Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၄) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ်တိုင် မကြုံဖူးဘဲနဲ့ တခြားသူတွေကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ မတိုက်တွန်းနဲ့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယန်အိမ်တော်သားများအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းငုံ့အရိုအသေပေးလိုက်ကြပြီး အများစုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့တွင်သ။ ဤကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေမည်ဆိုပါက ယန်အိမ်တော်၏ အနာဂတ်မှာ အကန့်အသတ်မဲ့သွားမည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ခန်းမကြီးအတွင်းရှိ ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှု အပြည့်ဖြစ်နေသော လေထုထဲတွင် ယန်မုန့်ထောင် တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် အလွန်တရာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ပြုမူနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ပါးလျသော အပြုံး၊ ရိုသေကျိုးနွံသော အမူအရာဖြင့် ရှေ့သို့ လှောက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ညုတုတုဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်ကာ နူးညံ့သောအသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ဂုဏ်ယူပါတယ် သခင်... သခင့်ရဲ့ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေနဲ့ ရက်စက်တဲ့ ရန်သူတွေကို အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက်ပါ"</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယန်မုန့်ထောင်သည်လည်း အလှဘုရင်မတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်ရာ သူမ၏ တမင်တကာ ဆွဲဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ သို့သော် သူမ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ သူမ၏ စီစဉ်မှုများအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရွှယ်အန်းသည် သူမကို တစ်ချက်ကလေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လူတိုင်းကို လျင်မြန်စွာ ကျော်ဖြတ်ကာ ဗိမာန်တော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော ယန်မေရှူ၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မနာလိုဝန်တိုမှုများမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာမတတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ ယန်မေရှူးပဲ အမြဲ ဖြစ်နေရတာလဲ၊ ဘာလို့ သူမ မဟုတ်ရတာလဲ...</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ယန်မေရှူးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ကို တုံးအတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"</p> <p> </p> <p> သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ယန်မေရှူ၏ နဖူးအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားလေသည်။ ယန်မေရှူ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လာလေသည်။</p> <p>ယန်မေရှူသည် အသက်အန္တရာယ် မရှိကြောင်းကို ရွှယ်အန်း အစောကြီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ ယခု သူမ၏ ဝိညာဉ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ ဘာမှဖြစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယန်မေရှူးသည် သူမ အနီးတွင် ပြုံးလျက် ရပ်နေသော ရွှယ်အန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... ကျွန်မ အိပ်မက်မက်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သေသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း အိပ်မက်မက်နေတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ သေသွားတာလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပြန်ရောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ငါ ပြန်ရောက်ပြီ ဟူသော ရိုးရှင်းသည့် စကားလေးတစ်ခွန်းက ယန်မေရှူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံသွားစေခဲ့သည်။ သူမသည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ခဲယဉ်းစွာ ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သွေးကျားမျှော်စင်ကရော..."</p> <p> </p> <p>"သွေးကျားမျှော်စင်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး၊ ငါ အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်လေသည်။ ယန်မေရှူးမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ခေါင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ငုံ့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်"</p> <p> </p> <p>"တော်ပါတော့... ငါတို့က အခု သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ငါ့ကို အရှငိလို့ ဆက်ခေါ်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ မင်း ခေါ်ချင်ရင် ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်လုံးများမှာ မနာလိုမှုများကြောင့် ပြာနှမ်းသွားလေသည်။ ယန်မေရှးမှာမူ တည်ငြိမ်မှုကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုရွှယ်အန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ယန်သည် ဖော်လံဖားသော အမူအရာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်... အရှင်က ကျွန်တော်တို့ ယန်အိမ်တော်ကို ကယ်တင်ခဲ့တာပါ၊ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတရားအတွက် ကျွန်တော်တို့ တကယ်ကို ပြန်မဆပ်နိုင်ပါဘူး၊ တကယ်လို့များ..."</p> <p> </p> <p>သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကြောင့် ဆက်မပြောနိုင်တော့ချေ။ ထိုအကြည့်များအောက်တွင် ယန်ယန်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးအေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းအနေဖြင့် သူတို့ကို အစောကတည်းက အရေးမစိုက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယန်မုန့်ထောင်သည် အံ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> "အစ်ကိုရွှယ်... ကျွန်မအဖေက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ စော်ကားသလို ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါလား၊ အစ်မ... ကျွန်မပြောတာ မှန်တယ်မလားဟင်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "အစ်ကိုရွှယ်တဲ့လား၊ ဘယ်သူက မင်းရဲ့ အစ်ကိုရွှယ်လဲ၊ ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ဖို့ မင်းမှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ဤစကားလုံးများသည် ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချလိုက်သော ပါးရိုက်သံကြီး တစ်ချက်ကဲ့သို့ထင်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အရှက်ရမှုကြောင့် နီရဲသွားလေတော့သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းက သူမကို လှည့်မကြည့်ဘဲ ယန်မေရှူဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားလုံးများတွင် အေးစိမ့်သော ရေခဲစူးချွန်များ ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ယန်ယန်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ယန်မေရှူဆီသို့ တောင်းပန်နေသော အကြည့်များဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ ယခင်က ယန်မေရှူအပေါ် သူတို့ မည်ကဲ့သို့ နှိမ်ချခဲ့သည်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိသောအခါ ယန်အိမ်တော်သားများမှာ နောင်တရနေသော မျက်နှာများကို ပြသလာကြလေသည်။ ယန်မေရှူသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုရွှယ်အန်း... ဒီနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ကျွန်မအဖေ၊ နောက်တစ်ယောက်က... ကျွန်မညီမပါ"</p> <p> </p> <p>ဤအဖြေက ယန်ယန်ကို စိတ်အေးသွားစေခဲ့သည်။ ရွှယ်အန်းသည် ယန်မေရှူး</p> <p>ကို နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... ဒီလိုဆိုမှတော့ မင်း မျက်နှာကြောင့် ဒီနှစ်ယောက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးလိုက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်မေရှူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီးနောက် အရိုအသေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံမှာ ဆို့နင့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်လျှံနေလေသည်။ ရွှယ်အန်း၏ လုပ်ရပ်များအားလုံးက သူမအတွက် ကလဲ့စားချေပေးရန် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေလေသည်။</p> <p>သူ ကိုယ်တိုင် မကြုံဖူးဘဲနှင့် တခြားသူများကို ခွင့်လွှတ်ရန် မတိုက်တွန်းသင့်ချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့... မင်းကို နေရာတစ်ခု ခေါ်သွားပြီး ကျင့်စဉ်တချို့ သင်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူနှင့် ယန်မေရှူတို့သည် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်မုန့်ထောင်သည် သွေးစိမ်းတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဒေါသကြောင့် သတိလစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save