Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၇) </h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူမသေမချင်း ဓားကို အိမ်ထဲပြန်မသွင်းဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သာမန်လူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေနိုင်လောက်သည့် ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်သော်လည်း ရွှယ်အန်း၏ အဆုံးစမဲ့နီးပါး ကျယ်ဝန်းလှသော နတ်ဘုရားအာရုံရှေ့တွင်မူ လှိုင်းဂယက်ကလေးတစ်ခုမျှပင် မထစေခဲ့ပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများသည် ရွှယ်အန်း၏ မျက်လုံးရှေ့၌ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်စာ အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပင် ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရုတ်ချည်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် အရိုးထိတိုင် အေးခဲသွားစေနိုင်သော အလင်းတန်းနှစ်ခု လက်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ထိုအရှိန်အဝါကပင် မှော်ရတနာစံအိမ်တော် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ နျန်နျန် ကစားနေသော ဝိညာဉ်ဘောလုံးလေးသည်ပင် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အသည်းအသန် တိုးဝင်သွားကာ ထပ်မံ၍ ထွက်မလာဝံ့တော့ချေ။ စံအိမ်တော်အတွင်းရှိ ပင်လယ်သားရဲကြီးများပင်လျှင် ရေအောက်ခြေ၌ ကွေးကွေးလေးပုန်းနေကြပြီး အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယောက်ျား..."</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည်လည်း ဤသတ်ဖြတ်လိုစိတ်၏ ပြင်းထန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရွှယ်အန်းသည် အသက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရှူထုတ်လိုက်မှသာ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူးကွာ... မြင်ကွင်းတချို့ကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ပြုံးနေသော်လည်း သူ့ မျက်လုံးထဲ၌မူ အရိုးထိတိုင် အေးခဲစေသော အအေးဓာတ်များ ကိန်းအောင်းနေဆဲပင်။ လီဟန်အရှင်နှင့် ကျီဝေ့ကြယ်တာရာသခင်တို့၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ရွှယ်အန်းသည် အလွန်တရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးထွက်သံယိုဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်သောင်းက လူသားမျိုးနွယ်စုအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော သတ်ဖြတ်မှုများသည် စကားလုံးများဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ယုတ်မာလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် ခြေဖျားထောက်ကာ ရွှယ်အန်း၏ နဖူးကို ကြင်နာယုယစွာဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ရပါတယ် ယန်အာ... ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရုတ်တရက်ဆိုတော့ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းသွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်သောင်းတုန်းက ဟွာမျိုးနွယ်စုတွေ ဘာတွေ ခံစားခဲ့ရလဲ၊ သွေးရည်မျက်ရည်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျခဲ့ရလဲဆိုတာကို အခုမှပဲ ကိုယ် အပြည့်အဝ နားလည်သွားလို့ပါ"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်... ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က တစ်ဖက်လူ ဘယ်သူပဲဖြစ်နေပါစေ၊ လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို ဆယ်ဆ ပြန်ဆပ်ခိုင်းမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး သူပြောလိုက်သော စကားလုံး တစ်လုံးစီတိုင်းသည် ရွှေရောင်အင်းကွက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကျိန်စာသင်္ကေတတစ်ခုအဖြစ် ပုံပေါ်လာလေသည်။ ဤသည်မှာ ရွှယ်အန်းက သူ၏ အသက်သွေးကြောစွမ်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ကာ သစ္စာဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုလောင်းကြေးတွင် ရိုးရှင်းလှသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ပါဝင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ရန်သူမသေမချင်း... ဓားကို အိမ်ထဲပြန်မသွင်းဘူး"</p> <p> </p> <p>နောက်ရက်များတွင် ရွှယ်အန်းသည် ယန်မေရှူ၊ ကျန်းရွှင်းနန်နှင့် ဆွေ့မန်တို့၏ စိတ်ထဲသို့ ကျင့်စဉ်များကို နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် တိုက်ရိုက် သွတ်သွင်းပေးလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူတို့သည် ထူးခြားစွာ တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံရှိ ထိပ်တန်းအစွမ်းထက်သူများကို ရင်ဆိုင်ရန်မှာမူ အဝေးကြီး လိုနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်မေရှူးသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ သံသယများကို ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "အစ်ကိုရွှယ်အန်း... အစ်ကိုသာ ဒီနယ်မြေမှာ ရှိနေရင် လူတိုင်း နာခံကြမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို ထွက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်ရှိ စွမ်းအားလေးနဲ့တင်... လူတိုင်းကို အသာတကြည် အညံ့ခံလာအောင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက သဲ့သဲ့လေးသာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်၊ သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>သူ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတိုင်းသည် လီဟန်နတ်ဘုရားဗိမာန်တော်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p>ယခုအခါ ဗိမာန်တော်၏ လေထုမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။ ရွှယ်အန်းနှင့် ယန်မေရှူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ဆယ်ရက်တိတိ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သွေးကျားမျှော်စင် ဖျက်ဆီးခံရပြီးနောက် လီဟန်မြို့တော်အတွင်းရှိ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်အားလုံးမှာ ဘုရင်သစ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်အောင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာသည့်တိုင် ရွှယ်အန်း၏ အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရသဖြင့် သူ ဒဏ်ရာများ ရသွားလို့လား ဟူသော အတွေးများမှာ အင်အားစုများကြားတွင် စတင်ပျံ့နှံ့လာလေသည်။ လောဘဆိုသည့်အရာမှာ အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သောကြောင့် အင်အားစု အသီးသီးသည် ဗိမာန်တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် စုရုံးလာကြပြီး အခြေအနေကို အဝေးမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save