Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုပ်ခန္ဓာ၏ စွမ်းအားဖြင့်  ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ရင်ဆိုင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သွေးကျားချပ်ဝတ်တန်ဆာကို အပြည့်အစုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ကွမ်ကျိဝမ့်ကို ရွှယ်အန်းက လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ပြီး အသာစီးရနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးတောမိပါမည်နည်း။ ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် သူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ချပ်ဝတ်တန်ဆာကတော့ မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ သုံးတဲ့သူက အမှိုက်ဖြစ်နေတာ နှမြောစရာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းကို ခါချရန် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေရသော ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ဤစကားကြောင့် မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း... အားးးး"</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်သည် ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ပုံစံပြောင်းလဲစပြုလာလေသည်။ ကျားခေါင်းစစ်ဦးထုပ်မှာ ပေါင်းစပ်သွားပြီး လက်မောင်းနှင့် ခြေလက်များမှာ ပြောင်းလဲသွားကာ သွေးရောင်အစင်းကျားများပါရှိသော ဧရာမ ကျားကြီးတစ်ကောင်အဖြစ်သို့ အသွင်ပြောင်းသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ကျားကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ကိုက်ဖြတ်ရန် ၎င်း၏ မေးရိုးကြီးများကို ဖြဲဟလိုက်လေသည်။ အေးစက်သော သတ္တုရောင်များ တောက်ပနေသည့် ၎င်း၏ သွားများသည် လေဟာနယ်ကိုပင် ကိုက်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိပုံရပြီး အနက်ရောင် အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီ... ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာပြီပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းကာ ကျားကြီး၏ ခေါင်းဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး ၎င်း၏ သွားနှစ်ချောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်ကာ အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားစမ်း"</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>လက်မောင်းများမှ ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် သတ္တုချပ်ဝတ်တန်ဆာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ ကျားကြီးကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်ပြီး လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းကာ အဝေးသို့ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ဧရာမ ကျားကြီးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရသော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်လည်ပြေးတက်လာပြီး ၎င်း၏အမြီးဖြင့် ရွှယ်အန်းကို ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သံမဏိကြာပွတ်တစ်ခုကဲ့သို့သော ထိုအမြီးသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ရိုက်ချလာချိန်တွင် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် မြည်ဟည်းသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အင်မော်တယ်သခင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးပင်လျှင် ဤတိုက်ခိုက်မှုရှေ့တွင် ဆုတ်ခွာရမည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အံ့မခန်းမြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ထိုအမြီးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်မိပြီး သူ၏ လက်မောင်းများကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ကျားကြီးသည် ကြောက်လန့်နေသော ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရွှယ်အန်း၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ခြေလက်များကို ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ကြိုးစားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ၎င်းကို နောက်တစ်ကြိမ် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ကျဆင်းသွားပြီး မြေကြီးကို ကွဲကြေသွားစေကာ နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခုကို ကျန်ရစ်စေခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် ဧရာမ ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများသည် ရူးသွပ်လောက်ဖွယ် အမြန်နှုန်းဖြင့် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းစွာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်လာပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာဖြင့် ဧရာမ ကျားကြီးကို သူ၏ သွေးသားလက်နှစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေခဲ့လေသည်။ ဤကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ပွဲက စောင့်ကြည့်နေသူအားလုံးကို သေမင်းကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးကျားချပ်ဝတ်တန်ဆာ၏ အဆုံးစွန်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမှုကို သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားသက်သက်ဖြင့် ရင်ဆိုင်နေသည်မှာ လုံးဝ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်တစ်ပုဒ်လို ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းသည် လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲတစ်လျှောက်လုံးတွင် ရွှယ်အန်းသည် လွင့်ဝဲနေသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများဖြင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့သော စွမ်းအားလှိုင်းများဖြင့် ပေါ်လွင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤသည်က မိန်းမပျိုလေးများစွာ၏ နှလုံးသားများကို မြန်ဆန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားစေခဲ့သည်။ ယခင်က ရွှယ်အန်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်ခဲ့သော အမျိုးသားများသည် ယခုအခါ မည်သည့် မကောင်းသော ခံစားချက်ကိုမျှ မမွေးမြူဝံ့ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစုဝင်များကြားတွင် ယန်မုန့်ထောင်သည် ရွှယ်အန်းကို တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်စပြုလာလေသည်။ သူ့ကို ငါ ရအောင်ယူရမယ်၊ ဘာပဲပေးဆပ်ရပါစေ... ငါ သူ့ကို ရအောင်ယူပြီး သူ့လူဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်၊ ဘာလို့များ ဟိုတုံးအတဲ့ ယန်မေရှူက ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို သိခွင့်ရနေတာလဲ၊ သူမ လက်မခံနိုင်ဘူး...</p> <p> </p> <p>တစ်ကိုယ်လုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်လည်ကုသလိုက်သော ဧရာမ ကျားကြီးသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ကွမ်ကျိဝမ့်၏ အသံသည် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ လေးစားမှုကို ရဖို့ လုံလောက်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဘယ်လောက်ပဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရပါစေ၊ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာက ငါ့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိမ့်မယ်၊ ငါပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားသရွေ့ ငါက တကယ်ကို မသေနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ခွန်အားတွေကို ချွေတာထားလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း အနည်းငယ်မျှပင် မြန်ဆန်နေခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းမှာ ပြောစရာ တစ်ခုခု ကျန်နေသေးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟား... အရှငိရွှယ်... ငါ ထပ်ပြောမယ်၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးရန်စမှ မရှိတာ၊ မင်းသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံမှာ မင်းလိုချင်တဲ့ စည်းစိမ်တွေ၊ အာဏာတွေ အားလုံးကို မင်း ရွေးချယ်ခွင့်ရမယ်၊ ဒါက ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းပဲလို့ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်</p> <p> </p> <p>။ "တော်တော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စကားပဲ၊ တခြားတစ်ယောက်သာဆိုရင်တော့ သဘောတူလိုက်လောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတာ တစ်ခုတော့ မှားနေတယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ငါ မင်းကို ဘာမှလုပ်လို့မရဘူးလို့ ပြောတယ်၊ မင်းက မသေနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ အဲဒါကို စကားလုံး လေးလုံးတည်းနဲ့ပဲ ဖော်ပြလို့ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် လက်လေးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "</p> <p> </p> <p>"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေတဲ့ ငတုံး၊ အို... နေပါဦး၊ မင်းက ဒီစကားပုံကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အလွယ်နည်းနဲ့ ပြောပြမယ်၊ သောက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း..."</p> <p> </p> <p>ကွမ်ကျိဝမ့်မှာ ရူးသွပ်လုမတတ် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ရွှယ်အန်း... ငါ မျက်နှာသာပေးတာကို ရန်လာမစနဲ့၊ ဒီနေ့ မင်းကို သေအောင် သတ်ပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သွေးရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွှယ်အန်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်း အခုထိ မယုံသေးဘူးပဲ၊ ကောင်းပြီလေ... ဒါဆိုရင် ငါ ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ သေးငယ်သော စိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးလေးတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အားကိုးနေတာ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာ တစ်စုံတည်း မဟုတ်လား၊ ဒီနေ့ အဲဒါကို ငါ ယူလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ရုတ်တရက် ဖိချလိုက်ရာ စိမ်းပြာရွှေရောင် တံဆိပ်တုံးသည် အသက်ဝင်လာပြီး မရေမတွက်နိုင်သော အစီအရင်များ ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်လာတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အဂ္ဂိရတ် ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ရွှယ်အန်း၏ လက်မောင်းဆီသို့ စီးဆင်းသွားပြီးနောက် စိမ်းပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ထုတ်လွှတ်နေသော လက်အိတ်ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>ထိုလက်သီးချက်သည် ဧရာမ ကျားကြီး၏ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။ စိမ်းပြာရွှေရောင် အလင်းတန်းနှင့် ကျားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးရောင်အလင်းတန်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြိုင်အဆိုင် တောက်ပနေကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save