ချန်လီစကားကြောင့် ချင်လင်ကချက်ချင်းပင်_
"လက်ထောက်ချန်.. ဒီပရောဂျက်က ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းနဲ့လုပ်ခဲ့တာပါ... ကျွန်တော်တို့ဘာမှမမှားဘူး... သူတို့ကိုယ်သူတို့မြင့်မြတ်တယ် ဝေဖန်ရင် ကမ္ဘာကြီးကိုအကျိုးပြုနိုင်တယ်လို့ထင်နေတဲ့လူတချို့ကြောင့် လက်မလျှော့လိုက်နိုင်ဘူး''
"ဒါကျွန်တော်တို့မှားပါတယ်လို့ဝန်ခံတာနဲ့မတူဘူးလား? သူတို့ဝေဖန်တာအောင်မြင်တယ်လို့ထင်သွားရင် မာန်တက်လာလိမ့်မယ်... ရှေ့လျှောက် ဒီထက်ဆိုးတာတွေလုပ်လာနိုင်တယ်''
ဒါမျိုးကို ချင်လင်ဘယ်တော့မှအပေးအယူမလုပ်။ သူကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ဟန်မင်းဆက်အကြောင်းသမိုင်းကို သူမှတ်မိသည်။
ဧကရာဇ်ဝူအာဏာရှိစဉ်က ဟန်မင်းဆက်မင်းသမီးနှင့်မဟာမိတ်လက်ဆက်ရန် ရှုံနုကတောင်းဆိုခဲ့ဖူးသည်။
ထိုစဉ်က တိရှန်အမည်ရှိသမားတော်တစ်ဦးက ထောက်ခံပြီး အင်အားသုံး၍နယ်ခံစ*စ်တပ်ကိုဝင်ခြင်းမှာ ပြည်သူများဆင်းရဲဒုက္ခရောက်စေသည်ဟုဆိုသည်။
တော်ဝင်အမတ်ကျန်းထန်ကမူ မိုက်မဲသောပညာရှင်တစ်ဦး၏မသိတတ်သောအမြင်ဟုထင်သည်။
တိရှန်က ကျန်းထန်ကိုပြန်လည်ချေပသည်မှာ_
သူက'မိုက်မဲသောပညာရှိ'ဆိုသော်လည်း ကျန်းထန်က 'အယောင်ဆောင်ပညာရှိ'ဖြစ်ပြီး ဟွိုက်နန်ဘုရင်နှင့်ကျန်းတုဘုရင်(သူပုန်)ကိစ္စအပေါ် ကျန်းထန်ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းကိုလည်းဝေဖန်ခဲ့သည်။
"စီရင်စုတစ်ခုကိုစီမံဖို့ မင်းကိုငါစေလွှတ်ရင် ရှုံနုတွေတိုက်တာရပ်နိုင်မလား?''
ဧကရာဇ်ဝူက တိရှန်ကိုမေးသည်။
"မရပ်နိုင်ပါဘူး''
တိရှန်ကပြောသည်။
"နယ်ကိုရော?''
ဧကရာဇ်ဝူကမေးသည်။
တိရှန်ကဖြေသည်။
"ယိရန်(နယ်ခံစစ်တပ်၏အန္တရာယ်အရှိဆုံးအပိုင်းတွင်တည်ထားသောမြို့)ဆိုရင်ရော?''
ဧကရာဇ်ဝူက မေးပြန်သည်။
"ရပ်နိုင်ပါတယ်''
တိရှန်က ယုံကြည်ချက်အပြည့်နှင့်ဖြေသည်။
ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်ဝူက တိရှန်အား နယ်ခံစ*စ်တပ်ဘုရားကျောင်းသို့စေလွှတ်လိုက်သည်။ တစ်လကျော်အကြာတွင် ရှုံနူများဝင်လာပြီး တိရှန်ကိုခေါ*င်းဖြတ်သ*တ်ပစ်လိုက်သည်။
တိရှန်က ဒီမြင့်မြတ်သူတွေထက်ပိုပြီးအံ့ဩစရာမကောင်းဘူးလား?
ဟန်မင်းဆက်၏မြင့်မြတ်သူ၊ ဟန်နှင့်ရှုံနုပြည်၏ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ၊ ရှုံနုကျမ်းစာများကိုမီးမရှို့ခဲ့သလို ချန်ယွီရုပ်ပြကိုလည်းမရေးဆွဲခဲ့။ ရှုံနုကိုပြစ်တင်ပြောဆိုခြင်းမရှိဘဲ ဟန်မင်းသမီးကိုတောင် ရှုံနုဆီဆက်သစေချင်ခဲ့သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားအားလုံးကောင်းဖို့ဟုသာတွေးပြီး နယ်ခံစ*စ်တပ်ကိုမတိုက်ခဲ့။ သူမှန်သည်၊တရားမျှတသည်ဟုထင်သော်လည်း ရှုံနုသားများ၏ရက်စက်မှုနှင့်နယ်ခံစ*စ်တပ်၏အာဃာတကို သူမသိချေ။
လိုင်းပေါ်မှတရားမျှတမှုတမန်တော်များအတိုင်းပင်။ အခြေအနေမှန်ကို သူတို့လုံးဝမသိ။ အထမ်းသမားများ၏မိသားစုအခြေအနေ သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင်အခြေအနေကို
ကို သူတို့မသိ။ အထမ်းသမားတွေဘာလိုချင်မှန်းတောင်မသိပေ။
အခု သူတို့တရားမျှတသည်အထင်နှင့် သူများကိုသာရှုတ်ချနိုင်သည်။
သူတို့တရားမျှတမှုက မျှတသည်၊ သူတို့နှင့်မကိုက်ညီတာမှန်သမျှ မှားသည်ဟူ၍။
ရယ်စရာအတွေးပင်။
ချန်လီအသံထွက်လာပြန်သည်_
"သူဌေးချင်.. စီရင်စုက ဒီပရောဂျက်ကိုမရပ်ချင်ပါဘူး... စီရင်စုထဲကတို့လူတွေ ခရီးသည်တွေကိုကြီးကြပ်နေတယ်... ဗီဒီယိုမရိုက်ခင်ကတောင် အထမ်းတစ်ခုကို ယွမ် ၁၀၀ ကျော်ရတယ်''
"ဒီကိစ္စဖြေရှင်းပြီး လူတိုင်းစိတ်ပူစရာမရှိတော့ရင် အထမ်းသမားကပိုရှာနိုင်တယ်... အနည်းဆုံး တစ်နေ့ ၇၀၀၀ ၈၀၀၀ ကနေ ယွမ် ၁၀၀၀၀ ကျော်ထိတောင် ရချင်ရနိုင်တယ်''
ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုအတွက် ယွမ် ၇၀၀၀ ၈၀၀၀ ဒါမှမဟုတ် ယွမ် ၁၀၀၀၀ ကျော်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျှော်လင့်ချက်မျိုးလဲ?
ဒီအထမ်းသမားတွေရဲ့ခန္ဓာကိုယ်အင်အားနဲ့ ဝင်ငွေဘယ်လောက်များရလိုက်မလဲ?
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တောင်ပေါ်အတက်အဆင်း အချိန်ယူရသည်။ အထမ်းသမားအင်အားက အကန့်အသတ်ရှိသည်။
ချင်လင်လိုစွမ်းအားပင်အသီးနှစ်လုံးစားထားသူအဖို့ အထမ်းသမားလုပ်ရင် တစ်လတစ်လယွမ်သောင်းချီရှာဖို့ဖြစ်နိုင်သည်။
တကယ်တော့ အထမ်းသမားတွေက လုပ်အားနှင့်ဝင်ငွေလဲလှယ်ရခြင်းကို သိက္ခာကျသည်မထင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လေးစားမှုရသည်ဟုတောင်ထင်ကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ထက်ဝင်ငွေပိုရသည်။ သူတို့မိသားစုကိုထောက်ပံ့နိုင်သည်။ လတိုင်း ကလေးကိုမုန့်ဖိုးပေးနိုင်ပြီး သူတို့မိန်းမတွေပိုသုံးစွဲနိုင်သည်။ ငွေစုဆောင်းပြီး မိန်းမဖြစ်သူကိုလက်ဝတ်ရတနာဝယ်ပေးနိုင်သည်။
အထမ်းသမားများက ဒီလိုတွေးကြသည်။
"လက်ထောက်ချန်.. အချိန်ကျရင် စီရင်စုကပူးပေါင်းပေးဖို့လိုပါတယ်''
ချင်လင်ကဖြည့်ပြောသည်။
"ဒါပေါ့ သူဌေးချင်''
ချန်လီကပြောသည်။
ချင်လင်လည်းဖုန်းချပြီးနောက် လင်းလန်ဇီအားညွှန်ကြားသည်_
"အစ်မလင်း.. အထမ်းသမားတွေကိုလည်းဗီဒီယိုရိုက်မယ်... သူတို့ဒီအလုပ်ကိုလိုအပ်ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ပါ... ဒီအလုပ်က သူတို့အတွက်အရေးကြီးတယ်... စီရင်စုကို သူတို့နဲ့ပူးပေါင်းခိုင်းပါ''
"ကောင်းပါပြီ ဥက္ကဌချင်''
လင်းလန်ဇီ ခေါင်းညိမ့်လိုက်သည်။
ချင်လင်ကတစ်ခုခုသတိရပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
လင်းလန်ဇီကြော်ငြာဗီဒီယိုမရိုက်ခင် လိုင်းပေါ်မှနိုင်လိုမင်းထက်များကို ဆန့်ကျင်ဘက်အမြင်ပေးရဦးမည်။ မဟုတ်လို့ ဒီသက်ရောက်မှုတွေရှိရင် အမျိုးသမီးခရီးသည်နှစ်ဦးက ပိုက်ဆံသုံးပြီး သိက္ခာချနင်းသည်ဟူသောအထင်ရှိနိုင်သည်။
အဲဒီကျ လင်းလန်ဇီရဲ့ဗီဒီယိုသက်ရောက်မှုအားနည်းသွားမည်။
ဒီတော့ ဒီအမြင်ကိုအရင်ဆုံးလွှမ်းမိုးသွားအောင်လုပ်ရမည်။
ထိုအတွေးနှင့်ဖုန်းထုတ်ပြီး လီခိုင်ကိုဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
"ညီလေးချင်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ? ရုတ်တရက်ကြီး ဖုန်းဆက်လို့ပါလား?''
လီခိုင်၏ဇဝေဇဝါအသံထွက်လာသည်။
"အစ်ကိုလီ.. ကျွန်တော့်ရုံးခန်းခဏလာပါဦး''
ချင်လင်ကတန်းပြောသည်_
"အပျော်လျှောက်သွားရအောင်''
ချင်းလင်ဓာတ်ခွဲခန်း_
လီခိုင်မှာ ဖုန်းကိုင်လျက်သားကြောင်နေသည်။
အပျော်?
ညီလေးချင်က အပျော်လျှောက်သွားမယ်လို့ဖုန်းဆက်တာ ဒါပထမဆုံး။
ရှားရှားပါးပါးပင်။
သူကဝမ်းသာလွန်း၍ ဖုန်းထဲတန်းပြောလိုက်သည်_
"ညီလေးချင်.. ခဏစောင့်... ငါလာခဲ့မယ်''
ဖုန်းချပြီးနောက် လီခိုင်ကဓာတ်ခွဲခန်းမှအလောတကြီးထွက်ပြီး ချင်းလင်အပန်းဖြေစံအိမ်မောင်းသွားသည်။
ချင်လင်ရုံးခန်းထဲရောက်သောအခါ အရင်ဆုံးမေးသည်_
"ညီလေးချင်.. ဘာလို့ရုတ်တရက်ကြီးဖုန်းဆက်တာလဲ? ဘယ်ကိုအပျော်သွားကြမှာလဲ?''
ချင်လင်က လီခိုင်ကိုမြင်လျှင် နှုတ်ဆက်သည်_
"သွားစို့.. လမ်းလျှောက်ရအောင်''
လီခိုင်က သံသယမျက်နှာနှင့်။
လမ်းလျှောက်ဖို့သက်သက်လား?
အပျော်လို့ပြောလိုက်သလားလို့?
သို့သော်လည်း ချင်လင်နောက်ချက်ချင်းလိုက်သွားသည်။
ချင်လင်က လီခိုင်ကို နတ်သမီးပုံပြင်တောင်ပေါ်ခေါ်သွားခြင်းပင်။
***