Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၃၉) </h2> <h2 style="text-align: center;">မနာလို ဝန်တိုတတ်သော နှလုံးသား တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဘုန်း!</p> <p> </p> <p>လူတစ်အုပ်လုံး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြလေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေဟာနယ်ထဲ၌ လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာကာ လေထဲတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေရင်း ယန်သားအဖနှစ်ဦးကို အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် အပေါ်စီးမှ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ထွက်သွားမလို့လား၊ မင်းတို့က ဘယ်ကို သွားနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း အမှန်တကယ် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယန်သားအဖနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအရောင်များ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ အထူးသဖြင့် ယန်ယန်မှာ သူ၏ လုပ်ရပ်များအတွက် အလွန်အမင်း နောင်တရနေပြီး ကိုယ့်ပါးကိုယ် ပြန်ရိုက်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်မှာမူ ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်ကြောင့် အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ တုန်ယင်နေလေသည်။ ထိုအကြည့်များမှာ အလွန်တရာ စူးရှလွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ အရေပြားများ ဆုတ်ခွာခံရပြီး အတွင်းမှ သွေးစွန်းနေသော အသားများကို ဖော်ပြခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီးနောက် ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းမှာ ပြဿနာရှာတတ်တဲ့ လျှာရှိတယ်လို့ ပြောရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းကိုပဲ ချီးကျူးရမလား၊ ခြိမ်းခြောက်မှုဆိုတာ သက်တမ်းတစ်ခုပဲရှိတာ၊ ယန်အိမ်တော်က သေဖို့စောင့်နေရုံပဲရှိတယ်ဆိုတဲ့ စကားတွေက နည်းနည်းတော့ အဓိပ္ပာယ်ရှိနေသလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"ရှင်... ရှင် အကုန်လုံးကို ကြားနေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်လေသည်။ ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ငါ ကြားတာတင် မကဘူး... လူတိုင်း ကြားသွားတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ယန်မေရှူ၊ ဆွေ့မန်၊ ကျန်းရွှင်းနန်နှင့် အခြားသူများအားလုံး လေဟာနယ်လှိုင်းဂယက်များကြားမှ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ယန်မေရှူသည် ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် ယန်မုန့်ထောင်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> "ညီမလေး... နင်က ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို မနာလိုဖြစ်နေတာလို့ ငါ အမြဲထင်ခဲ့တာ၊ အခုမှပဲ နင်က သက်သက်ကို ယုတ်မာနေတာဆိုတာ ငါ သိလိုက်ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ရူးသွပ်မှု မီးတောက်များ ပြန်လည်တောက်လောင်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p> "ယန်မေရှူ... ငါ့ကို အဲဒီလေသံနဲ့ လာမပြောနဲ့၊ ကောင်းတဲ့အရာတွေ အကုန်လုံးကိုလည်း နင်ပဲ ရခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ငါ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ဘာလို့များ နင်က အဲဒီလောက် ကံကောင်းပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူကို သိခွင့်ရနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်မေရှူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဒေါသမီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p> "ငါက နင့်ကို ဖိနှိပ်ထားတယ် ဟုတ်လား၊ ဟက်... ယန်မုန့်ထောင်၊ ငါ ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ နင် ဘာလုပ်နေလဲ၊ မိသားစုအသီးသီးက သခင်လေးတွေနဲ့ ကပွဲတွေမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တာလေ၊ ငါက ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွေအတွက် မနက်မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ရချိန်မှာ နင်က နင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ အချိန်ပေးနေခဲ့တာလေ၊ အခုမှပဲ ငါက ဖိနှိပ်ထားတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲနေသေးတယ်၊ နင် ဒီစကားတွေကို လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ ပြောထွက်ရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်ကလည်း သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်မေရှူ... နင်က အရှင်ရွှယ်ဆီမှာ ပညာသွားသင်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြန်ရောက်လာတာလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် နင်က ပါရမီမပါလို့ လက်လျှော့လိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်းဖြင့် သူမသည် ရွှယ်အန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အရှင်ရွှယ်... အဲဒီကျင့်စဉ်ကို ကျွန်မကို သင်ပေးပါလား၊ ကျွန်မက အဲ့ဒီမိန်းမထက် အများကြီး ပိုဉာဏ်ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက သူမကို ပြုံးစစဖြင့် ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။ အကြောင်းမှာ ထိုအချိန်မှာပင် ယန်မေရှူ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယန်မုန့်ထောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ငါ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်ကို ရောက်နေပြီ၊ ယန်မုန့်ထောင်... အခု နင် ဘာပြောစရာ ရှိသေးလဲ"</p> <p> </p> <p> ယန်မေရှူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ယန်ယန်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဖြူရော်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"အ... အရှင်က..."</p> <p> </p> <p>သူမသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ ဖော်လံဖားရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်း၏ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခုက ယန်ယန်ကို ဗိမာန်တော်တိုင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းမျက်နှာကို ကြည့်ရတာကိုက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပေါ်လာရင်... မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ဝိညာဉ်ကိုပါ အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ယန်ယန်သည် ဒူးထောက်ကာ သူ၏ မျက်နှာကို မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်ထားလိုက်ပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟဝံ့တော့ချေ။ ထိုအချိန်တွင် ယန်မုန့်ထောင်သည် အရူးမတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"အရှင်ရွှယ်... ကျွန်မ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး၊ ကျွန်မက ဒီယန်မေရှူကို တကယ်ပဲ မယှဉ်နိုင်လို့လား၊ ပြောစမ်းပါ... ကျွန်မက ဘယ်နေရာမှာ မလှလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် မနာလိုမှုများကြောင့် မျက်နှာတွန့်လိမ်နေသော အမျိုးသမီးကို အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p> "ဘယ်နေရာမှာ မလှလို့လဲ ဟုတ်လား၊ ဟားဟား... ယန်အာရေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ စကားသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လေထုထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အန်းယန်သည် အတွင်းမှ ကျက်သရေရှိစွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူမ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် လီဟန်ဗိမာန်တော် တစ်ခုလုံးမှာ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save