Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">လူရှာနေခြင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~အသံတိတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ရှန်မန် သွေးကြောကွက်၊ ဖုန်းရှီ သွေးကြောကွက် နှင့် ယွီထန် သွေးကြောကွက် တို့ကို အသီးသီး လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ဆက်လက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အနီးအနားမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိမရှိ ရှာကြည့်ကြ... သေသေချာချာ ဂရုစိုက်ကြနော်... တချို့က အသက်မသေသေးတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အပါအဝင် အားလုံးက လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးကာ အမိန့်ကို နာခံလိုက်ကြပြီး အရပ်လေးမျက်နှာသို့ အမြန် လူခွဲထွက်ခွာသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခြေဖျားကို အသာအယာ ထောက်လိုက်ရာ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ လွှားခနဲ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူက  ရွာတစ်ရွာလုံးကို စီးမိုးကြည့်ရှုနိုင်သည့် နေရာမှ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုရင်ထဲမှ သက်ပြင်းချသံ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာကသည်။</p> <p> </p> <p>'ကျွတ်... ဘဝဆိုတာ မမြဲပါလား...'</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် လျိုမို၊ ဖုဟန်ယွမ်နှင့် ကျန်းရှောင်ရှောင်တို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။ ဘာမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ခေါင်မိုးပေါ်မှနေ၍ ဆုမို လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်သည် အိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲမှ ကပျာကယာ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် (၇) နှစ်၊ (၈) နှစ် အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ စောင့်နေကြ...”</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကို မှာကြားပြီးနောက် ဆုမိုသည် နတ်ဘုရား အသွင်ပြောင်း ကိုယ်ဖော့ပညာ အား အသုံးပြုလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူသည် ယန်ရှောင်ယွင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... ဒီကလေး အသက်ရှင်နေသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကလေးကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အနည်းငယ် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် သူ့မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကို ကလေး၏ ကျောပြင်ပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကလေးသည် နှလုံးကြောမှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ရရှိထားခြင်းပင်။ သေသင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာ အသက်ငွေ့ငွေ့လေး ကျန်နေသေးခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အချိန်မီ မကုသလျှင် ခဏအတွင်း သေဆုံးသွားတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ရွှေခေါင်းလောင်း အဆင့် (၁၂) ကို ကျွမ်းကျင်ထားသူ ဖြစ်ရာ ကုသရေး လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကိုလည်း တတ်မြောက်ထားပါသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဤနည်းစနစ်ကို ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် တွင် ယန်ရီဇီအဖြစ် ဟန်ဆောင်ထားသော သွမ့်ဆုန်အား ကယ်တင်ရန် အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့၏။ သို့သော် သွမ့်ဆုန်က ယင်ယန် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဆေးလုံးအား ကြိုတင် သောက်သုံးထားခဲ့သည်။ ထိုဆေးလုံးသည် သေမင်းလက်တွင်းမှ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်နိုင်ပြီး ယင်နှင့် ယန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သော အစွမ်းရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ အတွင်းအား စီးဝင်သွားမှုသည် ဆေးအာနိသင်ကို ပိုမို လျင်မြန်စေခဲ့ပြီး သွမ့်ဆုန်ကို စောစီးစွာ သတိရလာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ဆုမို၏ အတွင်းအားများ ကလေး၏ ကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားသောအခါ ခဏအတွင်းမှာပင် ကလေး၏ မျက်နှာ အရောင်အဆင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာသည်။ ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်လိုက်ပြီး နှစ်ချက်မျှ ချောင်းဆိုးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သတိပြန်မရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွေးခုန်နှုန်း တည်ငြိမ်သွားပါပြီ... နှလုံးကြောက အတော်လေး ထိခိုက်သွားတယ်... အသက်ကလည်း ငယ်သေးတော့ ကျင့်ကြံခြင်း အား အများကြီးကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူး... သုံးရက်လောက် သေချာ ပြုစုပေးမှ အန္တရာယ်ကင်းမယ့် အခြေအနေကို ရောက်လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် တင်းမာခက်ထန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေက... တကယ့်ကို အသည်းနှလုံး မရှိတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေပဲ... ရက်စက်လိုက်ကြတာ... မိန်းမတွေ၊ လူအိုတွေကိုတောင် မချန်ဘူး... ငါတို့သာ ဒီကလေးကို ခဏလောက် နောက်ကျပြီးမှ တွေ့ရင် ပွဲချင်းပြီး သေသွားလောက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“(၇) နှစ်၊ (၈) နှစ် အရွယ် ကလေးကို ပေါ့ပါးစွာ ပွေ့ချီရင်း ဆုမို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မယွင်... ဒီလူတွေရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို မှတ်မိလား...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုတို့ ရှိရာသို့ လျှောက်သွားရင်း ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ ပုံစံတွေ၊ သိုင်းကွက်တွေကို ကြည့်ရတာ ပြောရခက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်... လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေကလည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တိုက်ပွဲတုန်းက အနောက်တောင်ဘက်က မိစ္ဆာဂိုဏ်း အများစုကို ရှင်းလင်းပြီးပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေက... ငါတို့ဘက်က မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောရင်း အခြားသူများ အနားသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မြေကြီးပေါ်၌ ကြေမွနေသော စာရွက်တစ်ရွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကောက်ယူပြီး ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံတူပန်းချီကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရုပ်ရည်က သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများက အမှတ်ရစရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရှည်လျားပြီး ကောက်ကြောင်းဆန်ကာ အေးစက်သော အရောင်များ တောက်ပါနေ၏။</p> <p> </p> <p>ပုံ၏ တစ်ဖက်တွင် စာလုံးသုံးလုံး ရေးသားထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ချန်ရှင်း။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ မျက်ခုံး အနည်းငယ် ကျုံ့သွားရသည်။ သူသည် အရှင်ဖမ်းမိထားသော လူငယ်လေး အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ ဒုက္ခသည်များ သိုင်းကျမ်း၏ အစွမ်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ဘယ်လိုလဲ... ပြောစရာ စကားများ ရှိလာပြီလား...”</p> <p> </p> <p>“သတ်... သတ်လိုက်စမ်းပါဗျာ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် နှိပ်စက်ခံရမည်ကို မျှော်လင့်ထားသော်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် လွှမ်းခြုံသွားသော ပြင်းထန်လှသည့် နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ အတွေးများ အားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး ဆန္ဒတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ မြန်မြန် သေချင်လှပြီ... ဟူ၍။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ဘယ်က လာတာလဲ... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက မေးခွန်း (၃) ခုကို အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်... ကျွန်တော်တို့က ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အနောက်ဘက်နယ်စပ် ကွမ်ချွမ်း က လာတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဝူရှန်ခန်းမက ဝမ်ချန်ရှင်းကို ဖမ်းဖို့ သေမိန့် ထုတ်ထားလို့... ကျွန်တော်တို့က ဆုကြေးလိုချင်လို့... ဒါကြောင့်... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲကို စွန့်စားပြီး ဝင်လာတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဩော်... ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ထိုလူကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲ ရောက်တာနဲ့ ဒီလို ရမ်းကားတော့တာပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“...အစတုန်းကတော့ ပြဿနာ မရှာချင်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က လူတွေက မသိချင်ယောင်ဆောင် ပေးကြတယ်လေ... ပြီးတော့ သိုင်းလောကထဲမှာလည်း ဆရာကြီးတွေ မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့... ကျွန်တော်တို့လည်း တဖြည်းဖြည်း ဘဝင်မြင့်လာပြီး...”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ချန်ရှင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စ ရလား...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူက အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခြေရာခံ လိုက်ကြည့်ရသလောက်တော့... သူက တုန်းချန် နယ်မြေထဲ ဝင်သွားဖို့ များတယ်...”</p> <p> </p> <p>“တုန်းချန်မှာ သူ ဘာသွားလုပ်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ထိုလူကို အတွေးနက်နေ သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခု မင်းကို သတ်လိုက်ရင် သက်သာလွန်းရာ ကျနေလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒီနယ်မြေက သိုင်းပညာရှင်တွေ သဘောထား ပျော့ပျောင်းတယ်လို့ ထင်သွားဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p>“လျိုကြီးရေ... သူ့ခြေလက်တွေကို ချိုး... သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်... ပြီးရင် လော့ရှားမြို့ကို ခေါ်သွားပြီး ဝေရူဟန် ဆီ ပစ်ပေးလိုက်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့တိုးကာ ထိုလူ၏ ခြေလက်များကို ချိုးပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတုန်းက အဆစ်လွဲရုံသာ လုပ်ခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အစစ်အမှန် ချိုးဖျက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ ဒန်ထျန်အား ရိုက်ခွဲပြီး သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ပြီးလျှင် ကြိုးဖြင့် တုပ်ကာ မြင်းကျောကုန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ဦးဆောင်သော အဖွဲ့သည် ရွာသားများ၏ အလောင်းများကို လိုက်လံကောက်ယူပြီး ရွာလယ်ကွင်းပြင်တွင် စုပုံထားလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျုံးဖူမြို့ ရဲ့ မြို့စားက ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ရင်း ဆုမိုက ယန်ရှောင်ယွင်ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် တစ်ချက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ပဉ္စမမြောက် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ကျိုးချင်ချွမ် နဲ့ ဒုတိယ မြို့စားကတော့ အဋ္ဌမမြောက် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ချီလု ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မနက်ဖြန်ကျရင် ကျုံးဖူမြို့ကို ခရီးတစ်ခေါက် သွားရမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ရင်ဘတ်အိတ်ကပ်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို စမ်းသပ်ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြားလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန် ပြောတုန်းကတော့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲက အတွင်းစစ်က ပြီးခါနီးနေပြီ ဆိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော်က ပြဿနာ ထပ်မရှာချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနယ်မြေက ကျုံးဖူမြို့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့မှတော့... ဒီလူနှစ်ယောက် တာဝန်မကင်းဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ပြောရရင်... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက သူတို့အချင်းချင်း ကိုက်နေကြလို့ ဖြစ်ရတာ သက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမိုကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားပြီး...</p> <p> </p> <p>“နင် ဒီကိစ္စကို ဝင်ပါတော့မလို့လား... အရင်တုန်းက နင်ဆိုရင် ဒီလို ကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားမှာ မဟုတ်ဘူး…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save