့အပေါင်းအပါများ၏ အလောင်းများကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတောင် မသိဘဲနဲ့ ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်လိုက်တာလား...”</p> <p> </p> <p>“ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲမှာ သာမန်ပြည်သူတွေကို ကျူးလွန် စော်ကားပြီး သတ်ဖြတ်တဲ့ကောင်တွေကို ခြွင်းချက်မရှိ သေဒဏ်ပေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက အေးစက်သော မျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါမေးတာပဲ ဖြေ... ဖြေပြီးရင် မင်းကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခရီးပို့ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>“...ဟက်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သေရမှာပဲဟာ... ဘာလို့ မေးနေဦးမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လူငယ်လေးက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အေးပါ... ဒါဆိုရင်လည်း မင်း သေဖို့အတွက် အချိန်နည်းနည်း ပိုစောင့်လိုက်ပေါ့…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save