Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြစ်ဖော်ထုတ် စစ်ဆေးခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ထိုတံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တံခါးစောင့်ဖြစ်သူသည် လန့်ဖျပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား”</p> <p> </p> <p>ကပျာကယာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီး လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်က ဂုဏ်သရေရှိ ပုဂ္ဂိုလ် ကြွရောက်လာတာပါလဲခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးမီမှာပင် မြင်းခွာသံများနှင့်အတူ လူစုတစ်စု ရောက်ရှိလာသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်းစီးလာသူများမှာ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များနှင့် မတူကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ မြင်းစီးလာသူမှာ ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျောပေါ်တွင် သေတ္တာတစ်လုံး လွယ်ထားပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားသည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်သောအခါ မြင်းက ရှေ့ခြေနှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဟီလိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ကျပြီး ငြိမ်သက်သွားမှ ထိုလူငယ်က စကားစပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“အမိန့်ပြားကို ယူပြီး ရှေ့က လမ်းရှင်းပေး... ငါ မြို့စားအိမ်တော် ကို သွားမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်သည် မငြင်းရဲဘဲ အမိန့်ပြားကို သွားရောက်ဆွဲနှုတ်ရန် ကြိုးစားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုသည် အားလျှော့ပြီး ပစ်လိုက်သည် ဆိုသော်ငြား တစ်ဝက်လောက် နစ်ဝင်နေသော တံဆိပ်ပြားကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲနှုတ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်ခမျာ ချွေးတလုံးလုံးဖြင့် အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေရ၏။ ဓားဖြင့် ကလော်ထုတ်ချင်သော်လည်း လော့ဖုန်း အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား ဖြစ်နေသဖြင့် မလုပ်ရဲရှာပေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖယ်လိုက်...”</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့် ကပျာကယာ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ပြီး ချီ စွမ်းအင်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို စုပ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ညှိုးဖြင့် ပေါ့ပါးစွာ တောက်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ခဲသည် တံဆိပ်ပြားဘေးနားသို့ သွားမှန်ပြီး တံဆိပ်ပြား ပြုတ်ထွက်လာကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်က အမိရ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း အမိန့် ရောက်ရှိနေပြီ... ငါ့အမိန့်ကို နာခံကြ... နှစ်ယောက်က မြို့ဝင်ပေါက်ကို ထိန်းထား... ကျန်တဲ့လူတွေ ရှေ့က လမ်းရှင်းပေးလိုက်...”</p> <p> </p> <p>“အမိန့်အတိုင်းပါ...”</p> <p> </p> <p>အမိန့်သံအဆုံးတွင် ခြေသံများ  ထွက်ပေါ်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားရင်း လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောဘက်တွင် ဝေဟူသော စာလုံးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>'ဒါ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ လူပဲ...'</p> <p> </p> <p>လောလောဆယ် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း အားပြိုင်မှုများ ပြင်းထန်နေသော်လည်း မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေရူဟန် သည် သေဆုံးခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤတံဆိပ်ပြားသည် အခြားသော မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ငယ်များ ကိုင်ဆောင်သော တံဆိပ်ပြားများထက် အာဏာပိုရှိသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီလောက် ဟိတ် ဟန်ကြီးကြီးနဲ့ ရောက်လာတဲ့ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ... ဘာလာလုပ်တာလဲ...'</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်နေသော်လည်း ခြေလှမ်းများကို မရပ်တန့်ရဲပေ။ လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဘေးဖယ်ခိုင်းရင်း မြို့စားအိမ်တော်ဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သည်လည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ခဏအတွင်းမှာပင် ကျုံးဖူမြို့ ၏ မြို့စားအိမ်တော်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆူညံသံများကြောင့် မြို့စားအိမ်တော်မှ လူများ ကြိုတင်သတိထားမိပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားကြပေ။ တံခါးဝတွင် အစောင့် (၄) ဦး ရှိနေပြီး ဆုမိုတို့ကို စိမ်းစိမ်းကြည့် နေကြ၏။ လက်များက ဓားရိုးပေါ်တွင် အသင့်ပြင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းပြခေါင်းဆောင်က ဆုမိုကို လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး... မြို့စားအိမ်တော် ရောက်ပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွား... တံခါးခေါက်လိုက်...”</p> <p> </p> <p>လမ်းပြခေါင်းဆောင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေသော်လည်း အမိန့်ကို မလွန်ဆန်ရဲပေ။ တံခါးရှေ့သို့ သွားကာ တံဆိပ်ပြားကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း အမိန့် ရောက်ရှိနေပြီ... လမ်းမဖယ်ကြသေးဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်များ အံ့အားသင့် သွားကြ၏။ လာရောက်သူများ လက်ထဲတွင် တံဆိပ်ပြား ပါလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တွေဝေနေပြီး လမ်းဖယ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးကြီး၏ ဘေးပေါက် ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>စာပေပညာရှင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း အမိန့် ဟုတ်လား... အာဏာပြလှချည်လား... ဘယ်က လော့ဖုန်း အမိန့်မို့လို့ ငါတို့ ကျုံးဖူမြို့စားအိမ်တော်မှာ လာပြီး ရမ်းကားနေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အမတ်လျို...”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူများက သူ့ကို မြင်သောအခါ ကပျာကယာ နှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အမတ်လျိုသည် လက်ကို နောက်ပစ်လျက် လမ်းပြခေါင်းဆောင် ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ပေးစမ်း...”</p> <p> </p> <p>လမ်းပြခေါင်းဆောင်က တံဆိပ်ပြားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ အမတ်လျိုက ယူကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးရဲ့ တံဆိပ်ပြားပါလား...”</p> <p> </p> <p>သူက ဆုမိုတို့ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကလား...”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား... မဟုတ်ရင် ဒီတံဆိပ်ပြားက ဘယ်က ရတာလဲ... လိမ်လည်လှည့်ဖြားပြီး ကျုံးဖူမြို့စားအိမ်တော်ကို လာရဲတယ်ပေါ့... တကယ့် ကောင်တွေပဲ... ဖမ်းလိုက်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>သူ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တံခါးကြီး ပွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်ကိုင် အစောင့်အများအပြား ဒရောသောပါး ပြေးထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက ငါ့ဆရာသခင်ကို ထိရဲလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ နောက်ကျောဘက်မှ ဟိန်းညံသော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူရိပ်တစ်ခု အရိပ်တခု ပျံတက် သကဲ့သို့ ခုန်တက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်း ခနဲ ပြန်ကျလာသည်။ မြေကြီးပင် သိမ့်သိမ့်ခါသွားအောင် လှုပ်ယမ်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်များ အားလုံး ယိုင်နဲ့သွားကြပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခဲယဉ်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက အစပဲ ရှိသေး၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင် သည် ခြေတစ်ချောင်းထောက် ကြေးနီတူ ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောင့်များမှာ အငိုက်မိသွားပြီး ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ ခွန်အားကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအတွင်းမှာပင် အမတ်လျို အပါအဝင် ထွက်လာသမျှ လူအားလုံးကို ကျန်းရှောင်ရှောင်က အိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် မောင်းသွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခွန်အားသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကံဆိုးသည်က အမတ်လျိုမှာ သိုင်းပညာ မတတ်ခြင်းပင်။ တစ်ဖက်တွင် ကြေးနီတူကြီး၊ တစ်ဖက်တွင် သိုင်းသမား အုပ်စုကြီး... ကြားညပ်ပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ သူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်ဘဲ သွေးတစ်လုပ် ဝေါ့ခနဲ အန်ချ လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဆုမို၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျိုးချင်ချွမ်... ထွက်ခဲ့စမ်း...”</p> <p> </p> <p>စကားလုံး (၅) လုံးတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်လုံးစီသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။</p> <p> </p> <p>နားစည်များ ကွဲထွက်မတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်များပင် မူးဝေသွားကြ၏။ စကားပြောရန် ပြင်နေသော အမတ်လျိုမှာ ခေါင်းထဲတွင် ဝီ ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သွေးတစ်လုပ် ထပ်အန်လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်က ဆရာသမားကများ ငါတို့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲမှာ လာပြီး ရမ်းကားနေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>လေထဲမှ အသံတစ်သံ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save