Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြစ်ဖော်ထုတ် စစ်ဆေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>~ယန်ရှောင်ယွင် ပြောသည်မှာ မှန်ပါသည်။ အတိတ်က ဆုမိုသာဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို ကြုံတွေ့ရပါက ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသများဖြင့် ပေါက်ကွဲနေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူများကိုလည်း သူ သတ်ဖြတ်ခဲ့မိမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊... အဲဒီလောက်ပါပင်။</p> <p> </p> <p>လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ဘယ်လို လည်ပတ်နေသလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ စိတ်ဝင်စားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းရေး ပြဿနာများသည် ဆုမိုအတွက် အတင်းအဖျင်း စကားဝိုင်း တစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် မပတ်သက်သရွေ့... ဥပမာ - ဇူချိုယန်က သူ့ကို သတ်ချင်နေတာမျိုး၊ ဝူတောက်ယိုနှင့် ယန်ရီဇီ တို့၏ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို ဖျက်ဆီးချင်တာမျိုး မဟုတ်သရွေ့... သူ တကယ်ကို ဂရုမစိုက်ချင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ယခုတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဆုထျန်းယန် ၏ ဘဝဇာတ်ကြောင်းများ၊ ယန်ရီဇီ ၏ ဘဝအကွေ့အကောက်များ... အားလုံးက မိမိနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နွှယ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ကွယ်မှ ရန်သူတော်ကြီး၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များသည် ယခုအချိန်ထိ ဝေဝါးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>အာမခံဌာနလေး တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး... ဒီလောက် ကြီးမားသည့် အဖွဲ့အစည်းကြီးကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ သူ၊ ဆုမိုအနေနှင့် အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ ပိုလုပ်ထားရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>မြို့လေးမြို့၊ မြစ်သုံးစင်း၊ ပင်လယ်အော်နှစ်ခု ကို လွှမ်းခြုံထားသော လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အသုံးဝင်လာနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ထိန်းချုပ်မလဲ ဆိုတာ... သူ့အတွက် သာမန်ကိစ္စ တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို ခပ်ပြုံးပြုံး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက အရင်တုန်းကလေ အစ်မရဲ့... အခုက အခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က အတွေးနက်နေ သော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညက သူတို့ ခရီးဆက်မထွက်ကြတော့ဘဲ ရွာထဲမှာပင် တစ်ညတာ စခန်းချ နားခိုလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် ဟု ခေါ်သော လူများထဲမှ လေးယောက်မှာမူ မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အလောင်းကောင်များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အလောင်းများကို ရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်းသည် မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမည့် ကိစ္စပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထူးထူးခြားခြား ဘာမှ မတွေ့ရပေ။ ငွေတုံး အနည်းငယ် ရသော်လည်း မများလှသဖြင့် ဆုမိုက အကုန် သိမ်းယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပုပုကွကွလူ၏ သံလက်သည်းကွင်း မှာမူ ပစ္စည်းကောင်း ဖြစ်သဖြင့် စစ်နိုင်ပစ္စည်းအဖြစ် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ ဝတ်ရုံပင်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားမှန်း မသိရသော်လည်း အလွန် ခိုင်ခံ့မာကျော၏။ ပုံစံက ထူးဆန်းနေသော်လည်း ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသဖြင့် ဆုမို သိမ်းထားလိုက်သည်။ နောင်ကျမှ ကျွမ်းကျင်သော လက်နက် ပညာရှင် တစ်ဦးဦးကို ရှာပြီး ပြန်လည် ပြုပြင်ခိုင်းရမည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သည်က ထိုကလေးငယ်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် ကိုယ်ပူချိန် မြင့်တက်လာပြီး ဖျားနာလာသည်။</p> <p> </p> <p>မိဘများကို တမ်းတပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုနေသဖြင့် အတော်လေး ကြေကွဲဖွယ် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ရေနွေးတည်ပြီး ကလေး၏ ကိုယ်ကို ရေပတ်တိုက်ပေးသည်။ မူလက ဆုမို ဘေးမှ ကူညီပေးနေသော်လည်း ကလေးအဝတ်အစား ချွတ်လိုက်သောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်က သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့... မိန်းကလေး ဖြစ်နေလို့ပါတဲ့။</p> <p> </p> <p>(၇) နှစ်၊ (၈) နှစ် အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဆုမိုကဲ့သို့ ယောကျ်ားရင့်မာကြီး တစ်ယောက် ကြည့်ရှုရန် မသင့်တော်ဟု ယူဆသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုခမျာ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ ဖုဟန်ယွမ်နှင့် လျိုမိုတို့ကို ဆွဲခေါ်ကာ တံခါးဝတွင် ထိုင်ပြီး ကြယ်ရေနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ညလုံး ဗျာများပြီးနောက်ဆုံးတွင် ကလေး၏ အဖျား ကျသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကလေးသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မိုးလင်းသောအခါမှ ကလေးက နိုးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် အခြားသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကလေးက လန့်သွားပြီး ကုတင်ထောင့်သို့ ကပျာကယာ တိုးကပ်သွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံဖြင့် ချော့မော့ပြောဆို လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မကြောက်ပါနဲ့ ကလေးရယ်... အစ်မတို့က လူဆိုးတွေ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ချောမောလှပပြီး ဆုမိုကလည်း ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချောမောလှပသော မောင်နှံတစ်တွဲကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားတတ်သည်မှာ သဘာဝပင်။</p> <p> </p> <p>ကလေး၏ မျက်နှာထား တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လျိုမိုနှင့် ဖုဟန်ယွမ်တို့ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုရော ဖုဟန်ယွမ်ပါ ရိုးသားဖြူစင်သော ရုပ်ရည်ရှိပြီး အိမ်နီးနားချင်း ဦးလေးကြီးများကဲ့သို့ ပြုံးပြနေကြသဖြင့် လူဆိုးရုပ် မပေါက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင် ဆိုသည့် ကောင်မလေးကတော့... ဒီဝက်ဝံကြီးက လူမသတ်ဘူးဆိုလျှင် အမြဲတမ်း အန္တရာယ်ကင်းမည့်ပုံ ပေါက်နေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ကလေးမလေး စိတ်အေးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>လူအားလုံးကို လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုက သူမကို ပြန်လှဲခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကလေးမလေးသည် အလိုအလျောက် ဆုမို၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဆွဲပြီး ကိုက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း တစ်ဝက်မှာပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ ဆုမိုကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ကာ သတိထားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက မပျောက်သေးဘူး... ဒီနေ့ ချီ လည်ပတ်အောင် ကုသမှု ခံယူရဦးမယ်... စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့... စိတ်လှုပ်ရှားရင် နှလုံးကြောကို ထိခိုက်ပြီး ဒဏ်ရာ ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး... ဒါပေမဲ့... သမီး... သမီး မိဘတွေကို ရှာချင်လို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ကလေးမလေးက ဆုမို စိတ်ဆိုးမှာ ကြောက်သဖြင့် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် မသိမသာ ရေရွတ် ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မယွင်... သူ့ကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ပြလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က သဘောတူပြီး ကလေးကို ခေါ်ထုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏကြာသောအခါ ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ပြန်ဝင်လာသောအခါ ကလေးမလေးကို ပွေ့ချီထားရ၏။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကလေးမလေးမှာ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပျော့ခွေ၍ လဲကျ ကာ သတိမေ့သွားပြန်ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ကလေးကို ဆုမိုထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။ ဆုမိုက သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့...”</p> <p> </p> <p>ကလေးမလေးကို ဒီမှာ ဆက်ထားခဲ့လို့ မဖြစ်တော့ပေ။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး သူတို့နှင့်အတူ ခေါ်ဆောင်သွားရပေတော့မည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် တစ်ညလုံး အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းခဲ့သော ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် အဖွဲ့ဝင် လူငယ်လေးသည် မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အိပ်ပျော်တော့မည့် အချိန်တွင် မြင်းခွာသံများ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဝေဝါးနေသော အသိစိတ်ထဲတွင် လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲခံလိုက်ရသော အားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရုတ်တရက် အဟုန်ပြင်းစွာ ပစ်လွှင့် ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပါသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများက မြင်းများကို ဒရောသောပါး ဒုန်းစိုင်းနှင်နေကြရာ ထိုလူငယ်လေးမှာ ခဏအတွင်း သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတို့ကမူ သူ့အသက်ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်လာရင်း နေ့လည်ပိုင်းတွင် ကျုံးဖူမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မြို့တံခါးဝတွင် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ မှ အစောင့်များ ရှိနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မြင်းတစ်အုပ် ဒရောသောပါး ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရပ်တန့်မည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် သူတို့သည် လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြိုင်တူ  တားဆီးလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် လေပြင်းတစ်ချက် ဝှီး ခနဲ တိုက်ခတ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း...”</p> <p> </p> <p>အဝေးတစ်နေရာမှ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု ပျံဝဲလာပြီး မြို့ရိုးနံရံကို ဝင်ဆောင့်မိလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့ရိုးနံရံပေါ်တွင် တံဆိပ်ပြားသည် နစ်ဝင်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းများ ပင့်ကူအိမ်သဖွယ် ဖြာထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p>


Save