Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချီလု၏ အပျော် (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>~“ဟွာချန်ယွီ  က ဇူချိုယန်  ကို အရင် ရှင်းထုတ်ပြီး ထျန်းယွီမြို့  ကို အပိုင်စီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် နောက်ဆုံးမှာတော့ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတစ်ခေါက် ဝူတောက်ယို က တုန်းချန်ဘက်ကနေ ပြန်လာပြီဆိုတော့... အခြေအနေတွေက နောက်တစ်မျိုး ထပ်ပြောင်းသွားဦးမှာ သေချာတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကျိုးချင်ချွမ် သေသွားပြီးတဲ့နောက်... မြို့စားမင်းလက်ထဲမှာ အခွင့်အရေးတွေ ပိုများလာပြီ... ဒါကြောင့် အခုအချိန်မှာ အပေါ်ယံ နာခံသလိုလို ဟန်ဆောင်ပြီး ရေရှည်အကျိုးစီးပွားကို ရှာဖွေတာက အကောင်းဆုံးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာလုပွဲ ဆိုတာက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေ သေဆုံးမှ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က နေရာဝင်ယူမှ ပြီးဆုံးမှာမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p> </p> <p>ချီလုသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း တရစပ် ခေါင်းငြိမ့်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>‘ဝေဇီယီ  ကို ထျန်းယွီမြို့ မှာ နေရာချထားပေးလိုက်ပြီ။ ဟွာချန်ယွီကလည်း သူမဘေးမှာ ကပ်နေတော့...</p> <p> </p> <p>သဘာဝကျကျပဲ သူမဟာ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ထိန်းချုပ်ခံနေရသလို ခံစားရမှာပေါ့။</p> <p> </p> <p>ဒီအချိန်မှာ ဝေရူဟန်  ဘက်ကို ဝင်လိုက်ရင်... သူ့ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတစ်ဆူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက သူ့ရဲ့ နည်းဗျူဟာတွေက လူတွေကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး ဝေရူဟန်ကို အလိုအလျောက် သစ္စာခံလာအောင် လုပ်ပေးတယ်လို့ ထင်နေတာ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာက... ဒါဟာ ငါ့အတွက် အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေး ဖြစ်လာတာပဲ’</p> <p> </p> <p>ဒီလို တွေးလိုက်မိတော့ ချီလု မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိပြီး...</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေက ဒုတိယမြို့စား နေရာကို ဆက်ခံဖို့ လူလွှတ်လိုက်မှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ခင်ဗျားတို့အားလုံးရဲ့ အကူအညီကို လိုအပ်ဦးမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်းအတွက်ဆိုရင် အသက်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူးခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတော့ ချီလု အားပါးတရ ရယ်လိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လော့ရှားမြို့သို့ ဦးတည်သွားနေသော လမ်းခရီးတွင် ဖုဟန်ယွမ်၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးများ လေးလံနေ၏။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ ဆုမိုအနားသို့ ကပ်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကျိုးချင်ချွမ်ကို သတ်လိုက်တာ နည်းနည်း မလွန်လွန်းဘူးလားဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်က လူသတ်၊ ရွာမီးရှို့ လုပ်တာတော့ သေဒဏ်ထိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျိုးချင်ချွမ်က တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး ဆိုရင်ရော... သူ့ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ သတ်လိုက်တာက လွန်ရာမကျဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ဆုမိုက ဖုဟန်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်က အနောက်ဘက်ကနေ အရှေ့ဘက်ကို လာတာ... သူ့ရဲ့ ကျုံးဖူမြို့ကို ဖြတ်လာခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့... သူ ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“သိရက်နဲ့ မမေးမမြန်း နေခဲ့တာက... ဘာသဘောလို့ ခင်ဗျား.. ထင်လဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ် စကားဆွံ့အသွား၏။ ဆုမို ပြောတာလည်း ဟုတ်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်လို လူတွေ သူ့မြို့ထဲ ဝင်လာတာကို မသိဘဲ နေပါ့မလား။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲ မဝင်ဘဲ ဖြတ်သွားရင်တောင်... တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ သတင်းလာပို့မှာပဲလေ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုအချိန်မှာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ထဲက နေရာလုပွဲပဲ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားမလဲ ဆိုတာကိုပဲ သူ အာရုံစိုက်နေတာ နေမှာပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူ့လက်ထဲ ရောက်သွားမလဲ ဆိုတာက... မြို့စားမင်းကျိုးအတွက်တော့ အရေးမပါတဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိနေတယ် မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူ တကယ်ပဲ မသိခဲ့ဘူး ဆိုရင်ရောဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ပိုတောင် သေသင့်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သာမန်လူတွေ အတွက်တော့ မသိလို့ အပြစ်မရှိဘူး ဆိုတာ ဟုတ်ကောင်း ဟုတ်နိုင်ပေမယ့်... သူက သာမန်လူမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p> </p> <p>“မြို့စားတစ်ယောက် အနေနဲ့ ဒီလောက် ပေါ့လျော့နေမှတော့... ဘာမြို့စား လုပ်နေဦးမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီရွာမှာ လူတစ်ယောက်မှ အရှင်မကျန်ခဲ့ဘူး... လူကြီး၊ လူငယ် အကုန် သေကုန်တာ... ဒီကလေးမလေး ကံကောင်းလို့သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့တာ... မဟုတ်ရင် သူပါ သေပြီ...”</p> <p> </p> <p>“မသိပါဘူး ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေလေး တစ်ခုတည်းနဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် များပြားတဲ့ အသက်တွေကို လျစ်လျိုရှုပြီး... ဒါက လောကဓမ္မတာပဲလို့ သတ်မှတ်လိုက်ရမှာလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ခင်ဗျားက ကျုုပ်ကို သူ့ကို သတ်တာ လွန်တယ်လို့ မေးခွန်းထုတ်နေတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သေသွားတဲ့ ရွာသားတွေ ဘက်ကနေပြီး... သူတို့ တကယ်ပဲ သေသင့်သလားလို့ မေးခွန်းထုတ်ပေးမယ့် လူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က မြို့လေးမြို့၊ မြစ်သုံးစင်း၊ ပင်လယ်အော်နှစ်ခု ကို ထိန်းချုပ်ထားတာ... ဒီကိစ္စအတွက် ကျိုးချင်ချွမ်မှာ ရှောင်လွှဲလို့ မရတဲ့ တာဝန်ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ဖုဟန်ယွမ်က လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်စ။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင် ပြောတာ အကျိုးကြောင်း ဆီလျော်ပါတယ်ဗျာ... ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ သာမန် ရွာသားတွေအတွက် ဒေါသထွက်ပြီး မြို့စားတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတဲ့လူက ရှားလွန်းပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အရင်တုန်းကတော့ ကျွန်တော်.. ခေါင်းဆောင်ကို ကြောက်လို့ လေးစားတာ... အခုတော့ တကယ်ကို လေးစားသွားပါပြီဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားသည်။ ပြီးမှ မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံး လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ခင်ဗျားက ဇီယန်အာမခံဌာန ကို နောင်တစ်ချိန် သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးဖို့အတွက် ခြေနင်းတုံး လုပ်ချင်နေတာ သက်သက်ပဲပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“ဟာ...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ် ကပျာကယာ ငြင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က အင်အားကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်ဗျ... သူတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တော့... သူတို့ လက်စားပြန်မချေဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ရင်ဘတ်ထဲ ပြန်ထည့်ထားလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက ဝင်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူ တစ်ခုခုများ သိနေသလားလို့ပေါ့။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊ သူက မြင်းပေါ်မှ ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်တာက...</p> <p> </p> <p>“ရန်သူလာရင် ခုခံမယ်... ရေလာရင် တာတမံနဲ့ ကာမယ်... ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ် မျက်လုံးများ ကလယ်ကလယ် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ယန်ရှောင်ယွင်က ချိုလွင်သောအသံ ဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်မတို့နဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြားက ဆက်ဆံရေးက နက်ရှိုင်းပါတယ်... ခုနက ရှောင်မို သုံးလိုက်တဲ့ လော့ဖုန်း အမိန့်က မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကြီး ဝေရူဟန်ရဲ့ တံဆိပ်ပြားလေ... တံဆိပ်ပြားကို မြင်တာနဲ့ လူကို မြင်သလို လေးစားရမှာ... ဒါကြောင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားလို့ မရဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... လော့ဖုန်း အမိန့်ကို သုံးလိုက်တာနဲ့ ရှောင်မိုက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်ထဲကို ဝင်ပါလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဝူတောက်ယို လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တာနဲ့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပြည်တွင်းစစ်က ပြီးဆုံးသလောက် ဖြစ်နေပြီ... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာက ဘယ်သူရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ လှုပ်ရှားဖို့ အချိန်နည်းနည်း လိုသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“လူတွေကို ပိုအလုပ်ရှုပ်စေပြီး... ကိုယ့်ကိစ္စနဲ့ကိုယ် ဗျာများနေအောင် လုပ်ထားရမယ်... ဒီနောက်ဆုံး ကြားကာလ အချိန်လေးမှာ ကိုယ့်ဘက်က အသာစီးရအောင် ကြိုးစားရမှာ...”</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာက... အချိန်က လူကို မစောင့်ဘူး... ဝူရှန်ခန်းမ မှာ အဲဒီလို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ချန်ရှင်းက ဘယ်ရောက်နေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေထဲကို ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်တွေပဲ ဝင်လာတာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ကျိုးချင်ချွမ် သေသင့်လို့ သတ်လိုက်တာ အပြင်... ငါ့မှာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် (၂) ခု ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပထမ တစ်ချက်က... အဘိုးကြီးဝေရဲ့ မိသားစုအတွက် အခွင့်အရေး ဖန်တီးပေးတာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယ တစ်ချက်ကတော့... ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်နေတာ တစ်ပိုင်း... ကိုယ့်အုပ်ချုပ်မှုအောက်က ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို လျစ်လျိုမရှုသင့်ဘူးလို့ သတိပေးလိုက်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ရင်... ဒီနေ့ ငါက ကျိုးချင်ချွမ်ကို သတ်လိုက်ပေမယ့်... မနက်ဖြန်ကျရင် အလားတူ ကိစ္စမျိုး ထပ်ဖြစ်လာဦးမှာပဲ... အဲဒီကျရင်လည်း လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တဲ့ လူတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရေရှည် တည်တံ့ခိုင်မြဲချင်တယ် ဆိုရင်... ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို တန်ဖိုးမရှိသလို သဘောမထားသင့်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ စကားလုံးများသည် ဓားရောင်တစ်ချက်ဝင်းလက် သကဲ့သို့ ထက်မြက်ပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝနေသဖြင့် ယန်ရှောင်ယွင်မှာ မမှိတ်မသုန်ကြည့် ရင်း လေးစားအားကျသွားမိ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမိုက တိုးညှင်းစွာ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လုပ်ရပ်က တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် ရှိပြီး လေးစားစရာ ကောင်းပါတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဖုဟန်ယွမ်ကလည်း သည်းကြီးမည်းကြီး ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင် ကတော့ သူတို့ ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်သော်လည်း ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ရင်း လိုက်ပါလာသည်။ သူ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်တိုင်း မြေကြီးက ပိုပြီး တုန်ခါသွားသလိုပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ရုတ်တရက် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... (၇) ရက်နေရင် ချီလုက ဝေရူဟန်ဆီ လာပြီး အပြစ်တောင်းမယ်လို့ နင် ထင်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ သူ ပါးသလား၊ မပါးဘူးလား ဆိုတဲ့အပေါ် မူတည်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူ ပါးတယ် ဆိုရင်ရော...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် အပြစ်တောင်းတာ မဟုတ်တော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာဖြစ်မလဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါကတော့... အချိန်တန်ရင် အစ်မ သိလာမှာပါ…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save