Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၄၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော တိမ်တိုက်မြားတစ်စင်း၊ သောင်းချီသော</h2> <h2 style="text-align: center;">စစ်သည်ရဲမက်များ စုရုံးရောက်ရှိလာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သော ယန်မုန့်ထောင်ပင်လျှင် လုံးဝ ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့လေသည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော ကိုယ်နှုတ်အမူအရာ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ရုပ်ရည်သွင်ပြင် နှစ်ခုစလုံးတွင် အန်းယန်သည် သူမကို အကြိမ်တစ်ရာမက သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မြေကြီးထဲသို့ ပစ်ချကာ ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေပစ်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကွာဟချက်ကြီးက ယန်မုန့်ထောင်ကို လုံးဝ အရူးတစ်ယောက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အန်းယန်သည် ရွှယ်အန်း၏ အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အခု မင်း ဘယ်နေရာမှာ လိုနေလဲဆိုတာ သဘောပေါက်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ သေလုမတတ် ပြင်းထန်လှသော ထိုးနှက်ချက်အောက်တွင် ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်နှာမှာ ရူးသွပ်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ ရှုံးတယ်ဆိုတာကို ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရှငိရွှယ်... ရှင် အရမ်းကြီး စောစောစီးစီး အောင်ပွဲခံမနေနဲ့ဦး၊ ဟိုမှာ မြင်လား... အပြင်မှာ စုရုံးလာတဲ့ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက အင်အားစုတွေ ပိုပိုများလာပြီ၊ ဒီနေရာက ရှင့်ရဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ရှင် ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားလို့ ကုသနေရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကျွန်မ အပြင်ကို ပို့လိုက်ပြီးပြီလေ၊ သတင်းတွေ ပြန့်သွားပြီဆိုတော့ သိပ်မကြာခင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဒီကို ပြေးလာကြတော့မှာပဲ၊ ရှင် တစ်ယောက်တည်း အကုန်လုံးကို ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားပြီး အထူးသဖြင့် ယန်မေရှူမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားလေသည်။ သူမသည် ရှေ့သို့ လက်ကနဲ ပြေးဝင်သွားပြီး ယန်မုန့်ထောင်၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲကိုင်၍ ပါးကို အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဖြန်း... ဖြန်း... ဖြန်း...</p> <p> </p> <p>"ယန်မေရှူ... နင့်မှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့ကို အခုပဲ သတ်လိုက်လေ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါသေသွားရင်တောင် နင်တို့လည်း သိပ်ကြာကြာ အသက်ရှင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်က ယုတ်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ယန်မေရှူးသည် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရွှယ်အန်းက ရုတ်တရက် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"နေဦး" </p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုတ်လိုက်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် ယန်မုန့်ထောင်ကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်များ ကျရောက်သွားသော နေရာတိုင်းတွင် ယန်မုန့်ထောင်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းလိုလူမျိုးတွေရဲ့ အဓိက အရာတစ်ခုကို ငါ သတိထားမိတယ်၊ အဲဒါက ဘယ်တော့မှ မင်းရဲ့ အမှားမဟုတ်ဘူး၊ အမြဲတမ်း တခြားသူတွေရဲ့ အမှား၊ လောကကြီးရဲ့ အမှားလို့ သတ်မှတ်တတ်တာပဲ၊ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ အရှင်ရွှယ်... ရှင်က အခု ဒီကနေ ဘယ်လို လွတ်အောင် ပြေးရမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားသင့်တာနော်၊ ဟားဟားဟား"</p> <p> </p> <p>"ထွက်ပြေးမယ် ဟုတ်လား၊ ငါက ဘာကိစ္စ ထွက်ပြေးရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံက အစွမ်းထက်တဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဒီကို စုရုံးရောက်ရှိလာတဲ့အခါ ငါ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကို ကြည့်မယ်လို့ မင်း ခုလေးတင် ပြောခဲ့တယ်နော်၊ တကယ်တမ်း ငါလိုချင်တာကလည်း လူတိုင်း ဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာကြဖို့ပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးလို့ပဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်က မယုံကြည်သလို လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"လူကြောက်အောင် ဟန်ဆောင်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အန်းယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်အာ... တိမ်တိုက်မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်တာနဲ့ စစ်သည်ရဲမက်တွေ စုရုံးရောက်ရှိလာကြတယ် ဆိုတဲ့ စကားပုံကို မင်း ကြားဖူးလား၊ စစ်မှန်တဲ့ တိမ်တိုက်မြားဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ဒီနေ့ မင်းယောက်ျားက မင်းကို ပြမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်း၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဗိမာန်တော်၏ အမိုးခုံးကြီးသည် ဗလာနတ္ထိအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ကောင်းကင်ထက်၌ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေလေတော့သည်။ အဝေးရှိ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩတကြီးဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းသည် သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်ရာ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေလောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် စွမ်းအားလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤစွမ်းအားလှိုင်းအောက်တွင် နေနှင့် လတို့သည် ကောင်းကင်၏ ဗဟိုချက်တွင် လျင်မြန်စွာ နေရာယူသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ဆီသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း တည့်မတ်စွာ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကောင်းကင်ခုံးကြီးကို ဖောက်ထွင်းသွားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်း၏ အနောက်ဘက်တွင် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး ကြာပန်းနီကြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လန်းလာသည်နှင့်အမျှ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံတစ်ခုလုံးရှိ လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြာပန်းနီပေါ်မှ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်သည် စကြဝဠာကို တုန်လှုပ်သွားစေသော အသံကြီးဖြင့် ကြွေးကြော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနယ်ပယ်က ငါ့ရဲ့ အမိန့်အောက်မှာ ရှိတယ်၊ အားလုံး လာရောက်ပြီး အရိုအသေပေးကြစမ်း မဟုတ်ရင်... ညှာတာမှုကင်းမဲ့တဲ့ သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save