Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျားတွင်းထဲမှ ထွက်ပြီး နဂါးလှိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆယ်ရက်မြောက်သောနေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဗိမာန်တော်၏ အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံသည် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော လူအုပ်ကြီးကြောင့် ဖုံးကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင်များ၏ စုပေါင်းစွမ်းအားလှိုင်းများက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အရောင်ကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေရန် လုံလောက်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းက ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ ယန်အိမ်တော်သားများကို အကြောက်တရားနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့ပြီး သူတို့ကို အလွန်တရာ အကျပ်ရိုက်စေသော အခြေအနေဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။</p> <p>ထွက်သွားရန်လည်း မည်သူကမျှ မဝံ့ရဲကြသည့်အပြင် ဤနေရာတွင် မည်မျှကြာကြာ ဆက်စောင့်နေရမည်ကိုလည်း သူတို့ မသိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းကြားတွင် တင်းမာသော လေထုတစ်ခုသည် ယန်အိမ်တော်သားများကြား၌ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။ ယန်အိမ်တော်၏ ထိပ်တန်းသိုင်းပညာရှင်များနှင့် တပည့်အများစုမှာ ယန်မေရှူး  ပြန်အလာကို စောင့်ဆိုင်းရန် လိုလားနေကြသော်လည်း၊ ယန်မုန့်ထောင်ကမူ ထိုသို့ မတွေးခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို ယန်အိမ်တော်သားများအား ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားရန် အကြိမ်ကြိမ် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p> "အဖေ... အခု ဆယ်ရက်တောင် ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်ရွှယ်နဲ့ ယန်မေရှူက အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး၊ ကျွန်မတို့ ယန်အိမ်တော်အတွက် အချိန်တွေက သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ယန်ယန်သည် ယခုအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အလွန်အမင်း နောင်တရနေသော်လည်း ယန်မုန့်ထောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> "သမီး ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အဖေ... အပြင်ဘက်က အခြေအနေတွေကို မမြင်ဘူးလား၊ အပြင်မှာ စုရုံးလာကြတဲ့ အင်အားစုတွေက ပိုပိုများလာပြီ၊ လီဟန်မြို့တော်တစ်ခုလုံးကလည်း သတိထားမိသွားကြပြီ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါ ဘာဖြစ်လဲ၊ သူတို့ ရောက်လာရင်တောင် ဆရာရွှယ် ပြသခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကြောက်ပြီး မိုးကြိုးရေကန်ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် မကျူးကျော်ရဲကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟား... အဖေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် တွေဝေနေရတာလဲ၊ မှန်တယ်၊ ဆရာရွှယ်က မှန်းဆလို့မရနိုင်အောင် အစွမ်းထက်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ မေးစရာရှိတာက သူ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ၊ ယန်မေရှူက ထူးခြားတဲ့ ပါရမီရှိနေရင်တောင် ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ဆိုတာ အချိန်လိုတယ် မဟုတ်ဘူးလား၊ အစပျိုးနိုင်ဖို့အတွက်တင် အနည်းဆုံး ဆယ်နှစ်လောက် အချိန်ယူရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်လဲဆိုတာကိုရော အဖေ စဉ်းစားကြည့်ပြီးပြီလား၊ ပုရွက်ဆိတ် အုံလိုက်ကိုက်ရင် ဆင်တောင် သေနိုင်တယ်လေ၊ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံက အစွမ်းထက်သူတွေ အကုန်လုံးသာ တကယ် ပူးပေါင်းလိုက်ရင် အရှင်ရွှယ်တောင်မှ နောက်ဆုတ်သွားရလိမ့်မယ်လို့ သမီး ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ယန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူရော်သွားလေသည်။ ယန်မုန့်ထောင်က ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းနိုင်သော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့က လက်ရှိ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အပြင်က အင်အားစုတွေနဲ့ ဆက်သွယ်ကာ အစွမ်းထက်တဲ့ မဟာမိတ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်၊ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ဗိမာန်တော်ထဲက မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ ရှိနေတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ သွေးကျားမျှော်စင်နဲ့တုန်းကလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင် ငါတို့က ကျားတွင်းထဲက ထွက်ပြီး နဂါးလှိုဏ်ဂူထဲကို ဝင်သွားသလို ဖြစ်မနေဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အဖေရယ်... သမီးတို့က ဒီမှာ သေဖို့ ထိုင်စောင့်နေရမှာလား၊ ပြီးတော့ အရှင်ရွှယ်က မကြာခင် ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်... အစ်မက အဖေ သူ့အပေါ် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိမ့်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား၊ သူသာ စကားတစ်ခွန်း ဟလိုက်တာနဲ့ အဖေ့ရဲ့ အိမ်တော်သခင် နေရာကလည်း ပြီးသွားပြီလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ စကားများသည် ယန်ယန်၏ နှလုံးသားထဲရှိ အဆိုးရွားဆုံး အကြောက်တရားများကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားလေသည်။ အဆုံးတွင် သူသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီ၊ မုန့်ထောင် ပြောတာ မှန်တယ်၊ ဒီမှာ စောင့်နေရင် သေဖို့ပဲရှိတယ်၊ အပြင်ထွက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်တာက ပိုကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်အိမ်တော်သား အားလုံးနီးပါးမှာ ထွက်သွားရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။ သူတို့သည် သခင်မလေး ပြန်အလာကိုသာ စောင့်ဆိုင်းလိုကြသည်။ ဤသည်က ယန်ယန်၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာသော အကြီးအကဲများကို ပါးရိုက်ကာ လွင့်စင်သွားစေပြီးနောက် အေးစက်စွာ ကြေညာလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက ယန်အိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်သခင်ပဲ၊ ငါက အခု ထွက်သွားမယ်ပြောရင် အခု ထွက်ရမယ်၊ ဘယ်သူများ မနာခံရဲဘူးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်အိမ်တော်သားများအားလုံးသည် သူတို့၏ အိမ်တော်သခင်ကို ရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော်လည်း နာခံရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်ကြရလေသည်။ ယန်ယန်က အောင်ပွဲခံသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "နားထောင်စမ်း... အရှင်ရွှယ်က ပြန်လာချင်မှ ပြန်လာမှာဆိုတော့ ဒီမှာ စောင့်နေတာက အချည်းနှီးပဲ၊ ငါတို့ ယန်အိမ်တော် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရမယ်၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်သည်လည်း ဝမ်းသာနေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဖေက တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ သမီးတို့ အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ အခုပဲ ထွက်သွားကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ့ပါးသော ရယ်မောသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ပြန်မလာဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save