Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီလု၏ အပျော်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~“ဘယ်သူကများ ကျုံးဖူမြို့ မြို့စားအိမ်တော်မှာ ဒီလောက်တောင် ရမ်းကားရဲရတာလဲကွ...”</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ပျံ့လွင့်လာသော ထိုအသံကြောင့် မြင်းပေါ်တက်ရန် ပြင်နေသော ဆုမို၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် လူရိပ်အချို့ သူတို့ရှေ့သို့ ခုန်ပျံ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်သည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော ကျိုးချင်ချွမ် ကို လှမ်းမြင်လိုက်ပြီး မျက်နှာ ကွက်ခနဲ ပျက် သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ယောက်ကမူ ဆုမိုကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးသူငယ်အိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တီးတိုး မသိမသာ ရေရွတ် လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် နောက်ထပ် သတင်းတစ်ခုကို ကပျာကယာ လာရောက် ပေးပို့ကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆက်တိုက် ကြားနေရသော သတင်းဆိုးများကြောင့် ခေါင်းဆောင်၏ မျက်နှာထားမှာ အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ စကားစပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဆုမိုက ဦးအောင် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက ကျုံးဖူမြို့ ဒုတိယမြို့စား ချီလု လား...”</p> <p> </p> <p>“...ဟုတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချီလုသည် အချိန်ဆွဲမနေရဲဘဲ ကပျာကယာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ သူ သတင်းရထားသည်မှာ... လော့ဖုန်း အမိန့် အား ကိုင်ဆောင်ထားသူ တစ်ယောက် မြို့စားအိမ်တော်သို့ ရောက်လာပြီး ကျိုးချင်ချွမ်ကို တွေ့ခွင့်တောင်းနေသည် ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှင်းနေသည်ပဲ... လာသည့် လူက ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လာတာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>မြို့စားနှင့် ဒုတိယမြို့စား ရာထူးချင်း တူသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် အဖုအထစ် ရှိနေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်ချွမ် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသည်ကို မြင်ချင်လွန်းသဖြင့် ချီလုသည် ပွဲကြည့်ရန် တဟားဟား ကြိတ်ရယ်ကာ ရောက်ချလာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားလုံးတွေက ပြင်းထန်ကောင်း ပြင်းထန်လိမ့်မည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် သူသည် မီးလောင်ရာ လေပင့်ပြီး ပြဿနာ ပိုကြီးသွားအောင် လုပ်ချင်နေသူသာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒီနေ့ ပြဿနာက သူ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကြီးနေ၏။</p> <p> </p> <p>လော့ဖုန်း အမိန့် ကိုင်ဆောင်ထားသူက လော့ရှားမြို့၊ ဇီယန်အာမခံဌာန က ဆုမိုတဲ့လား...။</p> <p> </p> <p>ချီလုသည် ဆုမိုနှင့် လူချင်း မရင်းနှီးသော်လည်း သတင်းစကားများတော့ အများကြီး ကြားဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ဆုမိုကို ရွှမ်ကျီတောင်ကြား တိုက်ပွဲတွင် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ခဲ့သူ၊ သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသူဟု အသိအမှတ်ပြုထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချီလု သိထားသည်က... ဆုမိုတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာ ရှိရုံသာမက၊ သူ့၏ ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်နှင့် စနစ်တကျ အကွက်ဆင်တတ်ပုံကလည်း ခန့်မှန်းရခက်လွန်းလှသည် ဟူ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ ၏ ခန်းမသခင်ကြီး ဖုန်းဝူရှန်သည် အာမခံပစ္စည်း လုယူမှုတစ်ခုနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆုမိုနှင့် ပြဿနာတက်ခဲ့ဖူးသည်။ လော့ရှားမြို့အထိ သွားပြီး ဆုမိုကို ရန်ရှာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မထင်မှတ်ထားသည်မှာ... ဆုမိုသည် စကားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ဖုန်းဝူရှန်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်နိုင်ရုံသာမက၊ ခန်းမသခင်များအကြား သွေးကွဲအောင်လည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ရှားမြို့ပြင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပရမ်းပတာ တိုက်ပွဲအပြီး၌ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ သည် သိုင်းလောကမှ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ် သွားခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကောလာဟလတွေအရတော့ ဆုမိုက သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ဖုန်းဝူရှန်နှင့် (၃) ကွက် ယှဉ်ပြိုင်ရန် သဘောတူခဲ့ပြီး တစ်ကွက်တည်းနှင့် အနိုင်ယူလိုက်သည် ဟု ဆိုကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ချီလု အမှန်အတိုင်း သိပါသည်။ ဒါက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီးက သူ့လူကို ကောင်းသတင်း ထွက်စေချင်၍ တမင် လွှင့်ထားသော သတင်းတွေပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ့် အမှန်တရားကတော့... ဆုမိုရဲ့ ရက်စက်ပြတ်သားသည့် နည်းဗျူဟာတွေကြောင့် ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရခြင်းပင်။ သူ့နာမည်ဂုဏ်သတင်း တက်လာပြီး ဟိုဘက်ကတော့ ပြာကျသွားခဲ့ရသည်လေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးသည် ယခု ကျုံးဖူမြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ကျိုးချင်ချွမ်ကိုလည်း လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသာ စိတ်ဆန္ဒရှိပါက... မိမိကိုလည်း လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေရူဟန် ပေးအပ်ထားသော လော့ဖုန်းအမိန့်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ဖြစ်ရာ... ဆုမို၏ လုပ်ရပ်များက အကြောင်းပြချက် အပြည့်အဝ ခိုင်လုံနေပြီ ဖြစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချီလု၏ ရင်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာပြီး စိတ်နှလုံး လေးလံသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို လိုက်ရှာဖို့ ကြံနေတာ... အခုတော့ လူကိုယ်တိုင် ရောက်လာပြီပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု ရောက်လာတာက ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်.. ကျုပ်တို့ နယ်မြေထဲ ဝင်ပြီး ကျူးလွန် စော်ကားသွားတဲ့ ကိစ္စကြောင့်လား...”</p> <p> </p> <p>ချီလုက ကပျာကယာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျုပ်.., ကျိုးချင်ချွမ်ကို အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက နားမထောင်ခဲ့ဘူး... ကျုပ်လက်အောက်မှာလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့လူ မရှိတော့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေအကုန်လုံး အဲဒီ တစ္ဆေငါးကောင် လက်ချက်နဲ့ သေကုန်ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် ကိုယ်တိုင် သွားဖမ်းဖို့ ကြံနေတုန်း အခုလို ဖြစ်သွားတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ခုနလေးတင် ကျုပ်လူတွေက သတင်းလာပို့ကြတယ်... တစ္ဆေငါးကောင်ကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ အခြေအနေတွေကို ပြောပြကြတယ်... ကျုပ်.. ချီလု .. နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဆိုပြီး နောင်တရနေတာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ခင်ဗျားရဲ့ မေးခွန်းထုတ်မှုတွေက တရားမျှတပါတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်.. ချီလုမှာ အပြစ်ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။ ချီလု ပြောသမျှ တစ်ခွန်းမှ မယုံပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူတွေ.. ဘာတွေးသလဲ ဆိုတာ အရေးမကြီးပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ဘာပြောသလဲ ဆိုတာသာ။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ထူးခြားသော အခြေအနေအရ... ချီလုရဲ့ ဝန်ခံစကားတွေက ကျုံးဖူမြို့ တစ်မြို့လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားမှာ သေချာသည်။ ကြာလာလျှင် လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံး သိကုန်ကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် အတွေးနက်နေသော ပုံစံဖြင့် ခဏငြိမ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆက်လုပ်ပါ...”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် လက်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပေါ့ပါးစွာ ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချီလုသည် ဝှီး ခနဲ လေတိုးသံကို ကြားလိုက်ရပြီး မော့ကြည့်လိုက်ရာ တံဆိပ်ပြားတစ်ခု မိမိဆီသို့ ပျံဝဲလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖမ်းယူရန် ကပျာကယာ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် တံဆိပ်ပြားတွင် ပါဝင်သော ခွန်အားသည် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် ထိမိလိုက်သည်နှင့် ဓာတ်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ဝါးများတွင် ချီ စွမ်းအင်များကို စုစည်းပြီး ခုခံသော်လည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းများစွာ ဆုတ်ခွာသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ သိုင်းပညာရှင်အချို့က ဝင်ရောက် ကူညီကြ၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်ပေါင်းတာတောင် အရှိန်ကို မထိန်းနိုင်။ နောက်ထပ် လူများ ဝင်ကူကြရာ (၅) ယောက်၊ (၆) ယောက် တန်းစီပြီး တွန်းကန်ထားရ၏။ သုံးကိုက်ကျော်လောက် နောက်ဆုတ်သွားပြီးမှ တံဆိပ်ပြားကို လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မြင်းခွာသံများ အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အသံတစ်သံသာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမအချက်... အလောင်းကို ချက်ချင်း ရှင်းလင်းခိုင်းလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအချက်... (၇) ရက်အတွင်း ဒီတံဆိပ်ပြားကို ယူပြီး လော့ရှားမြို့ ကို လာခဲ့... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဝေရူဟန် ဆီမှာ အပြစ်သွားတောင်းပါ...”</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားသာ ဝေရူဟန်ဆီမှာ ဖြေရှင်းချက် မပေးနိုင်ရင်... ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ပြန်လာပြီး ခင်ဗျားဆီက ဖြေရှင်းချက် လာတောင်းမယ်...”</p> <p> </p> <p>ချီလုသည် ငူငူကြီး ဖြစ် နေပြီး တံဆိပ်ပြားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဆုမိုတို့ ထွက်ခွာသွားရာ လမ်းဘက်သို့ မမှိတ်မသုန်ကြည့် နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>အတော်ကြာမှ သူ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ... ငါ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ လူများက တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်နေကြ၏။ ဆုမို ပြောသွားသော စကားများက ရှင်းလင်းပြတ်သားလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ခင်ဗျားသာ ဝေရူဟန်ဆီ မသွားရင်... သူ ပြန်လာမယ်တဲ့။</p> <p> </p> <p>သူ ကျိုးချင်ချွမ်ကို လာရှာတုန်းက ဘာဖြစ်သွားလဲ... အားလုံး မြင်ပြီးသွားကြပြီ လေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက အတိတ်က သင်ခန်းစာကို ယူပြီး အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ သတိပေးလိုက်တာပင်။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ခုနက လော့ဖုန်း အမိန့်ကို ပစ်ပေးလိုက်တာက... သိုင်းပညာ စမ်းသပ်ပြလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးလိုက်တာတောင် ဒီလောက် ခွန်အားပါနေသည်...။</p> <p> </p> <p>ဒီလူရဲ့ သိုင်းပညာက တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်း၏။</p> <p> </p> <p>သူ့စကားကို နားမထောင်ရင်... ဘာဖြစ်မလဲ ဆိုတာ တွေးကြည့်စရာတောင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊... သူ့စကားအတိုင်း လုပ်မည် ဆိုလျှင်ရော...</p> <p> </p> <p>ဝေရူဟန်က သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ့မည်လော...။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save