Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;"> မြို့တော်ဝန် ဖြစ်ချင်ကြသူများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်၏ စကားကို ကြားလျှင် လုချန်း သတိပြန်ဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p> “အင်း... တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာတော့ အမှန်ပဲ”</p> <p>ထိုထူးဆန်းမှုနောက်ကွယ်တွင် မည်သည့်အကြောင်းရှိမည်ကို လုချန်း စဉ်းစားကြည့်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ကောက်ရှီယွမ်က လုချန်းကို</p> <p>“မောင်လေး... ခုနက အဲဒီလူကို ဝိညာဉ်ရှာဖွေ စစ်ဆေးခဲ့သေးလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုစွမ်းအား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို ခံစားမိပြီးနောက် ရန်ယန်သည်လည်း သွေးလင်းယုန်ခန်းမမှ စေလွှတ်လိုက်သော သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်မလားဟု ကောက်ရှီယွမ် တွေးဆနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူလျှိုသည် သူတို့ကို ချောင်းမြောင်းရန် စေလွှတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟုလည်း သူမ သံသယဝင်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ကောက်ရှီယွမ်ကို</p> <p> </p> <p> “မစစ်ဆေးရသေးပါဘူး... ကျုပ် ဝိညာဉ်ရှာဖွေ စစ်ဆေးဖို့ ပြင်လိုက်ရုံရှိသေးတယ် သူ့ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်က တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တာ။”</p> <p> </p> <p>ကောက်ရှီယွမ်က လုချန်းကို</p> <p> “သူ့ရဲ့ နတ်ဝိညာဉ်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကန့်သတ်ချက် ချထားခဲ့ပုံပဲ။”</p> <p> </p> <p>ကောက်ရှီယွမ်</p> <p> “သူက သွေးလင်းယုန်ခန်းမက လွှတ်လိုက်တဲ့ နောက်ထပ် သူလျှိုတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့များတယ်။”</p> <p> </p> <p>ရှောင်ရွှီရင်က ကောက်ရှီယွမ်ကို</p> <p> </p> <p> “ဒီလူက သွေးလင်းယုန်ခန်းမက စေလွှတ်တဲ့ သူလျှို မဟုတ်နိုင်ဘူး ထင်တယ်နော်။ ရှန်ရှမြို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကြောကလည်း ခန်းခြောက်နေပြီ။ စွမ်းအားတွေကလည်း နည်းနေတော့ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူး။ သွေးလင်းယုန်ခန်းမက သူလျှိုလွှတ်မယ်ဆိုရင်တောင် ဒီလိုနေရာမျိုးကို လွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ရှောင်ရွှီရင်ကို</p> <p> </p> <p> “သူက သွေးလင်းယုန်ခန်းမက သူလျှို ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မှာပါ။”</p> <p> </p> <p>ရန်ယန့်ထံမှ မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း ကြီးမားလှသော ခေါင်းတလားကို တွေ့ရှိခဲ့သည့် အချိန်မှစကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်မရတော့သဖြင့် ထိုမိစ္ဆာစွမ်းအားများ ခေါင်းတလားထံမှ လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုချန်း ယူဆလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရန်ယန်နှင့် သွေးလင်းယုန်ခန်းမမှ နတ်များသည် မိစ္ဆာနတ်များ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် သူ သွေးလင်းယုန်ခန်းမသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။</p> <p>ရန်ယန်သည် သွေးလင်းယုန်ခန်းမနှင့် ဆက်နွှယ်နေခဲ့လျှင် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်က ရှန်ရှမြို့ကို ခြေကုပ်ယူရန်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုချန်း ဆက်စပ်စဉ်းစားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်ရွှီရင် ပြောတာက ပိုမှန်သည်။ အကယ်၍ ရန်ယန်သာ သူလျှိုတစ်ယောက် တကယ် ဖြစ်ခဲ့လျှင် ရှန်ရှမြို့ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ အဘယ်ကြောင့် လာရောက်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို</p> <p> “လူလည်း သေသွားပြီဆိုတော့ စံအိမ်ကို ပြန်ကြတာပေါ့။ အဲဒီမှာ သူ့ရဲ့ ဇစ်မြစ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့နိုင်ကောင်းရဲ့။”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ခေါ်ကာ ရှန်ရှမြို့ မြို့တော်ဝန် စံအိမ်သို့ လုချန်း တိုက်ရိုက် ဦးတည်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်ရှမြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးသည် ခုနက တိုက်ပွဲကို အာရုံခံမိကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများကြောင့် သူတို့ ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်တော့ ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော နတ်များက ရန်ယန့်ကို အနိုင်ယူနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်ရှမြို့သို့ ပြန်ရောက်လျှင် မြို့ထဲရှိ လူအားလုံး ကြားနိုင်ရန် လုချန်း အသံလွှင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက</p> <p> </p> <p> “မိစ္ဆာနတ် ရန်ယန် သေဆုံးသွားပြီ။ ရှန်ရှမြို့က ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစု အကြီးအကဲတွေ အားလုံး မြို့တော်ဝန် စံအိမ်ကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ကြပါ။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားကို ကြားလျှင် ကျင့်ကြံသူများလည်း ဝမ်းသာတစ်ဝက် စိုးရိမ်တစ်ဝက် ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနတ် ရန်ယန် သေဆုံးခြင်းအတွက် သူတို့ ဝမ်းသာသော်လည်း ရောက်ရှိလာသော နတ်များက ရန်ယန်နှင့် အမျိုးအစားတူ ဖြစ်နေမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ရှန်ရှမြို့ရှိ မိသားစု အကြီးအကဲများ စံအိမ်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်ယန့်ကို အချိန်တိုအတွင်း သတ်နိုင်သော နတ်အသစ်သည် ရန်ယန့်ထက် များစွာ ပို၍ အစွမ်းထက်မည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ ထိုသူ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျင့်ကြံသူ မိသားစုများအနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>စံအိမ် တစ်ခုလုံးကို နတ်အာရုံဖြင့် လုချန်း အသေးစိတ် ရှာဖွေလိုက်ရာ လျှို့ဝှက် အခန်းတစ်ခုကို မကြာမီ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လျှို့ဝှက်အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲနေသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အရိုးစုများနှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေသော ဝိညာဉ်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခန်းထဲတွင် အရိုးစုများနှင့် ဝိညာဉ်များမှအပ အခြား မည်သည့်အရာကိုမှ လုချန်း ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ထိုအရိုးစုများနှင့် ဝိညာဉ်များသည် ရန်ယန်၏ ရာဇဝတ်မှုများကို သက်သေပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအရာများလောက်နှင့်တော့ ရန်ယန်နှင့် သွေးလင်းယုန်ခန်းမတို့ အကြား ဆက်နွှယ်မှုကို သက်သေမပြနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>အာရုံစိုက်မခံရစေရန်အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကြော ခန်းခြောက်နေသော ရှန်ရှမြို့ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ရန်ယန် လာရောက် ပုန်းအောင်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လုချန်း တွေးမိ၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မိစ္ဆာနတ်တစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ကျင့်ကြံသူများ၏ အသက်သွေးခဲများကို သုံးကာ အသက်ဆက်နေသည်ကို မြင့်မြတ်သော နတ်များ သိသွားပါက သူ့ကို တကယ်ပင် အရေးယူကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နတ်များ လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး သာမန်ကျင့်ကြံသူများအဖို့ လွတ်မြောက်ရန် ခဲယဉ်းသော ရှန်ရှမြို့သည် သူ ပုန်းအောင်းရန် အလွန် သင့်တော်သော နေရာပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ရှန်ရှမြို့ ပြင်ပရှိ သဲပင်လယ်သည် မြေကမ္ဘာအနီးရှိ ကြဿပတေးဂြိုဟ်၏ မျက်နှာပြင်ထက်ပင် ကြီးမားပြီး အဆုံးမဲ့သော ဝါကျင့်ကျင့် သဲပြင်ကြီးကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ကျင့်ကြံသူများအတွက် လမ်းပျောက်ရန် လွယ်ကူသလို အခြားသော အန္တရာယ်များလည်း သဲပင်လယ်အတွင်း၌ ရှိနေနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် သဲပင်လယ်အတွင်းမှာပင် သေဆုံးခဲ့ကြရ၏။</p> <p> </p> <p>စံအိမ်ကို ရှာဖွေပြီးနောက် မိသားစု အကြီးအကဲများ စောင့်ဆိုင်းနေသော မြို့တော်ဝန် ခန်းမသို့ လုချန်း ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>လူအများ၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများအကြား ခန်းမထဲသို့ လုချန်း ဝင်ရောက်လာပြီး လူအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိနေသော အကြီးအကဲ အများစုသည် လူနတ်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရန် တစ်လှမ်းအလို ကံကြမ္မာကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လုချန်းက</p> <p> “မိစ္ဆာနတ်ကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီ။ ကျုပ် ရှန်ရှမြို့မှာ ခဏလောက် နေသွားမယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ မြို့တော်ဝန်အသစ်ကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့မယ်။”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို ကြားလျှင် ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲက လုချန်းကို</p> <p> “သခင်... မြို့တော်ဝန် ဖြစ်ပြီးရင် ကျုပ်တို့ ရှန်ရှမြို့ကနေ တခြားမြို့တွေကို သွားလို့ရမလား။”</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကို လုချန်းက ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲကို</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျား သိချင်တာက ရှန်ရှမြို့ကနေ ထွက်သွားလို့ ရမရ ဆိုတာ မဟုတ်လား။”</p> <p> </p> <p>ရန်ယန် မြို့တော်ဝန် ဖြစ်စဉ်က မြို့ရှိ ကျင့်ကြံသူများက သူ၏ သတင်းကို ပေါက်ကြားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပြင်ပလူများကို ဝင်ခွင့်မပြုသလို မြို့ထဲက လူများကိုလည်း ထွက်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် မြို့တော်ဝန် ဖြစ်သူကတော့ ရှန်ရှမြို့မှ ထွက်ခွာခွင့် ရှိမရှိကို ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲ သိလိုနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ကျန်းမိသားစု အကြီးအကဲကို</p> <p> “ဒီနေ့ကစပြီး ခင်ဗျားတို့ မြို့တော်ဝန် မဟုတ်ရင်တောင် ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဘယ်သူမှ တားမှာ မဟုတ်ဘူး။”</p> <p> </p> <p>ရှန်ရှမြို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကြော ခန်းခြောက်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကံကြမ္မာဖြတ်‌ကျော် ကျင့်ကြံသူများအနေနှင့် လူနတ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းလိုပါက စွမ်းအားများ ကြွယ်ဝသော နေရာသို့ သွားရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ဆက်လက်၍</p> <p>“ဒါ့အပြင် မြို့တော်ဝန်သစ်ကို နတ်တစ်ပါး ဖြစ်လာအောင် ကျုပ် တိုက်ရိုက် ကူညီပေးမယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ စကားကို ကြားလျှင် လူအားလုံး၏ မျက်ဝန်းများလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ အချို့သည် ပါရမီ ညံ့ဖျင်းကြသဖြင့် ကံကြမ္မာဖြတ်‌ကျော်ခြင်း အဆင့်၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေခဲ့ရုံသာမက အချို့မှာ သက်တမ်းပင် ကုန်ဆုံးလုနီး ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>မြို့မှ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ထိုနယ်ပယ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု အာမခံချက် မရှိသလို သဲပင်လယ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည်ဟုလည်း မသေချာချေ။</p> <p> </p> <p>မြို့တော်ဝန် ဖြစ်လာမည်ဆိုပါက ထိုအန္တရာယ်များသော ခရီးကို သွားစရာမလိုပဲ အောင်မြင်မှု ရနိုင်မည်ဖြစ်ရာ သူတို့ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစု အကြီးအကဲများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရှေ့သို့ တိုးလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>မိသားစု အကြီးအကဲ တစ်ဦးက လုချန်းကို</p> <p> </p> <p> “သခင်... ကျုပ် ရှန်ရှမြို့ရဲ့ မြို့တော်ဝန် ဖြစ်ချင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးက လုချန်းကို</p> <p> </p> <p> “သခင်... ကျုပ်လည်း မြို့တော်ဝန် လုပ်ပါရစေ”</p> <p> </p> <p>ရှမိသားစု အကြီးအကဲက လုချန်းကို</p> <p> </p> <p> “သခင်... ကျုပ်တို့ ရှမိသားစုက မြို့မှာ သမိုင်းကြောင်း အရှည်ကြာဆုံးပါ။ ကျုပ်တို့ ဘိုးဘေးတွေကလည်း မြို့တော်ဝန် လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက လူအားလုံးကို</p> <p> “အားလုံးက မြို့တော်ဝန် ဖြစ်ချင်နေကြမှတော့ ကျင့်စဉ်လောကရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း အင်အားကြီးသူကိုသာ ရွေးချယ်ကြတာပေါ့။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း</p> <p> “နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် သဲပင်လယ်ထဲမှာ ကျုပ် စင်မြင့်တစ်ခု တည်ဆောက်ပေးမယ်။ မဟယာန အဆင့် အထက်က ကျင့်ကြံသူတိုင်း ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး အနိုင်ရတဲ့သူက မြို့တော်ဝန်သစ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။”</p> <p> </p> <p>လုချန်း</p> <p>“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ အားလုံး ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်ကြပါတော့။”</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် လုချန်း၏ ပုံရိပ် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲများ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ရှောင်ရွှီရင်၊ ကောက်ရှီယွမ်တို့နှင့်အတူ စံအိမ်ရှိ အဆောင်တစ်ခုသို့ လုချန်း ရောက်ရှိလာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကောက်ရှီယွမ်က လုချန်းကို</p> <p> </p> <p>“မောင်လေး... ရှန်ရှမြို့မှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ။”</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင်တော့ လုချန်း ကြိုက်သလောက် နေစေရန် ကောက်ရှီယွမ် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှန်ရှမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး ခန်းခြောက်နေသော ဝိညာဉ်ကြောကို မြင်လိုက်ရသောအခါ  ဤနေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခြင်းက လုချန်း၏ ကျင့်စဉ်အတွက် အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ဟု သူမ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက ကောက်ရှီယွမ်ကို</p> <p> </p> <p>“နှစ်အနည်းငယ်လောက်ပါ”</p> <p> </p> <p>လုချန်း၏ အဖြေကို ကြားရမှ ကောက်ရှီယွမ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။ နှစ်အနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် သိပ်မကြာလှပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်များအဖို့ နှစ်အနည်းငယ်ဆိုသည်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားမည့် အချိန်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချန်းက အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို</p> <p> </p> <p> “စီနီယာကောက်... စီနီယာရှောင်... ကျုပ် အရင်သွားပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ်။”</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက လုချန်းကို</p> <p> </p> <p> “ကောင်းပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လုချန်းက သူရွေးချယ်ထားသော အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် ကောက်ရှီယွမ်က ရှောင်ရွှီရင်ကို</p> <p> </p> <p> “ရှောင်ရှောင်... ငါ နှစ်အနည်းငယ်လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်စဉ် ဝင်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အဲဒီအချိန်အတွင်း မောင်လေးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း နှိုးလိုက်နော်။”</p> <p> </p> <p>ကောက်ရှီယွမ်၏ စကားကို ကြားလျှင် ရှောင်ရွှီရင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save