Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၄၁၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းကို သွန်းလုပ်ခြင်းနှင့် ကျော်ကြားသော</h2> <h2 style="text-align: center;">တောင်တန်း၊ မြစ်ဝှမ်းများဆီသို့ လှည့်လည်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ယဲ့ဖုန်း ဦးနှောက်ကို အလုပ်ပေးနေပါသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မူလက အနီးကပ်ကာလအတွင်း ကျော်ကြားသော တောင်တန်းကြီးများနှင့် မြစ်ဝှမ်းကြီးများဆီသို့ သွားရောက်ကာ၊ အစွမ်းထက်သော နတ်ဆိုးသားရဲများကို ရှာဖွေပြီး ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲများအဖြစ် စည်းရုံးရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် မိစ္ဆာချီများ ပြည့်နှက်နေသည့် နေရာများကို ရှာဖွေကာ၊ မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားများအဖြစ် သန့်စင်အသုံးချရန်လည်း ပြင်ဆင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းက တပည့်သစ်များ စုဆောင်းရေးနှင့် အချိန်တိုက်ဆိုင်နေချေ၏။</p> <p> </p> <p>“တပည့်သစ်တွေကိုလည်း မဖြစ်မနေ စုဆောင်းရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ငါ့မှာ အချိန် သိပ်မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်...” ယဲ့ဖုန်းက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ မြို့အသီးသီးကို သွားပြီး တပည့်သစ်တွေ စုဆောင်းပေးနိုင်ပါတယ်ရှင်...” ကုန်းချင်းချိုးက အကြံပြုလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့ဖုန်း စိတ်ဝင်စားသွား၏။</p> <p> </p> <p>ပြဿနာမှာ ကုန်းချင်းချိုးတွင် စနစ် မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သူက ဂိုဏ်းဝင်ရန် သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်ကို သူမ ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဟုတ်သားပဲ... အရင်က ငါ စနစ်နဲ့ တိုင်ပင်ဖူးတယ်... ဓာတ်ကြီးငါးပါး ဆက်နွှယ်ဝင်္ကပါ ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့သူမှန်သမျှက ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီတယ်လေ... အဲဒီတုန်းက ရှဲ့ကျားရန် နဲ့ ဖန်ဟိုင်ယွမ် တို့လည်း အောင်မြင်ခဲ့ကြတာပဲ...’ ယဲ့ဖုန်းက တွက်ဆလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘အကယ်၍ ကိုယ်နဲ့အတူ ယူဆောင်သွားလို့ရပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ သူတွေကို ခွဲခြားပေးနိုင်မယ့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်မျိုးမျိုး သွန်းလုပ်နိုင်ရင် မကောင်းဘူးလား...’</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ယဲ့ဖုန်းသည် စနစ်နှင့် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တီ..တီ.. ဂိုဏ်းချုပ်... ဒီနည်းလမ်းက ဖြစ်နိုင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>စနစ်က လျင်မြန်စွာပင် အကြောင်းပြန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စနစ်နှင့် ဆက်လက် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ သွန်းလုပ်ရေးအိုးကိုလည်း တိတ်တဆိတ် ဆက်သွယ်ကာ အစီအစဉ်တစ်ခုကို အပြီးသတ် ချမှတ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကုန်းချင်းချိုးမှာမူ ယဲ့ဖုန်း၏ အမူအရာကို အကဲခတ်နေရင်း၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရသနည်းဟု ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲကုန်း... သိတဲ့အတိုင်းပဲ...ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်းက လူစုဆောင်းတဲ့နေရာမှာ ကံကြမ္မာကို အမြဲတမ်း ဦးစားပေးတယ်လေ... ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်လက်ခံပုံက တခြားဂိုဏ်းတွေနဲ့ မတူတာပေါ့...” ယဲ့ဖုန်းက ကုန်းချင်းချိုးကို လှည့်ကြည့်ကာ မပြုံးချင်ပြုံးချင် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စိုက်ကြည့်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကုန်းချင်းချိုး၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>“‘ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း’ လို့ခေါ်တဲ့ အထူး ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုကို သွန်းလုပ်ပေးမယ်... ခင်ဗျား အဲဒါကို ကိုယ်နဲ့မကွာ ယူဆောင်သွားရုံပဲ... ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ ကံပါတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့တိုင်း၊ အဲဒီ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မြည်လိမ့်မယ်...” ယဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ အဲဒီ ကံပါတဲ့သူက ခေါင်းလောင်းကို လှမ်းထိလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့၊ အဲဒီ ခေါင်းလောင်းသံက အဆက်မပြတ် မြည်နေမှာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုန်းချင်းချိုးမှာ သဘောပေါက်သွားသော မျက်နှာထားဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဂိုဏ်းချုပ်က ကျွန်မကို ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ယူပြီးတော့၊ ကံပါတဲ့သူတွေကို လိုက်လံ ရှာဖွေခိုင်းချင်တာပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“မှန်တာပေါ့...” ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်သ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူနှင့် စနစ်၊ သွန်းလုပ်ရေးအိုးတို့ တိုင်ပင်ထားသည့် ရလဒ်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>ဤ ဝိညာဉ်လက်နက်အား “ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း” ဟု အမည်ပေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အဆင့်မှာ သိပ်မမြင့်မားလှဘဲ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက် မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ မီတာ (၁၀၀) ပတ်လည်အတွင်း ကံပါသူ တစ်ဦးဦး ရှိနေပါက သတိပေးချက်အဖြစ် သုံးကြိမ် မြည်ပေးမည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဲဒီ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းက ဘယ်မှာလဲဟင်...” ကုန်းချင်းချိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုချက်ချင်း သွန်းလုပ်ပေးမယ်လေ...” ယဲ့ဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းပင်၊ သူသည် သွန်းလုပ်ရေးအိုးကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းအတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းမှာ ခရမ်းရွှေ အမျိုးအစား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သေမျိုး လောကတွင်မူ ဤကုန်ကြမ်းမှာ အလွန် ထူးခြားလှပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျင့်ကြံသူများ၏ ကမ္ဘာတွင်မူ ခရမ်းရွှေမှာ သာမန် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ကုန်ကြမ်းမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင် အဓိက အသုံးပြုကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့၏ သိုလှောင်ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်မူ ထိုကုန်ကြမ်းများ အမြောက်အမြား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ခရမ်းရွှေတုံးကြီး တစ်တုံးကို သွန်းလုပ်ရေးအိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများပင် ထပ်မံ ထည့်သွင်းရန် မလိုဘဲ သွန်းလုပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည် တစ်အိုးကျိုစာခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင်၊</p> <p> </p> <p>"ချလွင်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>သွန်းလုပ်ရေးအိုး၏ အဖုံးမှာ မြည်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ ပွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်မအရွယ်အစားရှိသော ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းလေး (၅၀) မှာ လေထဲတွင် ဝဲလည်နေကြပြီး၊ စက်ဝိုင်းပုံစံ တည်ရှိနေကြ၏။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အလင်းတန်းလေးများ စီးဆင်းနေသဖြင့် အတော်လေး အဆင့်မြင့်ပုံ ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း လား...”</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးသည် ခေါင်းလောင်းလေး တစ်လုံးကို လှမ်းယူကာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ ခေါင်းလောင်း၏ အိမ်၊ ခရမ်းရွှေ ပုလဲလုံးနှင့် ခါးပတ်တွင် ချိတ်ဆွဲနိုင်သော ကြိုးများအထိ ခရမ်းရွှေဖြင့်သာ အလုံးစုံ သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုခေါင်းလောင်းလေးကို မည်သို့ပင် လှုပ်ရမ်းပါစေ၊ မည်သည့် အသံမှ ထွက်မလာသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရာက ခင်ဗျားအတွက်တော့ အသုံးမဝင်ဘူးလေ... ဂိုဏ်းထဲကို မဝင်ရသေးတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် အနားမှာ ရှိနေမှသာ မြည်မှာပေါ့...” ယဲ့ဖုန်းက ကုန်းချင်းချိုး၏ သံသယကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဒါကြောင့်ကိုး...” ကုန်းချင်းချိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းတွေကို ခင်ဗျားပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ... တပည့်တွေ အပြင်ထွက်ပြီး လေ့ကျင့်တဲ့အခါ အဲဒါတွေကို ယူသွားခိုင်းလိုက်ပေါ့...” ယဲ့ဖုန်းက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နာစလည်ပါပြီ</p> <p>. ဂိုဏ်းချုပ်...” ကုန်းချင်းချိုးက ခေါင်းညိတ် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ပြီး၊ ဝတ်ရုံစကို ဝှေ့ယမ်းကာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းများ အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမသည် ဖေးလိုင်တောင်ထိပ်သို့ သွားရောက်ကာ တပည့်များကို စုရုံးစေပြီး၊ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်းတွေ ရှိနေပြီဆိုတော့... ပထမမျိုးဆက် တပည့်တွေကို လွှတ်ပြီး လူစုခိုင်းလိုက်ရင်၊ ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်အရေအတွက်က တစ်ထောင်ကျော်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး...’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တွေးတောနေမိတော့၏။</p> <p> </p> <p>*</p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိုယင်သည် တာဝန်တစ်ခုကို လက်ခံလိုက်ပြီး မြူခိုးဂိုဏ်းမှ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာသွားသည်။ သူမသည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော တောတောင်တစ်ခုဆီသို့ သွားရောက်ကာ အထူး ဝိညာဉ်သတ္တုတွင်း တစ်ခုကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သူမ ယခုလေးတင် လက်ခံလိုက်သော တာဝန် တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ဟိုယွင်ကျဲသည်လည်း နှင်းဓားကို ကျောမှာ လွယ်လျက် ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှီလေ့၊ ကျားယွိလန် နှင့် ယန်ရူယွီ တို့မှာမူ ရေပေါ်ဖြူမြို့တော် အပျက်အစီးများဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် သွားရောက်ကြပြန်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင် စိုက်ခင်းကို ဆက်လက် ချဲ့ထွင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော တပည့်များမှာလည်း ကျိုးကျိုးစားစား ကျင့်ကြံနေကြသူရှိသလို၊ ဂိုဏ်း၏ တာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရင်း အပြင်စည်းတပည့်၊ အတွင်းစည်းတပည့် သို့မဟုတ် အမွေခံတပည့်များ ဖြစ်လာစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းရင်ပြင် အလယ်ဗဟိုတွင် ချောင်ကျားရှီး နှင့် လုံထျန်းရှင်း တို့မှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဦးက ကိုယ်ခန္ဓာ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ဦးမှာမူ နဂါးအသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ဖြစ်ရာ၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အစွမ်းထက်သော ကိုယ်ခန္ဓာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ချက်ချင်းစီကို အသားချင်း ထိမိသည်အထိ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီး၊ ယောက်ျားကောင်းတို့၏ ခွန်အားပြိုင်ပွဲကို အထင်အရှား ပြသနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားမှာ တူညီနေကြသဖြင့်၊ များသောအားဖြင့် သရေကျခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်လေ့ ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လုံထျန်းရှင်းက ပြုံးစိစိဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဖင်းအန်း... မြန်မြန်... သူ့ကို တစ်ချက်လောက် ချီးကျူးပေးလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းသည် အမည်းရောင် အိုးကြီး တစ်လုံးကို ထမ်းလျက် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ပါးစပ်ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို အသံချဲ့စက်သဖွယ် ကာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး ချောင်... အစ်ကိုကြီးရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက တကယ့်ကို ပေါ့ပါးလှပါပေတယ်... ဘယ်တော့မှလည်း ချော်မလဲဘူးနော်... တကယ့်ကို လူထဲက နဂါးပါပဲဗျာ... ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်နေသော ချောင်ကျားရှီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ရုတ်တရက် ခြေချော်သွားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အခွင့်အရေး ရပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းက ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အနားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီး လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ၊ ချောင်ကျားရှီးမှာ တိုက်ပွဲကွင်းပြင် အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စဉ်သွားပြီး၊ လုံထျန်းရှင်းက ယခုတစ်ခေါက် လေ့ကျင့်ပွဲတွင် အနိုင်ရရှိသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်ဖင်းအန်း... မင်း.....”</p> <p> </p> <p>ချောင်ကျားရှီးသည် မြေပြင်မှ ပြန်ထလာပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကာ ဝမ်ဖင်းအန်းနောက်သို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အမလေး... ကယ်ကြပါဦးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်းသည် ခြေဦးတည့်ရာသို့ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ လုံထျန်းရှင်းထံမှ အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ် မရရှိခဲ့လျှင်၊ သူသည် ချောင်ကျားရှီးကို ယခုကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် မချီးကျူးရဲပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်ကာမှ သူကပါ အရိုက်ခံရတော့မယ် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပါးယံထိပ်တွင်တော့၊</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် ဝမ်ဖင်းအန်း အလိုက်ခံနေရသည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင် သုံးကောင်ကတော့... တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ချောင်ကျားရှီး၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်း တို့ကို မြူခိုးတောင်ထိပ် ပေါ်သို့ မ,တင်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နောင်လာမယ့် ရက်တွေမှာ... မင်းတို့ သုံးယောက် ငါနဲ့အတူ ကျော်ကြားတဲ့ တောင်တန်းတွေ၊ မြစ်ဝှမ်းတွေဆီကို လိုက်ခဲ့ကြမလား...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချောင်ကျားရှီးသည် ဝမ်ဖင်းအန်း၏ ကော်လာကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော် လိုက်ချင်ပါတယ် ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ပါမယ်...” ဝမ်ဖင်းအန်းကလည်း လက်ကို အမြန် မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့... ကျွန်တော်လည်း လိုက်မှာပေါ့...” လုံထျန်းရှင်းကလည်း အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် သွားဖို့ ပြင်ကြတော့...” ယဲ့ဖုန်းက ကျီဇီလင်းကိုပါ လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားရာ၊ သူ့နောက်တွင် ချောင်ကျားရှီး၊ လုံထျန်းရှင်း နှင့် ဝမ်ဖင်းအန်း တို့ လိုက်ပါလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် အပြင်ကို ပြန်ထွက်သွားပြန်ပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးတွေကို အားကျလိုက်တာ... ဂိုဏ်းချုပ်နဲ့အတူ နောက်ထပ် စွန့်စားခန်းတွေ သွားရဦးမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဖေးလိုင်တောင်ထိပ် ပေါ်မှနေ၍ အချို့သော သူများသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသော ထိုလူ (၅) ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းချင်းချိုးက သူမ၏ အကြည့်များကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျင့်ကြံတာကိုပဲ အာရုံစိုက်ကြစမ်း... အချိန်တစ်ခု ကြာရင်တော့ ငါ ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်ရေး တာဝန်အသစ်တွေ ထုတ်ပြန်ပေးမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် အပြင်ထွက်ချင်တဲ့သူတွေ ငါနဲ့အတူ လိုက်လို့ရမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>သူမသည် တပည့်သစ်များ စုဆောင်းရန်အတွက် အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် တာဝန်များ ထုတ်ပြန်ပေးလိုက်ပါက၊ ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်အချို့မှာ သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါနိုင်မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ များစွာ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ...” တပည့်များမှာ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော စိတ်နှလုံးများဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ထွက်ပြီး လက်တွေ့ လေ့ကျင့်ရခြင်းမှာ တပည့်အများစု အနှစ်သက်ဆုံး အလုပ်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p>*ကောင်းကင်ယံ အမြင့်တွင် ..</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းသည် မြေပုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က သူသည် ကျီဇီလင်းအား တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ တစ်ခုလုံး၏ ရှေးဟောင်း မြေပုံတစ်ခုကို ပြုစုခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုမြေပုံတွင် ကျော်ကြားသော တောင်တန်းများ၊ မြစ်ဝှမ်းများ၊ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်များနှင့် မြို့ဟောင်း အပျက်အစီးများစွာ ပါဝင်နေပြီး၊ ထိုနေရာများတွင် ရှေးဟောင်း သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ အမြောက်အမြား ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ဦးလေး...ကျွန်တော်တို့ ဘာသွားလုပ်ကြမှာလဲဟင်...” ဝမ်ဖင်းအန်းက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနလေးတင် သူက လုံထျန်းရှင်းကို ကူညီပြီး ချောင်ကျားရှီးကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သဖြင့်၊ ယခုအခါတွင်တော့ တစ်ဖက်လူ၏ "အပြစ်ပေးခြင်း" ခံနေရရှာသည်။ ချောင်ကျားရှီး၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ ဝမ်ဖင်းအန်း၏ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားပြီး၊ သိပ်ပြီးတော့ အားမသုံးသော်လည်း ဝမ်ဖင်းအန်းမှာမူ တော်တော်လေး ထိတ်လန့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကတော့ တိုက်ပွဲမှာ ဝင်ရှုပ်တဲ့အတွက် ရတဲ့ ရလဒ်ပဲလေ... ခံပေါ့...” ကျီဇီလင်းက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က အစ်ကိုကြီး လုံဆီကနေ အကျိုးအမြတ်လေး ရလို့ ပြောလိုက်မိတာပါဗျာ...” ဝမ်ဖင်းအန်းမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် စောင်အောက်ထဲသို့ပင် ဝင်ပုန်းချင်နေမိတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်တာ... ငါ မင်းကို လာဘ်မထိုးပါဘူး... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...” လုံထျန်းရှင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး၊ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ပြုံးပြလိုက်ရာ ဝမ်ဖင်းအန်း၏ မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဖင်းအန်း တစ်ယောက် စိတ်ပျက်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လုံထျန်းရှင်းက သူ့ကို "ရောင်းစား" လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖုန်းက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းသားအချင်းချင်း ဒီလောက် နောက်ပြောင်တာက ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ဒါက ဆက်ဆံရေးကိုတောင် ပိုပြီး ကောင်းမွန်စေတာပေါ့... အသားကျအောင် ကြိုးစားကြစမ်းပါ... ဟားဟား...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ကျီဇီလင်းသည် ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ထဲရှိ မြေပုံကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်မ မကြာသေးခင်က ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်း အတော်များများကို ဖတ်ထားပါတယ်... အဲဒီထဲမှာ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင်တွေအကြောင်း အများကြီး ပါတယ်ရှင်…အရင်ဆုံး အနီးဆုံး တစ်ခုဆီကို အရင်သွားကြည့်ကြရင် မကောင်းဘူးလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဇီလင်း... မင်းပဲ လမ်းပြလိုက်တော့...” ယဲ့ဖုန်းက ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေ ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ကျီဇီလင်းအား လမ်းညွှန်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>ပျံသန်းလှေသည် တိမ်တိုက်များကို ခွဲခြမ်းလျက်၊ မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီ ဝေးကွာသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာသွားလေတော့သတည်း။</p> <p> </p> <p> </p>


Save