Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလည်အပတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>~ခရီးစဉ် တလျှောက်လုံး ဘာစကားမှ သိပ်မပြောဖြစ်ကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထူးခြားမှု တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ကျောက်တီ နိုးလာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တီ ဆိုသည်မှာ နာမည် တစ်ခု... ထိုကလေးမလေး၏ နာမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီး တစ်ဝက်လောက် အထိ သူမသည် သတိတစ်ချက် လစ်တစ်ချက်ဖြင့် မေ့မြောနေခဲ့၏။ သို့သော် ဆုမိုက အတွင်းအား ကို မပြတ် ထည့်သွင်းပေးနေသဖြင့် နှလုံးကြော ဒဏ်ရာများ တဖြည်းဖြည်း သက်သာပျောက်ကင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးမလေး နိုးကြားလာချိန်က အိပ်ပျော်ချိန်ထက် ပိုများလာသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီး တစ်ထောက်နားချိန်တွင် ယန်ရှောင်ယွင်က အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ၏ နာမည်ကို မေးမြန်းခဲ့ပါ၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်မှာ ယွီ ဖြစ်ပြီး နာမည်အပြည့်အစုံမှာ ယွီကျောက်တီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာတော့ သာမန် နာမည် တစ်ခုပါပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တီ ဆိုသော  အဓိပ္ပာယ်က တရုတ်၌၊ "မောင်လေး ခေါ်သည်" ဆိုသည့် အသံထွက်နှင့် ဆင်တူနေ၏။</p> <p> </p> <p>တကယ်လည်း သူမမှာ သူမထက် (၃) နှစ်ငယ်သော မောင်လေး တစ်ယောက် ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမောင်လေးသည်လည်း ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်  လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံး ကလေးမလေးက သတိမေ့နေခဲ့သည် ဆိုသော်ငြား အဖြစ်အပျက် အားလုံးကို လုံးဝ မသိလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမအတွက် လက်စားချေပေးခဲ့သူများမှာ ဆုမိုတို့အဖွဲ့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေ၏။ ထို့ကြောင့် သတိရလာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် လိမ္မာရေးခြား ရှိပြီး စကားနားထောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုမျှ ဆိုးရွားသော စိတ်ဒဏ်ရာကြီးကို ခံစားခဲ့ရပြီးနောက်... ကလေးမလေး၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရံဖန်ရံခါ သတိထားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာတတ်သည်။ အိပ်နေရင်း လန့်နိုးလာသည်မှာလည်း ခဏခဏပင်။</p> <p> </p> <p>သူမကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးမည့် လူတစ်ယောက် သူမဘေးနားတွင် လိုအပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် ကလေးမလေး၏ ရှေ့ရေးအတွက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွာထဲက လူတွေ အကုန်လုံး သေကုန်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆုမိုတို့ကလည်း ကလေးထိန်းသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိကြ။ ထို့ကြောင့် သင့်တော်မည့် မိသားစု တစ်ခုခုကို ရှာပြီး မွေးစားခိုင်းရင် ကောင်းမလား ဟု စဉ်းစားခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ရာတွင်၊ ကလေးမလေးက အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေပြီး အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ကာ လန့်နိုးနေတာကို မြင်ရတော့...</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်အာမခံဌာန မှာပဲ ခဏ ထားလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က အကြံပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက မိဘမဲ့လေး ဖြစ်နေတော့ တခြားလူလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ဖို့ စိတ်မချဘူး... ဇီယန်အာမခံဌာနမှာ ပန်းကန်တစ်စုံ ပိုထားရတာ ဘာမှ အပန်းမကြီးပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အာမခံဌာနမှာပဲ ခဏ ထားထားလိုက်ကြတာပေါ့... ဦးလေးဖူ ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ အမြဲတမ်း တိုက်တွန်းနေတာ... ဦးလေးယန်ကလည်း မိသားစုထူထောင်ဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ကလေးမွေးဖို့ ကြိုတင် လေ့ကျင့်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာ ရဲခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဆုမိုကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး တဖက်သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ကျွန်တော်က ကျောက်တီ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို သိပ်သဘောမကျဘူး... နောက်ကျမှ နာမည်အသစ် ပေးလိုက်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင့်သဘောပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် လော့ရှားမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မြို့ထဲသို့ မဝင်မီ ဆုမိုသည် မြင်းနောက်တွင် တရွတ်တိုက် ပါလာသော ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်ဝင် လူငယ်၏ အလောင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အလောင်းမှာ အရိုးစုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒီကောင် သေသွားတာ ကြာပြီပင်။</p> <p> </p> <p>ကျုံးဖူမြို့မှ လော့ရှားမြို့အထိ တောက်လျှောက် တရွတ်တိုက် ပါလာခဲ့သည်။ သိုင်းပညာလည်း အဖျက်ဆီးခံထားရပြီးပြီ ဆိုတော့... မသေဘဲ နေပါ့မည်လော။</p> <p> </p> <p>မြို့တံခါးဝ ရောက်သောအခါ ဆုမို မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး လျိုမိုကို အလောင်း ဆွဲလာခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြိုးကို တစ်ချက် ခါရမ်းလိုက်ပြီး ခြေဖျားထောက်ကာ လေပေါ်သို့ ခုန်ပျံ တက်သွား၏။ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ အလံတိုင်ထိပ်တွင် ကြိုးကို ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်လည် သက်ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့် ကြောင်အသွား၏။ မော့ကြည့်လိုက်၊ ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်နှင့် နောက်ဆုံးမှ လူကို မှတ်မိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကပျာကယာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါ ဘာသဘောလဲခင်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဝေဆီ လူလွှတ်ပြီး သတင်းပို့လိုက်... ဒီလူက ကွမ်ချွမ်း တစ္ဆေငါးကောင်ထဲက တစ်ကောင်ပဲ... ကျန်တဲ့ လေးကောင်ကတော့ ငရဲပြည်ကို ရောက်သွားကြပြီ... ဒီအလောင်းတစ်ခုတည်း ကျန်လို့ ကျုံးဖူမြို့ကနေ လော့ရှားမြို့အထိ တရွတ်တိုက် ဆွဲလာခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီ တစ္ဆေငါးကောင်က အတိုင်းထက်အလွန် ယုတ်မာကြတယ်... လူသတ်တယ်... ရွာလုံးကျွတ် မီးရှို့သတ်ဖြတ်တယ်... သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေက ကြီးလေးလွန်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“စာတစ်စောင် ရေးပြီး ဒီအလောင်းမှာ ချိတ်ထားလိုက်ပါ... ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ်ရေးပြီး အားလုံးအတွက် သင်ခန်းစာယူစရာ သတိပေးစာ အနေနဲ့ လုပ်ထားလိုက်‌...”</p> <p> </p> <p>တံခါးစောင့်က ခေါင်းကို တွင်တွင်.. ငြိမ့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ... အခုချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်ပါ့မယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ နယ်မြေအတွက် အန္တရာယ်ကောင်တွေကို ရှင်းလင်းပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ့အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>နေ့လည်ခင်း အချိန်ရောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ရာသီဥတု အေးစိမ့်နေသော်လည်း လမ်းမပေါ်တွင် လူသွားလူလာ စည်ကားနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများ မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ကြ၏။ ကျောက်တီလေး တစ်ယောက်သာ ပြုတ်ကျမည် စိုးသဖြင့် မြင်းကုန်းနှီးကို လက်သေးသေးလေးများဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် စည်ကားလှသော လော့ရှားမြို့ကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်နှင့် ကလေးသဘာဝ စူးစမ်းလိုစိတ်များ ရောထွေးနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အာမခံဌာနသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းထိပ်တွင် သူတို့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးစောင့်များက ချက်ချင်း မြင်တွေ့ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် သတင်းပို့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရောက်လာပြီဟေ့... ဒုခေါင်းဆောင် လည်း ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုတို့ အဖွဲ့ တံခါးဝသို့ မရောက်မီမှာပင် တံခါးကြီးများ ဝုန်း ခနဲ ပွင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ၊ ရှောင်ချွမ်း နှင့် အာမခံဌာနမှ လူကြီးလူငယ်၊ ကျားမ မရွေး ထွက်ကြိုကြ၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေး ပြန်ရောက်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ဒုခေါင်းဆောင် ...”</p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ခေါင်းဆောင်လျို မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူနှင့် အခြားသူများ တရစပ် နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လျိုမိုကို မှတ်မိသူများကလည်း အခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ဘဲ ဝင်ရောက် နှုတ်ဆက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၏ မျက်နှာထားက တည်တင်းနေပြီး ယန်ရှောင်ယွင် မျက်နှာလည်း မကောင်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဦးလေးဖူ တစ်ခုခု လွဲနေမှန်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ လူအုပ်ကို လူစုခွဲလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလဲ... ယန်ရီဇီ နဲ့ တွေ့ခဲ့ရလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် သို့ အလျင်အမြန် သွားရခြင်းမှာ ယန်ရီဇီနှင့် တွေ့ပြီး မန်ဒရင်းဘဲ စာရင်း ကို အပ်နှံရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာထား မဟုတ်ဘဲ ပြန်ရောက်လာသည် ဆိုတော့... တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တွေ့တော့ တွေ့ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အခြေအနေ မကောင်းဘဲ လမ်းခွဲခဲ့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူက ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး... စိတ်ထိခိုက်စရာတွေ ကြုံခဲ့ရပြန်ပြီလား...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က အနိုင်နိုင် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဖူ... ရပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မမှာ ဇီယန်အာမခံဌာန ရှိနေတာပဲ... လမ်းဘေးရောက်သွားမှာမှ မဟုတ်တာ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာစကား ပြောတာလဲ သခင်မလေးရယ်...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးဖူ ကပျာကယာ ဝင်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်မလေး ယန်... ဇီယန်အာမခံဌာနက သခင်မလေးရဲ့ အိမ်ပါပဲ... သခင်လေးက အရင်လိုပဲ မိုက်မဲပြီး ဆိုးသွမ်းနေဦးမယ် ဆိုရင်တောင်... ကျွန်တော် ဒီအဘိုးကြီးက သခင်မလေးကို ထမင်းငတ်ခံပြီးတော့တောင် စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ... စိတ်မကောင်းစရာ ကိစ္စ အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ယန်ရီဇီ ဆိုတဲ့လူက... တကယ့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူပါလား...”</p> <p> </p> <p>“အရင် သခင်ကြီး သူ့ကို ဘာတွေ မှာခဲ့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူ... သူကလည်း ကျွန်တော်တို့ ဇီယန်အာမခံဌာနကနေ စတင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save