Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၂၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နတ်ဘုရားတွေအကုန် ဖယ်ပေးကြစမ်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။</p> <p>၎င်းနောက်တွင် လီဟန်မြို့တော်၏ မြေပြင်သည်လည်း တစ်စစီ ကြေမွပျက်စီးကာ ဘာမှမရှိသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြိုကျသွားတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် အစောကတင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေခဲ့သော လီဟန်မြို့တော်ကြီးမှာ အဆုံးမဲ့သော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီဟန်ဗိမာန်တော် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကွက်လပ်လေးသာလျှင် အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ချောက်နက်ကြီးထဲရှိ သီးခြားကျွန်းငယ်လေးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p>လက်ဝါးချက်တစ်ချက်တည်း၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လှပေသည်။ လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိကြပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤမြင်ကွင်းက ပြသနေသော စွမ်းအားမှာ လူအများ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းကိုပင် ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုခဏ၌ ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ဝါးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ်ကွင်းလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလက်ဝါးချက်ကို... မင်းတို့ အားလုံး မြင်လိုက်ကြလား"</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးတည်းပင် ထပ်မပြောရဲကြတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော စွမ်းအားရှေ့တွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်ကာ သူတို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြသရန်သာ ရှိတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ မြင်လိုက်ကြတယ်ဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသိာ့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းက သူ၏ လက်ညှိုးကို ကလောင်တံအဖြစ် အသုံးပြုလျက် လေထဲတွင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖျား လှုပ်ရှားရာတစ်လျှောက် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ စုစည်းလာပြီး၊ မကြာမီမှာပင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်ရှုပ်ထွေးလှသော တံဆိပ်အစီအရင်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ရွှေရောင်တံဆိပ်အစီအရင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့် ၎င်းမှာ အသာအယာ တုန်ယင်သွားပြီး သုံးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ခုချင်းစီကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း!</p> <p> </p> <p>လက်ဝါးချက် ထိမှန်သည်နှင့် တံဆိပ်ဂါထာ သုံးခုလုံးမှ တောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထိုရွှေရောင်အလင်းလုံးများမှာ ယန်မေရှူ၊ ဆွေ့မန်နှင့် ကျန်းရွှင်းနန်တို့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းများ လှည့်ပတ်သွားပြီးနောက် ပန်းပွင့်ပုံသဏ္ဌာန် တံဆိပ်လေးများအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားလေသည်။ ရွှယ်အန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီတံဆိပ်ဂါထာတွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ လက်ဝါးချက်စွမ်းအားတွေ ကိန်းအောင်းနေတယ်၊ တကယ်လို့ ကန့်ကွက်တဲ့သူ ရှိလာရင် ဒီအစီအရင်တွေကို သုံးပြီး သူတို့ကို နှိမ်နင်းလိုက်ကြ၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>အမျိုးသမီး သုံးယောက်လုံး တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ရွှယ်အန်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားကြကာ လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် တညီတညွတ်တည်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p> "နားလည်ပါပြီ အရှင်"</p> <p> </p> <p>နေရာတစ်ခုလုံးမှာ လေတိုက်သံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ အခွင့်အရေး စောင့်နေကြသော အစွမ်းထက်သူအားလုံးမှာလည်း နှင်းခါးရိုက်ခံလိုက်ရသည့် ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းသွားကြတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုကစပြီး ဒီသုံးယောက်က ငါ့ကိုယ်စား ဒီနယ်မြေကို အုပ်ချုပ်လိမ့်မယ်၊ မင်းတို့အားလုံး နားလည်ကြရဲ့လား"</p> <p> </p> <p>"နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အားလုံး နားလည်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>အခွင့်အရေးသမား အတော်များများက အမြန်ပင် ပြန်ထူးလိုက်ကြသည်။ ရွှယ်အန်းက ထိုမြှောက်ပင့်စကားများကို နားထောင်ရန် စိတ်မပါသဖြင့် လက်ကို စိတ်မရှည်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "နားလည်ရင်လည်း အားလုံး အခုပဲ ပြန်ကြတော့၊ မှတ်ထားကြ... စကားနားမထောင်တဲ့သူကိုတော့ ငါ လုံးဝ သနားမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးစကားလေးလုံးမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားပြီး အရိုးထဲအထိ အေးစက်သွားစေသည်။ လူတိုင်း၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှယ်အန်းကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ ယန်မေရှူမှာ ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိပြီး၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှယ်အန်း ရှိနေတဲ့နေရာမှာ... နတ်ဘုရားတွေအကုန် ဖယ်ရှားပေးကြရမယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းက သူ၏ ရှေ့၌ ကြောင်အမ်းနေသော ယန်မုန့်ထောင်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကဲ... အခု မင်း ဘာပြောချင်သေးလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်မုန့်ထောင် တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲ၌ အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်မကြီး... ညီမ မှားသွားမှန်း သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး..."</p> <p> </p> <p>သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ယန်မေရှူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လက်ညှိုးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။ ယန်မုန့်ထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်ခဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းရှိ အလင်းတန်းများမှာ ခဏချင်း မှိန်သွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရစ်လျက် သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>ယန်မုန့်ထောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် လဲကျသွားချိန်တွင် ရွှယ်အန်းက ပြုံးယောင်သန်းလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တော်တယ်၊ မင်း သူ့ကို သတ်ဖို့အတွက် အခက်အခဲတွေ အများကြီး ကြုံရဦးမယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ယန်မေရှူက ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "သူက သူ့သေတွင်း သူတူးခဲ့တာပဲလေ၊ သေခါနီး လူတစ်ယောက်အတွက် စကားတွေ အများကြီး ပြောနေဖို့ ဘာလိုမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>သူတို့ ရယ်မောသံများကြားတွင် ယန်ယန်သည် ယန်မေရှူအနားသို့ ပျာပျာသလဲ ပြေးလာပြီး မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"မေ... မေရှူ၊ ဖေဖေ ရုတ်တရက် နေလို့မကောင်းသလို ခံစားနေရလို့ မိသားစုအကြီးအကဲ နေရာကို ဆက်ပြီး မယူနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီတာဝန်ကို သမီးပဲ ဆက်ယူလိုက်တော့နော်"</p> <p> </p> <p>ရွှယ်အန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "ဒါက မင်းတို့ မိသားစုကိစ္စပဲလေ၊ မင်း သဘောကျသလိုပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရွှယ်အန်းသည် အန်းယန်နှင့် ဟွီယင်းတို့ကို ခေါ်ကာ ဗိမာန်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ယန်မေရှူက တုန်ယင်နေသော ယန်ယန်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "အဖေ... အခြေအနေက ဒီလိုဖြစ်လာပြီဆိုတော့လည်း သမီးပဲ မိသားစုအကြီးအကဲ တာဝန်ကို ယူပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှယ်အန်းတို့မှာမူ ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အန်းယန်သည် ထိုနေရာရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားရှာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်း၌ အတိုင်းအဆမရှိသော ရတနာပုံကြီး တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save