Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၄၁) </h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်အမိန့်တော်ကို ကြေညာခြင်း၊ လောကတစ်ခုလုံး ဒူးထောက်အညံ့ခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ခြားသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ထူးချွန်သည့် ပါရမီရှင်များနှင့် နတ်ဘုရားအနွယ်ဝင် ဂိုဏ်းကြီးများအားလုံးသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထိုပုံရိပ်ယောင်ကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ကြောက်လန့်တကြား တုန်ယင်နေကြတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်လေး စကားပြောလိုက်သည့်ခဏ၌ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများသာမက တောင်တန်းများ၊ မြစ်ချောင်းများနှင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံးပါ တပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားပြီးနောက် အမိန့်တော်ကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ရွှယ်အန်းသည် ထာဝရကာလကို ကျော်လွန်၍ ကောင်းကင်အမိန့်တော်ကို ထုတ်ပြန်နေသည့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ရှိနေပြီး လောကတစ်ခုလုံးမှာ သူ၏ အလိုတော်အောက်၌ ဒူးထောက်နေကြရသည်။ ဤမျှကြီးမားသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါမျိုးကို အရင်က လီဟန်အရှင်ပင်လျှင် မရရှိခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>"ချက်ချင်း လာရောက်ကြစမ်း... မဟုတ်ရင်တော့ သေမိန့်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားလုံးများအတွင်း ပါဝင်နေသော မာန်ထောင်လွှားမှုမှာ လူတစ်ယောက်ကို အရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီဟန်ဗိမာန်တော်ရှေ့၌ ရှိနေသူအားလုံးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ဒူးထောက်နေကြရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လျက် ခေါင်းပင် မမော့ရဲကြပေ။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်ကြီးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။ ဤပုံရိပ်ကြီးမှာ ရွှယ်အန်း၏ အတိုင်းအဆမရှိသော နတ်ဘုရားအာရုံများဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် ကိုယ်ပွားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရွှယ်အန်းသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့အပြားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ ကြောင်အမ်းနေသော ယန်မုန့်ထောင်ကို ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ကဲ... အခုတော့ ငါ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်ထားလဲဆိုတာ မင်း နားလည်ပြီလား"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်သွားပြီး ရွှယ်အန်းကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ အကြွင်းမဲ့စွမ်းအားရှေ့တွင် မည်မျှပင် တော်သော နည်းဗျူဟာများဖြစ်ပါစေ၊ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်မှ နှင်းများကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားရပြီး တစ်ချက်ကလေးပင် ပြန်မခုခံနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌ လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံ၏ မြေပြင်အနှံ့မှ အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အစွမ်းထက်သူများသည် မြေပြင်မှ ပျံတက်လာကြပြီး လီဟန်ဗိမာန်တော်ရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ အပြေးလာကြတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံထက်၌ အလင်းတန်းများမှာ မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ သိပ်သည်းနေပြီး၊ ကောင်းကင်၏ မူလအရောင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် လီဟန်ဗိမာန်တော်ရှေ့၌ လူပင်လယ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ လူပင်လယ်ကြီးအောက်တွင် ရွှယ်အန်းတစ်ဦးတည်းသာ မတ်မတ်ရပ်လျက် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်အောက်တွင် အစွမ်းထက်သူများမှာ ဦးရေပြားများ ထုံကျဉ်လာပြီး မရည်ရွယ်ဘဲ ခေါင်းငုံ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင် လီဟန်ကောင်းကင်ဘုံရှိ အစွမ်းထက်သူအားလုံး ဤနေရာသို့ စုံစုံလင်လင် စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာတော့ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားနေလေသည်။ အတန်ကြာမှ ရွှယ်အန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ... မင်းတို့အားလုံး စုံစုံလင်လင် ရောက်လာကြပြီဆိုတော့ ငါ့အတွက် အလုပ်ရှုပ် သက်သာသွားတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အရင်ဆုံး ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါ့နာမည်က ရွှယ်အန်းပါ၊ မင်းတို့ သိထားရမှာက... ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ လီဟန်အရှင်ပ ငါ့လက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီဆိုတာပဲ၊ အဲဒါဆို လုံလောက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ ထိုစကားလုံးများက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ လီဟန်အရှင်သည် ဤနယ်မြေကို နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းတိုင် အုပ်ချုပ်ခဲ့သူဖြစ်ကာ လူအများက သူ့ကို အနှိုင်းမဲ့သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ဝတ်စုံဖြူနှင့် လူငယ်လေး၏ လက်ထဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ မင်းတို့ကို ဒီမှာ စုခိုင်းတာက ကိစ္စတစ်ခုတည်း အတွက်ပါ၊ လီဟန်အရှင် မရှိတော့ပေမဲ့ ငါကတော့ ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး၊ ဒါကြောင့် ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာက..."</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက အဝေးမှ ယန်မေရှူတို့ သုံးဦးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယန်မေရှူ၊ ဆွေ့မန်နှင့် ကျန်းရွှင်းနန်တို့မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရွှယ်အန်း၏ ရှေ့သို့ အတူတူ ပျံသန်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမိန်းကလေး သုံးယောက်ကို ငါ့ကိုယ်စား ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ငါ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်"</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့ဩသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာများ ပေါ်လာတော့သည်။ ယန်မုန့်ထောင်မှာမူ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မနာလိုမှုကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းလာကာ ကောင်းကင်ယံမှ ယန်မေရှုကို စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကို ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခိုင်းတယ် ဟုတ်လား၊ ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ အမြဲတမ်း သူမပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ...</p> <p> </p> <p>"ဒီအရှင်ရွှယ်က တကယ်ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းတာပဲ၊ ယန်မေရှူတို့ သုံးယောက်က ဘယ်လို အင်အားနဲ့ ဒီနယ်မြေက အစွမ်းထက်သူတွေကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ရွှယ်အန်း၏ ဖိအားကြောင့်သာ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်စကား မပြောရဲကြသော်လည်း သူ ထွက်သွားသည်နှင့် ရလဒ်က ဘာဖြစ်လာမည်ဆိုသည်မှာ စဉ်းစားစရာပင် မလိုတော့ပေ။ အင်အားမရှိဘဲနှင့် မည်သူမျှ တကယ်တမ်း အညံ့ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ရွှယ်အန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါပြောတာကို သဘောတူတဲ့သူတွေနဲ့ ကန့်ကွက်တဲ့သူတွေ ရှိရင် ပြောကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီးမှာ တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p> "သဘောတူပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ! မင်းတို့အားလုံး သဘောတူကြတယ်ဆိုတော့ ငါလည်း ဝမ်းသာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ပါးစပ်နဲ့ ပြောနေရုံနဲ့တော့ မလုံလောက်ဘူး၊ ငါ မင်းတို့ကို တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ အောက်သို့ ဖိချလိုက်လေသည်။ သို့သော် မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာခဲ့သည့်အပြင် မည်သည့် ကြီးမားသော အရှိန်အဝါမျိုးမှလည်း မရှိချေ။ သို့သော် ထိုပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖိချလိုက်သော လက်ဝါးချက်အောက်တွင် လီဟန်မြို့တော်ရှိ အဆောက်အအုံများအားလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save