Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၆) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကိုယ် မဟုတ်ဘူး... ကိုယ် မလုပ်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ ခေါင်းမှာ ပတ်လည်ရိုက်နေသော ဗုံငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ခါယမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကိုယ် အဲ့ဘက်ကို မလာဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်က နောက်ပြောင်လိုသော အမူအရာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အာ... ဘာကို အဲဒီလောက် ကြောက်နေရတာလဲ၊ ရှင်နဲ့ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့ပါဆို"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကနေ လှမ်းပြောလို့ မရဘူးလား၊ အဲဒီဘက်ကို လာမှ ရမှာမို့လို့လား"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်၏ လှပသော မျက်ခုံးတန်းလေးများ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "ဟင်... ရှင့်ကို နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မေးမယ်၊ လာမှာလား၊ မလာဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မလာဘူးဆို မလာဘူးပဲ၊ ကိုယ်က မြင့်မြတ်တဲ့ အင်မော်တယ်သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်စကားကို ဘယ်လိုလုပ် ဖျက်လို့ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော လေသံဖြင့် ကြေညာလိုက်လေသည်။</p> <p>အန်းယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပြောင်းလဲမသွားသော်လည်း သူမ၏ လေသံမှာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့... အခုလာခဲ့စမ်း"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း - "..."</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်တော့ ရွှယ်အန်းသည် ပခုံးမှ စူးရှသော နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့ကာ ရပ်နေရလေတော့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်း၏ ပခုံးကို အားပါးတရ ကိုက်ထားသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ သူ့အား ကိုက်ထားရင်းဖြင့် အန်းယန်က မပီမသ အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေအောင်ကို ကိုက်ပစ်မှာ... လူဆိုးကြီးရဲ့၊  ရား ရား ရား ရား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် မချိသွားဖြဲသာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။ သူသာ ခုခံလိုက်လျှင် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကြောင့် အန်းယန် ထိခိုက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားကာ အန်းယန်ကို စိတ်တိုင်းကျ ရန်လုပ်ခွင့် ပေးထားလိုက်လေသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက်မှသာ အန်းယန်သည် ကျေနပ်သွားပုံရကာ လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ ပခုံးပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော သွားရာများထဲမှ သွေးများပင် စိမ့်ထွက်နေလေသည်။ အန်းယန်သည် သူမ၏ လက်ရာကို အတော်လေး သဘောကျနေပုံရပြီး ရှုံ့မဲ့စွာ ပြုံးနေသော ရွှယ်အန်းကို မော့ကြည့်ကာ ရန်တွေ့သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရှင့်ကို ဘာလို့ ကိုက်လဲဆိုတာ သိလား"</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခိုက်အတန့်မျိုးတွင် ရွှယ်အန်းသည် တတ်နိုင်သမျှ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ဘာမှနားမလည်သော လူအတစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်ရမည်ကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ သိထားလေသည်။ သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်အာ... မင်း ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ ကိုယခ တကယ် နားမလည်ဘူးကွာ၊ ပြီးတော့ ဇနီးဖြစ်သူက ခင်ပွန်းကို ဒေါသထွက်လို့ဖြစ်ဖြစ်၊ ပျင်းလို့ဖြစ်ဖြစ် အကိုက်ခံရတာ သဘာဝပဲလေ၊ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ ရှိစရာမလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်းအပေါ် အလွန် ဒေါသထွက်နေသယောင် ဟန်ဆောင်ထားသော်လည်း သူ၏စကားကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွားစမ်းပါ... ရှင်ပြောပုံအရဆို ကျွန်မက မိန်းမဆိုးကြီးကျနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ယန်အာက မိန်းမဆိုးကြီးဆိုရင်တောင် စကြဝဠာ နယ်ပယ်ပေါင်းစုံမှာ အလှဆုံး မိန်းမဆိုးကြီး ဖြစ်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြင်းပြလှသော အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်ဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အချိုလာမသတ်နဲ့၊ ရှင့်ကို မေးမယ်... ရှင် အပြင်တစ်ခေါက် ထွက်သွားတာနဲ့ ကောင်မလေးချောချောတစ်ယောက် ပါလာတာ ဘာသဘောလဲ၊ ကျွန်မသာ ဝင်မပါဘူးဆိုရင် ဒီစံအိမ်တော်ကြီးထဲမှာ အဲဒီလိုလူတွေနဲ့ အပြည့်ဖြစ်အောင် လုပ်မလို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အန္တရာယ်များလှသည့် စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "မဟုတ်ပါဘူး... တကယ် မဟုတ်ရပါဘူးကွာ"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်းကို အတန်ကြာအောင် အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဟွန့်... ရှင် မလုပ်ရဲဘူးလို့တော့ ထင်သားပဲ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်မရဲ့ ကတ်ကြေးက အမြဲတမ်း အဆင်သင့်ပဲနော်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အန်းယန်ကိုယ်တိုင်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိလေတော့သည်။အမှန်တွင် သူမသည် ရွှယ်အန်းအပေါ် ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုရှိလေသည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် မနာလိုမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခုကိုတော့ ခံစားရသည်ဖြစ်ရာ ရွှယ်အန်းကို ကစားသည့် သဘောမျိုးဖြင့် အပြစ်ပေးခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့နှစ်ဦး ပျော်ရွှင်စွာ နောက်ပြောင်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက အဆုံးတွင် တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်အာ... မင်း မမေးပေမဲ့လည်း ကိုယ် မင်းကို ပြောပြချင်သေးတယ်၊ ယန်မေရှူကို ဒီစံအိမ်တော်ထဲ ခေါ်လာတာက ဒဏ်ရာသက်သာဖို့ သက်သက်အတွက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟင်... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အခု လီဟန်အရှင် သေသွားပြီဆိုပေမဲ့ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံက ငြိမ်းချမ်းဖို့ အဝေးကြီး လိုသေးတယ်၊ အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အများကြီးရှိသလို အင်အားစုတွေကလည်း ရှုပ်ထွေးနေတာပဲ၊ ကိုယ်တို့က ဒီကမောက်ကမတွေထဲကနေ လက်ဆေးပြီး ထွက်သွားမယ်ဆိုရင်... ကိုယ်က လီဟန်အရှင်နဲ့ ဘာကွာတော့မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရင်း ရွှယ်အန်းကို ကြည့်နေသော သူမ၏ အကြည့်များ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာလေသည်။ ဤသည်ကပင် သူမ ဤယောကျ်ားကို ချစ်မြတ်နိုးရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ကျန်းရွှင်းနန်က ရှောင်ထျန်းရဲ့ မျိုးဆက်ကို လွယ်ထားရတာဆိုတော့ သူမက ရှောင်ထျန်း ပြန်အလာကို ဒီနယ်ပယ်မှာ စောင့်နေရလိမ့်မယ်၊ ဆွေ့မန်နဲ့ ယုရန်တို့ကလည်း အသစ်ပြန်လည်မွေးဖွားလာကြပြီ၊ ယန်မေရှူကျတော့လည်း သူမရဲ့ စိတ်သဘောထားက အားကိုးလို့ရတဲ့သူ ဖြစ်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနယ်ပယ်ကို တည်ငြိမ်စေဖို့အတွက် ဒီအဖွဲ့ သုံးဖွဲ့စလုံးကို အင်အားစုတွေအနေနဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ ကိုယ် ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့စလုံးလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... လူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးက စကြဝဠာကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းနိုင်တယ်၊ တကယ်လို့ ကိုယ်က အင်အားစု တစ်ခုတည်းကိုပဲ ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရင်... ကိုယ်တို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့က နောက်ထပ် လီဟန်အရှင် ဖြစ်မလာဘူးလို့ ပြောရခက်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် ရှင်က သုံးဖွဲ့စလုံးကို အစွမ်းထက်အောင် လုပ်ပေးပြီး သူတို့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းစေချင်တဲ့ သဘောပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"သေချာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ယောက်ျား... ရှင် တကယ်ကို အမြော်အမြင် ကြီးတာပဲ၊ ဒါက အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်လက်နေလေသည်။ သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်အတွင်းတွင် လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့ထံမှ ရရှိထားသော မှတ်ဉာဏ်ပုလဲ နှစ်လုံးသည်လည်း သဲ့သဲ့လေး တုန်ခါနေပြီးနောက် ဘုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ ရွှယ်အန်း၏ နတ်ဘုရားအာရုံထဲသို့ ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ စီးဝင်လာသော မှတ်ဉာဏ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save