Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် ကျယ်ပြန့်လာခြင်းနှင့်</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း မော့စီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>~“ဒီခွေးသား ယဲ့ဖုန်း က ဘာလို့ အမြဲတမ်း မကျွတ်မလွတ်တဲ့ သရဲလို နောက်က တကောက်ကောက် ပါနေရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယောင်ဖူ သည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူ လမ်းကြောင်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေရင်း တုန်တုန်ယင်ယင် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးမားသော အခွင့်အလမ်း တစ်ခုကို မနည်း တွက်ချက်ဖော်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း ခေါင်းပြူထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ့အတွက် အိပ်မက်ဆိုးကြီးဖြစ်သော ယဲ့ဖုန်း နှင့် တိုးတော့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း သည် မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော ရုပ်ပုံလွှာကိုမူ ကျူးယောင်ဖူ တစ်ယောက် ပြာဖြစ်သွားလျှင်တောင် မှတ်မိနေချေဦးမည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ သောက်ကျိုးနည်းနေရာမှာ ငါ တစ်စက္ကန့်တောင် ထပ်မနေဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယောင်ဖူ သည် သူလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း အမြန်ဆုံး ပြန်လည် တွားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တွက်ချက်မှုမှာ မမှားသော်လည်း ဤနေရာတွင် ယဲ့ဖုန်း ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းက ကျူးယောင်ဖူ ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို မလုံမလဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က သူ့ကို သတိမထားမိသေးသော်လည်း သူ ကြာကြာ မနေရဲပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ အမိခံလိုက်ရလျှင် သူ့ဘဝ ဇာတ်သိမ်းသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“အသက်ရှင်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“အန္တရာယ်ရှိတဲ့ နေရာတွေကို ငါ မသွားနိုင်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယောင်ဖူ သည် လက်နှင့် ခြေကို အစွမ်းကုန်သုံးကာ လမ်းကြောင်းအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တွားသွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်ကွင်း ၏ နောက်ဘက်ပိုင်းတွင်၊</p> <p> </p> <p>မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် မှ နတ်ဆိုးစစ်သည် အဆင့် သတ္တဝါ အတော်များများက ထိုလမ်းကြောင်းကို တွေ့ရှိသွားကြသည်။ သူတို့သည် အပေါက်ဝတွင် ခေါင်းကို စောင်းကာ နမ်းရှုံ့ကြည့်လိုက်ကြရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့တစ်ခုကို ရလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝူး...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်လုံးပါ နတ်ဆိုးဝံပုလွေတစ်ကောင်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် နတ်ဆိုးစစ်သည် အဆင့် ဝံပုလွေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပြေးဝင်လာကြပြီး လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ရှိသော သတ္တဝါ အချို့လည်း ထိုလမ်းကြောင်းကို တွေ့သွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ထင်ဟပ်နေပြီး လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားကြရာ၊ အတွင်းဘက်ရှိ ကျူးယောင်ဖူ မှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း ထွက်ပြေးရလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာလို့ ဒီလောက် ကံဆိုးနေရတာလဲဟာ...”</p> <p> </p> <p>ကျူးယောင်ဖူ သည် သူ့နောက်မှ လိုက်လာသော နတ်ဆိုးစစ်သည်များကိုပင် သတ်ရန် အချိန်မရချေ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထက် အားနည်းနေ၍ မဟုတ်ဘဲ သူ ခေတ္တရပ်လိုက်သည်နှင့် နောက်ဘက်မှ လိုက်လာသော နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် များက သူ့ကို အမီလိုက်သွားနိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူသည် အစွမ်းကုန် တွားသွားနေရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း မှာမူ ကျူးယောင်ဖူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ကမ်းပါးယံ အစွန်းတွင် ရပ်လျက် စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို စီးမိုးကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်အထိ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် (၁၀) ခု၏ နောက်ကွယ်မှ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် စုစုပေါင်း (၆) ကောင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အားလုံးမှာ အစွမ်းထက်ကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း ၏ ထိပ်တန်းတပည့် ကျန်းပိုင်ကော့ မှာမူ ထူးခြားသော တိုက်ခိုက်စွမ်းရည်ကို ပြသခဲ့ပြီး အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် (၄) ကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း သုတ်သင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော နှစ်ကောင်ကိုမူ ပိုင်ချွန်းဖုန်း နှင့် မိုယင် တို့က အသီးသီး သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ကျန်းပိုင်ကော့ က တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး သန်မာလာတာပဲနော်...”</p> <p> </p> <p>မူရူရွှယ် က ကမ်းပါးယံ အစွန်းတွင် ရပ်လျက် တိုးညှင်းအေးစက်သော အသံဖြင့် ချီးကျူးလိုက်ခြင်းပါ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် အဆင့်တူချင်း တိုက်ခိုက်မည် ဆိုပါက ကျန်းပိုင်ကော့ ထက် မလျော့ဟု ယုံကြည်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိတွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာ ကျန်းပိုင်ကော့ ကို မမီသေးသဖြင့် တကယ့် တိုက်ပွဲတွင်မူ သူမ အနှိပ်ကွပ် ခံရနိုင်ချေ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မှန်ပါတယ်... ကျန်းပိုင်ကော့ ရဲ့ စွမ်းအားက တကယ့်ကို ထူးခြားတယ်... လောလောဆယ် မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့သူ မရှိသလောက်ပဲ...”</p> <p>ဟု မိုမင်ရှီ ကလည်း မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း သည် မိုမင်ရှီ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ငယ်... ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကလည်း မဆိုးပါဘူး... ခင်ဗျားလည်း ကျန်းပိုင်ကော့ ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား...”</p> <p> </p> <p>သူသည် မြူခိုးပါးပါးလေး လွှမ်းခြုံထားသဖြင့် အခြားသူများမှာ သူ့မျက်နှာအမူအရာကို မမြင်နိုင်ကြသလို သူ့မေးခွန်း၏ ဆိုလိုရင်းကိုလည်း ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က မနိမ့်ပေမယ့်... တိုက်ခိုက်ရေးမှာတော့ သိပ်မကျွမ်းကျင်ဘူး... အဆင့်တူချင်း တိုက်ရင်တောင် ကျန်းပိုင်ကော့ ရဲ့ စွမ်းအားကို သိပ် မမီပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>မိုမင်ရှီ က အေးစက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမကို ယဲ့ဖုန်း နှင့် နီးစပ်စေရန် အမြဲတမ်း တွန်းအားပေးနေသည်ကို သူမ သိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် သူမ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က အရမ်း သန်မာလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မူလကတော့ သူမသည် ယဲ့ဖုန်း နှင့် တော်တန်သည်ဟု ထင်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုမူ သူမသည် သူ့ကို ယှဉ်ရန်ပင် မထိုက်တန်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ယောက်လေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးဟု အများက သတ်မှတ်ထားသော်လည်း ယခုအချိန်အထိ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ကိုပင် မရောက်သေးချေ။ သူတို့နှစ်ဦးကြားက ကွာဟချက်မှာ မသေးလှပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုင်တစ်ရာခန့် အကွာရှိ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ ကျယ်လောင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် နောက်ကနေ ထွက်လာတဲ့ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် အရေအတွက်က တော်တော်လေး နည်းသွားပြီပဲ... သူတို့တွေ ကြောက်သွားကြတာလား…”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးသည် ထိုဘက်သို့ ပြိုင်တူ ရှုမျှော်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် နောက်ကွယ်တွင် မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် အနည်းငယ်သာ တိုးထွက်နေကြပြီး၊ အချို့မှာ ထွက်လာပြီးမှ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တံခါးပေါက်ထဲသို့ အမြန် ပြန်ဝင်သွားကြသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ စိုးရိမ်နေတဲ့ အချက်လား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>မိုဝမ်ရှီ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ သာမန် မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားမိလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>အခြားသူများသည်လည်း ယဲ့ဖုန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ခဲ့သည်ကို သတိရသွားကြပြီး၊ သူသည် ယခုဖြစ်ပေါ်နေသော ထူးခြားမှုကို ကြိုတင် သိမြင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ယူဆလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါ... တကယ်ပဲ ဘာမှ မသိပါဘူး ဆို...’</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် ကူကယ်ရာမဲ့နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူသည် ဘာမှ မဖြစ်သကဲ့သို့သာ ဟန်ဆောင်နေလိုက်ရပြီး ထက်ရှသော ဓားတစ်စင်းပမာ မူလနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်း၏ တင်းမာနေသော စိတ်အာရုံများမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ... စမ်းသပ်ကွင်းထဲက မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေကို သုတ်သင်ပြီးရင် ခေတ္တ အနားယူကြပါ... ကိုယ့်စွမ်းအားတွေကို နောက်ထပ်ပွဲအတွက် သိမ်းဆည်းထားကြပါဦး...”</p> <p> </p> <p>လျူမင် က ကျယ်လောင်စွာ သတိပေးလိုက်သည်။ အောက်ဘက်ရှိ လူငယ်ကျင့်ကြံသူများမှာ အားကုန်သည်အထိ ဆက်လက် တိုက်ခိုက်နေမည်ကို သူ စိုးရိမ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“အရင် နောက်ဆုတ်ကြစို့... စွမ်းအားတွေ ပြန်ဖြည့်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဒဏ်ရာတွေ ကုရဦးမယ်...”</p> <p> </p> <p>အသိပေးချက်ကို ကြားသောအခါ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခုနလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲတွင် လူအများအပြား ဒဏ်ရာ ရရှိခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းသူများမှာ လက်နှင့် ခြေထောက်များသာ ပြတ်တောက်သွားကြသော်လည်း၊ ကံမကောင်းသူများမှာမူ နေရာမှာတင် အသက်ပျောက်ခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားသော ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့် ပညာရှင်များ ရှိနေသဖြင့် ပြတ်ထွက်သွားသော အစိတ်အပိုင်းများကို အချိန်မီ ပြန်လည် ဆက်ပေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဦးလေး... ကျုပ်တို့ ပြန်လာပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>လီကျောက်ကျောက် သည် လက်နှစ်ဖက်တွင် ဓားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် မိုယင်၊ ရှီလေ့ နှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ ကမ်းပါးယံထိပ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့တပည့်များမှာ ဖုန်တထောင်းထောင်းနှင့် ဒဏ်ရာ အချို့ ရရှိထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သို့သော်လည်း ယန်ရူယွီ က အုပ်စုနှင့်အတူ အမြဲ ရှိနေခဲ့သဖြင့် အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်ရသော တပည့်အချို့မှာမူ ကံကောင်းစွာဖြင့် အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရူယွီ ကဲ့သို့ ကုသပေးနိုင်သူ မရှိသော ဂိုဏ်းများမှာမူ ကံမကောင်းကြရှာပေ။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ တပည့်များသည် သူတို့၏ လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ မြူခိုးဂိုဏ်း တပည့်တိုင်းသည် ဒုတိယ ချီပင်လယ် ကို ကျင့်ကြံထားကြသဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် ဇွဲကောင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>စွမ်းအား အကုန်အကျ ခံနိုင်မှုတွင်မူ သူတို့က အသာစီး ရနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မကြာမီ အခြားသူများလည်း ပြန်လည် လန်းဆန်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန် သည် လျူယွင်ဂိုဏ်း ခေါင်းဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေပြီး မည်သူမျှ သတိမထားမိအောင် နေနေ၏။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ယဲ့ဖုန်း က တကယ်ပဲ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် ဖြစ်နေတာလား... ငါ တကယ် တွက်ချက်မှု မှားသွားတာပဲ...” နတ်ဆိုးဘုရင် ဟူယွမ် က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်က ငါ့ရဲ့ အတိတ်က စွမ်းအားထက်တောင် မလျော့တဲ့ မဟာတန်ခိုးရှင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... ဒါက နည်းနည်းတော့ ခက်ခဲသွားပြီ...” တုန်းတုန်းချန် ကလည်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ယောက်၏ စကားကို ကြားသောအခါ တုန်းချန် မှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူကတော့ ယဲ့ဖုန်း နှင့် ရန်သူ မဖြစ်ချင်ဘူးဟု အမြဲတမ်း ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သူ့ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်တော့၏။ သူ့ဝိညာဉ်အသိပင်လယ် ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ယဲ့ဖုန်း ကို အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့ကြသော ဟူယွမ် နှင့် တုန်းတုန်းချန် တို့မှာမူ သတိမမူခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>‘ငါက ငကြောက် ဖြစ်နေလို့ တော်သေးတာပေါ့... မဟုတ်ရင် ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ နဲ့ ရန်သူဖြစ်မိပြီး အခုဆိုရင် သေနေလောက်ပြီ...’ တုန်းချန် စိတ်ထဲမှ စိတ်သက်သာရာ ရနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် မမျှော်လင့်ထားသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် (၁၀) ခုသည် စတင် တုန်ခါလာပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် တံခါးပေါက်များ နောက်ကွယ်မှ ရှေးကျသော ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်ကွင်းအတွင်း လဲလျောင်းနေသော မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် များ၏ အလောင်းများမှာ စတင် တုန်ခါလာကြပြီး သွေးများ ပြန်လည် စီးထွက်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝီ...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးသွေးများသည် လေထဲတွင် စုစည်းသွားကြပြီးနောက် ကမ်းပါးယံ ကျောက်နံရံများထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားကြရာ၊ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် (၁၀) ခုမှာ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲသွား၏။ ၎င်းတို့က လျင်မြန်စွာ အရွယ်အစား ကြီးမားလာကာ တစ်ခုနှင့် တစ်ခု နီးကပ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခပဲ...”</p> <p> </p> <p>“မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေထဲမှာ ဒီ နတ်ဆိုးသွေး တွေကို အဝေးကနေ ထိန်းချုပ်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တွေကို အတင်းအဓမ္မ ပေါင်းစည်းပစ်နေတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိနေတာပဲ... အောင်မြင်သွားရင်တော့ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေထဲက အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေ ပေါ်လာတော့မှာ သေချာတယ်...”</p> <p> </p> <p>နဂါးပြာဘုရင် က မူမမှန်မှုကို သတိပြုမိသွားပြီး ကပျာကယာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျုပ်တို့ အခုပဲ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ပြီး ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် တွေ ပေါင်းစည်းမှုကို ဖိအားနဲ့ ရပ်တန့်ပစ်ရမလားဗျ...” လျူမင် က သူ့ဘေးရှိ ယဲ့ဖုန်း ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်ခြင်းပါ။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများလည်း ထိုအသံကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း ကိုသာ အဓိက အားကိုးရာ တစ်ခုပမာ ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂိုဏ်းချုပ် ခန်းမဆောင် မှ လူများ၏ စိုးရိမ်မှုကို အကဲခတ်ကြည့်ရာ၊ ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် များ အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းသွားလျှင်ပင် ကြီးမားသော အသက်အန္တရာယ် မရှိနိုင်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကိစ္စသေးလေးပါဗျာ... ဘာမှ စိုးရိမ်မနေကြပါနဲ့...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ ကိစ္စသေးလေးလား...” လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသူအတွက်တော့ ကိစ္စသေးလေး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူတို့အတွက်မူ ၎င်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး စိုးရိမ်နေစဉ်မှာပင် ဟင်းလင်းပြင် တံခါးပေါက် များမှာ အပြည့်အဝ ပေါင်းစည်းသွားခဲ့ပြီး ရွှေအိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအတွင်းဘက်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါ (၃) ခု ထိုးထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ် ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင်များ၏ ဖိအားမှာ ချက်ချင်းပင် သိပ်သည်းသွား၏။ သမုဒ္ဒရာကြီးပမာ ကျယ်ပြောလှသဖြင့် စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေကာ၊ လျူမင် နှင့် မိုဝမ်ရှီ တို့ကဲ့သို့သော သူများပင် မျက်နှာထား လေးနက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင် ပါလား...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် မျက်နှာထား တင်းမာသွားကြပြီး သူတို့၏ ဝိုင်ခွက်များကို ချကာ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။ အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲဟဲ...”</p> <p> </p> <p>“မူလနတ်ဘုရား အဆင့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူးလား... ဒီကမ္ဘာကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ အားနည်းနေတုန်းပါပဲလား...”</p> <p> </p> <p>“ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းကို ဆင့်ခေါ်ဖို့ ပြင်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ထို အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင် ပေါ်လာသည်နှင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်အသိ ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက်၊ လျူမင်၊ ဘိုးဘေးနင် နှင့် ဓားဘုရင်ဂိုဏ်း မှ အထွတ်အထိပ် အကြီးအကဲ တို့ကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ပညာရှင်များကို ကြည့်ကာ မထီမဲ့မြင် လှောင်ပြောင်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ယဲ့ဖုန်း နှင့် ဂိုဏ်းစောင့် ဟူဖေးဖေး တို့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ အချင်းချင်း ပြန်ကြည့်လိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကြည့်ရတာ ဒီ နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင်က မူလနတ်ဘုရား အဆင့် မဟာတန်ခိုးရှင် နှစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ နဲ့ ဂိုဏ်းစောင့် ဟူဖေးဖေး တို့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အာရုံမခံနိုင်ကြဘူး ထင်တယ်... ဒီမှာ ငါတို့လို သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ရှိတယ်လို့ သူတို့ ထင်နေကြတာပဲ...’</p> <p> </p> <p>လျူမင် က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူတိုင်းမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း ဆိုသည်မှာ မဟာရိုသေလေးစားရသူ တစ်ပိုင်း နှင့် ညီမျှသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုလိုသည်မှာ ထို နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင်သည် ထိုအဆင့်ရှိသော မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အတိတ်က နတ်ဆိုးသတ်ဖြတ်ပွဲ များတွင်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ရန်သူမျိုးကို ခရိုင်ဘုရင် ကိုယ်တိုင် နှိမ်နင်းမှသာ ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါတို့မှာ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ရှိနေပြီလေ။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း လောက်ကတော့ ဒီကိုလာတာ သေတွင်းကို လာတာနဲ့ အတူတူပဲ။’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် လူတိုင်းမှာ ခါးကို မတ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများတွင် အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း မှာမူ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဂိုဏ်းစောင့် ဟူဖေးဖေး မှာမူ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်ဖြင့် လက်ယားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>စမ်းသပ်ကွင်း ၏ နောက်ဘက်ပိုင်းတွင်မူ၊</p> <p> </p> <p>အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင်သည် သူတို့၏ နဖူးပေါ်သို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းစီ တင်လိုက်ကြပြီး နတ်ဆိုးသွေးများကို ထုတ်ယူကာ လေထဲတွင် ထူးခြားသော အလင်းဝင်္ကပါတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မီတာ (၃) မီတာကျော် မြင့်သည့် မျက်လုံးတစ်လုံးပါ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ထိုအလင်းဝင်္ကပါထဲမှ လမ်းလျှောက်ထွက်လာ၏။</p> <p>လက်ထဲတွင် ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့ပုဆိန်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုးထွက်လာပြီး စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ဘုရင် ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် ပုဂ္ဂိုလ်... ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူသန်ကြီး၏ မျက်နှာထားမှာ အေးစက်နေပြီး သူ့ထံမှ ချောက်ကမ္ဘာကြီးပမာ နက်ရှိုင်းလေးလံသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ၎င်းသည် လူတိုင်း၏အပေါ်သို့ ပြိုကျနေသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ သက်ရောက်သွားပြီး ကြီးမားသော ဖိအားကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လူအုပ်ကြီးမှာမူ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားမျိုးနွယ်များ၏ အမူအရာမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲတွင် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဘုရင် အဆင့်ရှိသော ပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘဲနှင့်၊ အားလုံးက ဘာလို့ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေကြရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အချို့ဆိုလျှင် မျက်လုံးထဲမှာ အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်တွေတောင် ပါနေသေးသည်လေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဘုရင် တစ်ကောင်က ဖားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ... အရှင့်ရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးက စကြာဝဠာ တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေနိုင်တာပဲ... ဟို လူသားမျိုးနွယ် ပညာရှင်တွေက အရှင့်ကို ကြည့်ပြီး ကြောက်လွန်းလို့ ကြောင်အသွားကြတာ ဖြစ်မှာပါ... ဒါကြောင့် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဘဲ ရပ်နေကြတာပေါ့...”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ... အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ဆိုရင် ဒီလောကမှာ ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ မရှိပါဘူး... အရှင်မင်းကြီး ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ကျုပ်တို့ မြေပြင်ပေါ်ကို တက်လှမ်းမယ်... ဌာနခွဲအသစ် တည်ထောင်မယ်... ပြီးရင် ဒီကမ္ဘာကြီးကို တဖြည်းဖြည်း သိမ်းပိုက်ကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသော နတ်ဆိုးဘုရင် နှစ်ကောင်လည်း အတိုင်းထက်အလွန် ကျေနပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အစောပိုင်းက နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်များနှင့် နတ်ဆိုးစစ်သည်များကို အလုံးအရင်းဖြင့် စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းမှာ မြေပြင်ကို သိမ်းပိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ သေခိုင်းရန် သက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>နတ်ဆိုးသွေးများ အလုံအလောက် ရရှိမှသာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါကို အသက်သွင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ယခုမူ သူတို့ အောင်မြင်သွားကြပြီ ဖြစ်၏။ အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတို့သည် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် အရှိန်အဝါများဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့ကြလေပြီ။ ယခုအခါ သူတို့သည် စစ်မြေပြင်ကို သိမ်းပိုက်မည့် တကယ့် အောင်နိုင်သူများ ဖြစ်လာကြတော့မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ က အေးစက်စွာ ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လူသားမျိုးနွယ် ဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်လေးတွေလို အားနည်းလွန်းပါတယ်... ငါ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားဖို့တောင် မလိုပါဘူး... မင်းတို့ (၃) ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က တိုက်လိုက်ရင်တောင် ဒီ လူသား ကျင့်ကြံသူတွေ အကုန် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ကုန်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကမ်းပါးယံထိပ်ရှိ ကျင့်ကြံသူ သောင်းနှင့်ချီသော လူအုပ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်ကာ၊ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်ရင်း ထိုလူသားများကို မည်သို့ အရုပ်ကစားရမလဲဟု စဉ်းစားနေ၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကမ်းပါးယံ အစွန်းတွင်မူ…</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ နှင့် သူ့လူများ၏ ကြွားလုံးထုတ်သံများကို ကြားနေရသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်း အောင့်ထားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က ဒီ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေရဲ့ ဟာသတွေကို ကြည့်ချင်လို့ သူ့အရှိန်အဝါကို တမင် ဖုံးကွယ်ထားတာ ဖြစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>လျူမင် က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ဘယ်တော့လောက် လှုပ်ရှားမှာလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး... ဒီ မြေကမ္ဘာခြား မျိုးနွယ် တွေရဲ့ ကြွားလုံးတွေကို ကျုပ်တို့ ထပ်နားထောင်ချင်သေးတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များသည် အပြန်အလှန် မျက်စိတစ်မှိတ် ပြလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ အသံနှင့် ပုံရိပ်ကို မှတ်တမ်းတင်နိုင်သော အထူး ဝိညာဉ်လက်နက် များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် အပျော်ဖတ် သတင်းများအဖြစ် အသုံးပြုရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း မှာမူ ကမ်းပါးယံ အစွန်းတွင် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ နှင့် သူ့အဖွဲ့သည် လက်ဖျားနဲ့တောင် မတိုက်ရသေးဘဲ၊ အနာဂတ်မှာ ရမယ့် အောင်မြင်မှုတွေကို အခုကတည်းက ကြွားလုံးထုတ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏတာမျှ ယဲ့ဖုန်း လည်း တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူလည်း ဒီ ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် တွေရဲ့ စကားတွေကို ဆက်နားထောင်ချင်နေမိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ က ထပ်မံ ပြောကြားလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>“အထက်က လူသားတွေ နားထောင်ကြစမ်း... ငါ မင်းတို့ကို လက်နက်ချဖို့ အခွင့်အရေး ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး အကြိမ် (၁၀၀) ဂါရဝပြုနိုင်တဲ့ သူကို... ငါက ဝန်လေးပေမယ့်လည်း ငါ့လက်အောက်က စစ်သူကြီး တစ်ယောက်အဖြစ် ခန့်အပ်ပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အသံမှာ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘိုးဘေးနင် နှင့် အခြားသူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ ကတော့ မျက်နှာပြောင်လှချေလား။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်တာလဲ... အားလုံး ကြောက်လွန်းလို့ ကြောင်သွားကြတာလား...”</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ ရှေ့ထွက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ့၏ ဘုန်းတန်ခိုးကို စိန်ခေါ်ခံနေရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>“မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ကမ္ဘာ မှာ ငါက နယ်မြေတစ်ခုကို အုပ်စိုးထားသူပဲ... ငါ့လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ တောင်တွေကို ဖြိုနိုင်တယ်၊ မြေကြီးကို ခွဲနိုင်တယ်... ငါ့လက်အောက်က စစ်သူကြီး ဖြစ်ခွင့်ရတာဟာ မင်းတို့ ဘဝပေါင်း ရာချီအောင် ကုသိုလ်ထူးခဲ့လို့ပဲ... ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်စမ်းနဲ့...”</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ သည် ကမ်းပါးပေါ်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခစ်...” တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း... ငါ့ကို လှောင်ရဲတယ်ပေါ့လေ... မင်းတို့အားလုံးကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ စိတ်တိုသွားတော့၏။ သူသည် ပုဆိန်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး သမုဒ္ဒရာကြီးပမာ ကျယ်ပြောလှသော ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါများကို စတင် စုစည်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရိုသေလေးစားရသူ တစ်ဦးနီးပါး ရှိသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး စမ်းသပ်ကွင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဘိုးဘေးနင် နှင့် လျူမင် တို့ပင်လျှင် မျက်နှာထား လေးနက်သွားကြပြီး၊ မြူခိုးများကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ယဲ့ဖုန်း ရှိရာဘက်သို့ တပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့...”</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က ယဲ့ဖုန်း လှုပ်ရှားပေးရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့... ဒီ ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ကျုပ်က  နည်းနည်းလောက် ထပ်နားထောင်ချင်သေးတာဗျ...”</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်း က တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့လေသံမှာ အနည်းငယ် နှမြောတသ ဖြစ်နေသည့်ဟန်ပင်။</p> <p> </p> <p>စကား အဆုံး၌၊ သူသည် ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး လေထဲမှနေ၍ အောက်သို့ ဖိချလိုက်သည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း</p> <p>မော့စီ သည် ပုဆိန်ကို မြှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားစဉ်မှာပင်၊ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ၎င်းသည် မြေအောက်လိုဏ်ဂူ ဘုရင် နှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်ကထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>“အမေရေ့... ဒီမှာ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိနေတာလား...”</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား ကြွားလုံးထုတ်ဘုရင် ဤလောကတွင် နောက်ဆုံး ပြောကြားခဲ့သော စကားပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှေရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးတစ်ခုက သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိချလိုက်ရာ၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြာအဖြစ် လွင့်စဉ်သွားပြီး သူ မနည်း စုစည်းထားခဲ့သော ဝိညာဉ်အရိပ်ပင်လျှင် အစပျောက် ချေမှုန်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ... ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလယ်အလတ် နတ်ဆိုးဘုရင် (၃) ကောင်မှာမူ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ၊ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save