Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မသေနိုင်ဘူး ဟုတ်လား... ဒါဆို မင်း ပြာကျသွားတဲ့အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပေးမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျီဝမ့်၏ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် စီးဆင်းနေသော ရေများကဲ့သို့ တုန်ခါရွေ့လျားသွားကာ အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟက်ဟက်... ငါ မင်းကို ကြောက်နေတယ်လို့ မထင်လိုက်နဲ့၊ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ငါက တကယ်ကို မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်သွားပြီ... မင်းက..."</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျီဝမ့် စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် မူလနေရာမှ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြန်ပေါ်လာချိန်တွင်တော့ သူ၏အရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတစ္ဆေသရဲကဲ့သို့သော အမြန်နှုန်းကြောင့် ကွမ်ကျီဝမ့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်း၏ အေးစက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"မသေနိုင်၊ မပျက်စီးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား... ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆိုရင် မင်း ပြာကျပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ငါ ရိုက်သတ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ နောက်ထပ် အစွမ်းထက်သော လက်သီးတစ်ချက်ကို ထိုးချလိုက်လေသည်။ ဤလက်သီးချက်သည် အချိန်နှင့် လေဟာနယ်တို့၏ နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သွားသကဲ့သို့ပင်ထင်ရသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်သည် ရှောင်တိမ်းလိုသော်လည်း သူ့ကို ခိုင်မြဲစွာ ချိန်ရွယ်ပစ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်၍ လုံးဝ ရှောင်တိမ်း၍မရနိုင်ကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်တွေ့နိုင်သော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် အကြမ်းပတမ်း ပြန့်ထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်လှသော အသံလှိုင်းများကြောင့် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးပင် တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ ကြီးမားလှသော လက်သီးစွမ်းအားအောက်တွင် ကြယ်ကြွေတစ်ခုကဲ့သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ဗိမာန်တော်၏ အမိုးခုံးပေါ်ရှိ အလှဆင်အမွှမ်းများမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားပြီး တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ပုလဲများသည်လည်း ဝုန်းကနဲ ပြန့်ကျဲကျဆင်းလာလေသည်။ ကွမ်ကျီဝမ့်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမိုးခုံးကို လူပုံစံ အပေါက်ကြီးဖြစ်သွားအောင် ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် အဝေးရှိ အဆောက်အအုံတစ်ခုဆီသို့ အဟုန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျီဝမ့်သည် အဆောက်အအုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဇိမ်ခံအဆောက်အအုံကြီးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိပြီးမှ ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။ လီဟန်မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် အင်အားစုအသီးသီးမှာ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမပြိုကျမီလေးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးသည်လည်း ပြုတ်ကျလာပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားလေသည်။ ထိုဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် သွေးကျားရဲတိုက် ဟူသော စာလုံးကြီး သုံးလုံး ရေးသားထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုလေးတင်... လွင့်ထွက်သွားတဲ့သူက သွေးကျားရဲတိုက်က ရဲတိုက်သခင် ကွမ်ကျီဝမ့်နဲ့ မတူဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လူတစ်ဦးက တုန်ယင်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း မြင်လိုက်တယ်၊ သူပဲ၊ ပြီးတော့... သူက ချပ်ဝတ်တန်ဆာကြီးကို ဝတ်ထားသေးတဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းမှာ အံ့ဩမှင်တက်သွားကြလေသည်။ လီဟန်အရှင် ကျဆုံးသွားပြီးကတည်းက ကွမ်ကျီဝမ့်၏ စွမ်းအားသည် လီဟန်မြို့တော်တွင် ပထမနေရာ၌ ရှိနေသည်ဟု လူသိများကြသည်။ သို့တိုင်အောင် ထိုကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရဲတိုက်ကိုပင် ဝင်တိုက်မိသည်အထိ လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး လေဟာနယ်အလယ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးတစ်ဦး ပေါ်လာလေသည်။ သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုက လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သာလွန်တဲ့ အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံနဲ့တင်... ဒီလူက သာမန်လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ထင်ရှားတယ်"</p> <p> </p> <p>အဝေးတစ်နေရာတွင် စုရုံးနေကြသော လူငယ်တစ်စုထဲမှ မိန်းမပျိုလေးများ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လဲ့သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ့်ကို ချောမောတဲ့ လူငယ်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p> သို့သော် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသော လူငယ်များကမူ မနာလိုစွာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိာက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟွန့်... ရုပ်ချောနေတော့ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ စွမ်းအားမရှိရင် သူက အမှိုက်ကလွဲပြီး ဘာမှမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲတွင် လက်နောက်ပစ်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေပြီး အဝေးရှိ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ကာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါလေးပဲလား, ဒီလိုမျိုး ရှုံးသွားမယ်ဆိုရင်တော့... မင်း အဲဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အလကား ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားဆုံးသည်နှင့် မြေကြီးသည် တုန်ခါလာပြီး ကြီးမားလှသော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အပျက်အစီးများသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားစေလောက်သော အစွမ်းထက်သည့် ကျားဟိန်းသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ ကွမ်ကျီဝမ့် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟိန်းဟောက်သံ မပျောက်ကွယ်မီမှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အမြန်နှုန်းဖြင့် ပြေးဝင်လာလေသည်။ ထိုအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသဖြင့် လေဟာနယ်ထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ထွန်ကြောင်းကြီးတစ်ခုကိုပင် ဖန်တီးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်သည် သူ၏အနီးသို့ နီးကပ်လုနီးပါး ရောက်ရှိလာချိန်မှသာ ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် လက်ကိုမြှောက်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဝါးတစ်ချက် တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ပြေးဝင်လာသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးနားရှိ လူအချို့မှာ စွမ်းအားလှိုင်းကြောင့် လွင့်စင်သွားကာ သွေးများ အန်ထွက်ကုန်ကြသည်။ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကွမ်ကျီဝမ့်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သေးသွယ်နူးညံ့သော လက်ဝါးတစ်ဖက်က သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် တင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ပခုံးများကို တစ်ချက်ကလေးပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save