Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အပြစ်ဖော်ထုတ် စစ်ဆေးခြင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~ဆုမို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြို့စားအိမ်တော်၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်သို့ပစ်ထားပြီး စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် အာဏာစက် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ အထက်စီးမှ ဆက်ဆံချင်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ တံခါးဝတွင် လူအုပ်ကြီး များပြားလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် ရောနှောပြီး တိုးဝှေ့နေလျှင် သိက္ခာကျမည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်ပြီး မည်သူက လာရောက် ရမ်းကားနေသလဲ ဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ထိုလူကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျိုးချင်ချွမ် လား...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်ပဲ... ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်အာမခံဌာန.. ဆုမို ”</p> <p> </p> <p>“ဘာ...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အရိပ်အယောင်များ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>လူတစ်ယောက်၏ နာမည်ကျော်ကြားမှုသည် သစ်ပင်၏ အရိပ်နှင့်တူသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး အနောက်တောင်ပိုင်း သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို လောကကို ကိုင်လှုပ် သွားစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သိုင်းပညာသည် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်များထဲတွင် ထိပ်တန်းဟု သတ်မှတ်ခံထားရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူ၏ သိုင်းပညာကို ခဏထားလိုက်ဦး... ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စများကြောင့် အနောက်တောင်ပိုင်း သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးမှ လူမည်မျှ သူ့အပေါ် ကျေးဇူးတင်နေကြသနည်း။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများကို ထားလိုက်... ယွီလျိုစံအိမ် မှ လျူဆွေဖုန်း တစ်ယောက်တည်းကို တွေးကြည့်လိုက်လျှင်ပင် လုံလောက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လျူဆွေဖုန်း ဆိုသည်မှာ ဘယ်လို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတဲ့လဲ။</p> <p> </p> <p>လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ပင်လျှင် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရ၏။ ဆုမိုက လျူဆွေဖုန်း၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မူလက ကျိုးချင်ချွမ်သည် ဆုမိုကို အညတရ တစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ လော့ဖုန်း အမိန့်ပြား တစ်ခုခုကို ကောက်ရပြီး လာရောက် ကံစမ်းနေသူဟု ထင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ ဤမျှ ပြဿနာ ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူသည် ဖိအားများစွာ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုက သူ့အတွေးများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ခပ်ဟဟ ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်းကျိုး... ဒီမှာ လူတစ်ယောက် ပါလာတယ်... ခင်ဗျား ကြည့်လိုက်ပါဦး...”</p> <p> </p> <p>“လူတစ်ယောက် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ် မျက်နှာ၌အံ့အားသင့်ဟန် ရိပ်ခနဲ ထင်သွားသည်။ လျူဆွေဖုန်းများ ပါလာသလားဟု တွေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဆုမို၏ နောက်ဘက် မလှမ်းမကမ်းမှ လူကောင်ကြီးတစ်ယောက်သည် မြင်းပေါ်တွင် တင်ထားသော လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲမလိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပစ်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသည် သွေးသံရဲရဲဖြင့် သေလုမျောပါး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>လူကောင်ကြီး၏ လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်လာသော ထိုလူသည် ကျိုးချင်ချွမ် ရှိရာသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ပျံသန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>လေတိုးသံများ ဝှီး ခနဲ မြည်ဟည်းနေပြီး ပါဝင်သော ခွန်အားမှာ မသေးလှပေ။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ် အငိုက်မိသွားသော်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုလူ၏ ပခုံးများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်များကို ကြက်ခြေခတ် ယှက်နွှယ်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် တစ်ပတ် လှည့်စေကာ ပါလာသော အရှိန်ကို စနစ်တကျ ချေဖျက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းမိလိုက်သော လူကို အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အသက်ငွေ့ငွေ့သာ ကျန်တော့ကြောင်း တွေ့ရ၏။ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး အသားစများ လန်ထွက်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်နှာကိုပင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ သူ ကြောင်သွားပြီး...</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါ ဘာသဘောလဲ... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကျုံးဖူမြို့ အရှေ့ဘက် မိုင် (၁၀၀) အကွာမှာ ရွာတစ်ရွာ ရှိတယ်... အဲဒီရွာက ခင်ဗျားရဲ့ စီမံအုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ် မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေဘဲ တခြားစကား လှည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ရှိတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ် မငြင်းရဲပေ။ အကယ်၍ သူသာ ခေါင်းခါလိုက်လျှင် ဝေရူဟန် က ဒါ သူ့နယ်မြေပါ ဟု ဝင်ပြောလာလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီရွာက လူတွေ တစ်ညတည်းနဲ့ အကုန် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... ဒီကလေးတစ်ယောက်ပဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... သူလည်း နှလုံးကြောမှာ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ဆက်ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးချင်ချွမ်၏ အကြည့်များက ဆုမို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အစကတည်းက ကလေးကို သတိထားမိသော်လည်း ဘာကြောင့် ခေါ်လာမှန်း မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယခု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့နဖူးမှ ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကပျာကယာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျုပ်စကား နားထောင်ပါဦးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုက နားထောင်လိုစိတ် မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“လူသတ်သမားတွေက အနောက်ဘက် ဝူရှန်ခန်းမ ကလာတဲ့ ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင် ပဲ... ခင်ဗျားလက်ထဲက လူက အဲဒီ တစ္ဆေငါးကောင်ထဲက တစ်ကောင်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ခင်ဗျားကို မေးချင်တယ်... ဒီလူတွေ ကျုံးဖူမြို့နယ်မြေထဲ ဝင်လာတာကို ခင်ဗျား လုံးဝ မသိလိုက်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မြို့စားအိမ်တော်ရှေ့၌ စုဝေးနေသော ပြည်သူများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤလူစု ရောက်ရှိလာပြီး ပြဿနာရှာနေရသနည်း ဆိုသည်ကို နားလည်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ကျုံးဖူမြို့နယ်မြေထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူသတ်ပွဲကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ တရားမျှတမှုကို လာရောက် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်ကိုး။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် အားလုံး၏ အကြည့်များက ကျိုးချင်ချွမ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ်၏ မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသည်။ ဆုမိုသည် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်သဖြင့် သူ့ကိစ္စ မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုသည် လော့ဖုန်း အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား ကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ဖုန်း အမိန့်၏ အာဏာသည် ကြီးမားနိုင်သလို သေးငယ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဝေရူဟန် အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဝေ တံဆိပ်ပြားသည် အခြား တံဆိပ်ပြားများနှင့် မတူဘဲ အဆင့်အတန်း တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>သာမန်အားဖြင့် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုတည်းနှင့် အခြား မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်များကို အမိန့်ပေး၍ မရနိုင်သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ပြဿနာက... ပထမအချက်၊ ဒါက ဝေတံဆိပ်ပြား ဖြစ်နေ၏။ ဒုတိယအချက်၊ ပါဝင်ပတ်သက်နေသူက ဆုမို ဖြစ်နေ၏။ တတိယအချက်၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စက ဆိုးရွားလွန်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ သူ့အနေနှင့် ပြန်ဖြေဖို့မှတပါး ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး...</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို... ကျုပ် ဘာမှ မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>“မိုက်ရိုင်းလှချည်လား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ရုတ်တရက် ဒေါသပေါက်ကွဲကာ ဟိန်းဟောက် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က မြို့လေးမြို့၊ မြစ်သုံးစင်း၊ ပင်လယ်အော်နှစ်ခု ကို အုပ်ချုပ်ပြီး ပြည်သူတွေကို စောင့်ရှောက်နေတာ...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့... ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်လို လူစားမျိုးတွေ နယ်မြေထဲ ဝင်လာတာကိုတောင် အရိပ်အယောင်လောက်တောင် မသိဘူး ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အပြစ်မဲ့တဲ့ ပြည်သူတွေ သွေးမြေကျပြီး သေဆုံးခဲ့ရတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ကျိုးချင်ချွမ်... ခင်ဗျား အပြစ်ကို ဝန်ခံမလား...”</p> <p> </p> <p>“လွန်လွန်းနေပြီ... ငါ့မှာ အပြစ်ရှိတယ် ဆိုဦးတော့... အာမခံဌာနတစ်ခုက ခေါင်းဆောင်လောက်ကများ ငါ့ကို လာပြီး စစ်ဆေးမေးမြန်းရဲတယ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ်၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ဆုမိုက သူ့ကို အရေးယူရန် အကြောင်းပြချက် ရှာနေမှန်း သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝေတံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက ဝေရူဟန်နှင့် ဆက်ဆံရေး မရိုးကြောင်း ပြသနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယခု ဝေရူဟန်က ဝေဇီယီ  ကို လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲ သွတ်သွင်းနေချိန်ဖြစ်ရာ ဆုမိုက ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝေဇီယီအတွက် လမ်းရှင်းပေးနေခြင်း ဖြစ်တန်ရာ၏။ ပြိုင်ဘက်များကို ဖယ်ရှားပေးနေခြင်း ပေတည်း။</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက မိုးမွှန်အောင် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ လော့ဖုန်း အမိန့် ရှိနေလို့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ပါခွင့်ရှိတာ ထားလိုက်ဦး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတံဆိပ်ပြား မပါရင်တောင်မှ... လောကကြီးရဲ့ အရေးကိစ္စဆိုတာ အားလုံးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဗျ... ခင်ဗျားက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်တာဝန်ကို ပေါ့လျော့တယ်... မဟာမိတ်အဖွဲ့ တိုးတက်ဖို့လည်း မလုပ်ဘူး... ပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးကိုလည်း မကြည့်ဘူး... ကိုယ့်အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ပြည်သူတွေ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံရတာကိုတောင် ဘာမှ မသိဘူးတဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားလို ခေါင်းဆောင်မျိုး ရှိနေတာထက် မရှိတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် အရိပ်တခု ပျံတက် သကဲ့သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ကျိုးချင်ချွမ် ရှိရာသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပျံသန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ်သည် အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဒီအခြေအနေ ရောက်မှတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ပဲ ရှိတော့သည်ကို သူ သိသည်။ ချက်ချင်းပင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဦးအောင် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုက မိမိ၏ လက်ဝါးချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထိခံလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ လက်ဝါးများ ဆုမို၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း သံတုံးကို ရိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။ ဆုမိုက မတုန်မလှုပ် ရှိနေသော်လည်း သူ့လက်မောင်းများမှာမူ ပြန်ကန်အားကြောင့် တုန်ခါသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သွေးများ နှလုံးဆီသို့ ပြန်စီးဆင်းသွားပြီး ရင်ဘတ်အောင့်သွားသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသကဲ့သို့ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခု သူ့မျက်နှာဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းထဲတွင် ဝုန်း ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက်... ကျိုးချင်ချွမ် ဘာမှ မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အောက်မှ ကြည့်နေသူများ မြင်လိုက်ရသည်မှာ... ဇီယန်ဂိုဏ်းချုပ် ဆုမိုသည် လေပေါ်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ကျိုးချင်ချွမ်၏ လက်ဝါးချက်များကို ကြံ့ကြံ့ခံကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆုမို၏ လက်ဝါးချက်သည် ကျိုးချင်ချွမ်၏ ဦးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဦးနှောက်များ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဆုမိုသည် ခေါင်မိုးစွန်းကို ခြေဖျားဖြင့် တို့ထိပြီး မြို့စားအိမ်တော်ရှေ့သို့ ပြန်လည် သက်ဆင်းလာသည်။ အမတ်လျို၏ လက်ထဲမှ လော့ဖုန်း အမိန့် တံဆိပ်ပြားကို ပေါ့ပါးစွာ ပြန်လည် ယူဆောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အမတ်လျို၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။ ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်က သွားဖြဲကာ ရယ်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကြီးကို တွန်းထုတ်ကာ လမ်းရှင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး နောက်သို့ ချာခနဲ လှည့်ထွက် လိုက်ချိန်တွင် အဝေးမှ အသံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူကများ ကျုံးဖူမြို့စားအိမ်တော်မှာ ဒီလောက်တောင် ရမ်းကားရဲရတာလဲကွ...”</p> <p> </p> <p> </p>


Save