လီမိသားစု နေအိမ်တွင် စူးချန်ခုန်းသည် လီစုန့်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူသည် ကြာရှည်စွာ မနေထိုင်ဘဲ ဦးစွာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် လီစုန့်က "သခင်လေးစူး... ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သခင်လေးက ဦးလေးတို့ လီမိသားစုကို ကြီးမားတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ သခင်လေးကို ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ ဦးလေးတို့မှာ ဘာမှ အများကြီး မရှိပါဘူး။ ဒီ 'စာပေရနံ့အိတ်' ကတော့ ဦးလေးတို့ ဘိုးဘွားတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ရတနာတွေထဲက တစ်ခုပါ။ အစက လီမိသားစုမှာ ဒါမျိုးတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒါလေးကို သခင်လေးကို လက်ဆောင်ပေးပါရစေ။ သခင်လေး ဒါကို အထင်မသေးဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။
"စာပေရနံ့အိတ်လား။ အဲဒါက ဘာလဲ"
စူးချန်ခုန်းသည် လီစုန့်၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အိတ်ကလေးကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအိတ်ကလေးမှာ အဖြူအမဲ ရောယှက်နေပြီး မင်ပန်းချီပုံစံများဖြင့် ချည်ထိုးထားကာ အလွန် လက်ရာမြောက်လှသည်။ ထိုအချက်မှလွဲ၍ အခြား ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း လီစုန့်က လီမိသားစုကို ကယ်တင်ပေးသည့်အတွက် ကျေးဇူးတင်သောအားဖြင့် ပေးအပ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။
လီစုန့်က ရှင်းပြသည်။ "ဒါကို ဦးလေးတို့ ဘိုးဘေးက 'ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာအိတ်' ကို အတုယူပြီး 'ပန်းချီကနေ အစစ်အမှန်ဖြစ်စေခြင်း' ဆိုတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ဖန်တီးခဲ့တာပါ။ သူ့ထဲမှာ သီးခြား ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခု ပါဝင်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ထည့်ထားနိုင်ပါတယ်။ စာပေရနံ့အိတ်ထဲက နေရာလွတ်က ကောင်းကင်နဲ့မြေကမ္ဘာအိတ်လောက် မကျယ်ပေမဲ့ အခြား အပိုင်းတွေမှာတော့ အတူတူပါပဲ"
"ဒါဆိုရင် ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ပစ္စည်းသိုလှောင်တဲ့ ရတနာပေါ့ ဟုတ်လား"
ဤစကားကို ကြားသောအခါ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားလေ၏။
ပစ္စည်းသိုလှောင်သော ရတနာများမှာ ယနေ့တိုင်အောင် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိသားစုကြီးများ သို့မဟုတ် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြပြီး အလွန်ပင် အဖိုးတန်လှသည်။ ၎င်းတို့မှာ လူတိုင်း ပိုင်ဆိုင်နိုင်သော အရာမဟုတ်ဘဲ သာမန်လူများ လက်လှမ်းမမီနိုင်သော ရတနာများ ဖြစ်သည်။
စူးချန်ခုန်း ကိုယ်တိုင်တွင်လည်း ဆေးဖော်စပ်သည့် အိုးကြီး၊ ဆေးလုံးများ၊ သံဖြတ်ဓား၊ ငရဲမီးလျှံဓားနှင့် ကြယ်ပုံစံ ရွှေလေး အစရှိသည့် ပစ္စည်းအမြောက်အမြား ရှိနေပြီး အများစုမှာ သယ်ဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်။ နေရာလွတ် သိုလှောင်နိုင်သော ရတနာတစ်ခု ရှိခြင်းမှာ အရာအားလုံးကို များစွာ ပိုမို လွယ်ကူသွားစေမည် ဖြစ်သည်။
ဤသိုလှောင်အိတ်၏ အသုံးဝင်ပုံမှာ နတ်ဘုရား လက်နက်များ အဆင့်တွင်ပင် ရှိပေသည်။
ပန်းချီနတ်ဘုရား ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ "ပန်းချီမှ အစစ်အမှန်ဖြစ်စေခြင်း" ဆိုသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အစွမ်းထက်လှသည်။ အခြားသော ရတနာများကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် အလားတူ ဖန်တီးနိုင်သည်။ စာပေနိဗ္ဗာန်ဘုံသည် ကောင်းကင်ဂူနန်းနှင့် မင်္ဂလာနယ်မြေများကို အတုယူ၍ ဖန်တီးထားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်သလို ဤစာပေရနံ့အိတ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
တစ်ခါက ပိုင်ရှင်းကျစ်သည် သူ၏ မျိုးဆက်များအတွက် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများကို ချန်ထားခဲ့ဖူးသော်လည်း ရတနာ မည်မျှပင် များပြားပါစေ တစ်နေ့တွင် ကုန်ဆုံးသွားမည့်နေ့ ရှိပေလိမ့်မည်။ နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကြာပြီးနောက်တွင် လီမိသားစု၌ စာပေရနံ့အိတ် နှစ်အိတ် သုံးအိတ်ခန့်သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။
စူးချန်ခုန်းကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဖော်ပြရန်နှင့် သူ့အတွက် အမှန်တကယ် အသုံးဝင်မည့်အရာကို ပေးအပ်ရန် လီမိသားစုက ဤစာပေရနံ့အိတ်ကို ရွေးချယ်ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
စူးချန်ခုန်းသည် ဤစာပေရနံ့အိတ်ကို အမှန်တကယ် စိတ်ဝင်စားသဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ အနားတွင် ရှိနေသော လီစုန့်က အသုံးပြုပုံကို ရှင်းပြသည်။ “အိတ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်း နေရာလွတ်ကို သိနိုင်ဖို့ စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ပါ။ ပြီးရင် ကိုယ်ထည့်ချင်တဲ့ အရာ ဒါမှမဟုတ် ထုတ်ချင်တဲ့ အရာကို စိတ်ကူးလိုက်ရုံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သက်ရှိတွေကိုတော့ ထည့်ထားလို့ မရပါဘူး"
ဤစကားကို ကြားသဖြင့် စူးချန်ခုန်း စိတ်ကို စုစည်းလိုက်ရာ စာပေရနံ့အိတ် အတွင်းရှိ နေရာလွတ် တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုနေရာမှာ အလွန် မကျယ်သော်လည်း မကျဉ်းလှပေ။ ကုဗမီတာ တစ်ရာခန့် ရှိပြီး စာသင်ခန်း တစ်ဝက်ခန့် အရွယ်အစား ရှိရာ ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို ထည့်ထားနိုင်သည်။
စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ခါးမှ သံဖြတ်ဓားကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်ရာ စာပေရနံ့အိတ်၏ အဝမှ စုပ်ယူနိုင်သော အားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သံဖြတ်ဓားမှာ အိတ်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် လျင်မြန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အိတ်အတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အိတ်မှာမူ အပြင်ဘက်မှ ကြည့်လျှင် လက်ဖဝါး အရွယ်အစားထက် မပိုပေ။
ဝူးရှ်...
နောက်ထပ် စိတ်ကူးကြည့်ရုံဖြင့် သံဖြတ်ဓားမှာ အိတ်ဝမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး စူးချန်ခုန်း၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် သူသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားခဲ့သည်။ စာပေရနံ့အိတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အသုံးဝင်လှပြီး အသုံးဝင်သော ပစ္စည်းများစွာကို ကိုယ်ပေါ်တွင် သယ်ဆောင်နိုင်သလို လျှို့ဝှက်စွာလည်း ထားရှိနိုင်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်လီ"
စူးချန်ခုန်းသည် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ အထုတ်အပိုး အားလုံးကို စာပေရနံ့အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရာ ယခုအခါ သူ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်လက်သာ ရှိတော့သည်။
"ဦးလေးတို့ကသာ သခင်လေးစူးကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ" လီစုန့်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် စာပေရနံ့အိတ်ကို များစွာ ကျေနပ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
"ခေါင်းဆောင်လီတို့ရဲ့ ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်သွားပါတော့မယ်"
စာပေရနံ့အိတ်ကဲ့သို့သော မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိသည့် ရတနာကို ရရှိပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် အချိန်ဆွဲ မနေတော့ပေ။ သူသည် လီစုန့်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ လီစုန့်ကလည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ့ကို ဆွဲမထားတော့ပါ။
စူးချန်ခုန်း ထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း လီစုန့်သည် တွေးတောနေမိသည်။ "ဒီသခင်လေး စူးထိုက်လိုင်က... နတ်ဘုရားသားတော်များလား။ သွေးမျိုးဆက်ဘိုးဘေးအဆင့်ကို ပြန်ရောက်နေတဲ့သူများလား"
ဒဏ္ဍာရီများအရ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်တစ်ဦး၏ မျိုးဆက်များအတွင်း၌ သူတို့၏ သွေးဆက်မှာ ဘိုးဘေးအဆင့်အထိ ပြန်လည် မြင့်မားသွားသူများ ရှိတတ်သည်။ သူတို့သည် သိုင်းဝိဇ္ဇာ သူတော်စင် ဘိုးဘွားများနှင့် တူညီသော ပါရမီကို ပိုင်ဆိုင်ကြသဖြင့် နတ်ဘုရားသားတော်များဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် မိသားစုတစ်ခု ဆုတ်ယုတ်နေချိန် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာကြီးတွင် ကြီးမားသော အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်နေချိန်တွင် မွေးဖွားလာတတ်ကြသည်။
ငယ်ရွယ်သော စူးချန်ခုန်း ပြသခဲ့သည့် အလားအလာနှင့် စွမ်းအားများကြောင့် လီစုန့်သည် သူသည် မည်သည့် မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှမဆို ဆင်းသက်လာသည့် သွေးမျိုးဆက် ပြန်လည်မြင့်မားလာသော နတ်ဘုရားသားတော် တစ်ပါး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယဝင်မိခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ လီမိသားစုမှာသာ နတ်ဘုရားသားတော် တစ်ယောက် မွေးဖွားလာပြီး ဒီလောက်အထိ ဆုတ်ယုတ်မသွားခဲ့ရင်..." လီစုန့်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် မိသားစုကို အမြန်ဆုံး ပြောင်းရွှေ့ရန် လိုအပ်သည်။
လီမိသားစု၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို စူးချန်ခုန်း မသိပေ။ သူသည် သူ တတ်နိုင်သမျှကို လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး လီမိသားစုကို ခက်ခဲသော အချိန်များတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့ကို အမြဲတမ်’ ကူညီပေးနေ၍ မရပေ။
"အရင်ဆုံး ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ပြန်ရမယ်" စာပေရနံ့တောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် စူးချန်ခုန်းသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။
ဝှစ်...
စူးချန်ခုန်း၏ နောက်ကျောတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စုစည်းလာပြီး သက်ရှိထင်ရှားရှိသော ကြိုးကြာဖြူကြီး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းမှာ မင်္ဂလာရှိသော အရှိန်အဝါများနှင့် နတ်သက်ကြွေသကဲ့သို့ အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကြိုးကြာဖြူကြီးသည် သူ၏ ခြေသည်းများဖြင့် စူးချန်ခုန်း၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံ တိမ်တိုက်များကြားသို့ ပေပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ မြူခိုးများကြားမှ စူးချန်ခုန်းကို သယ်ဆောင်သွားရင်း မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ ရှိရာအရပ်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။
အမှန်တော့ စူးချန်ခုန်းသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် တစ်ဦးကဲ့သို့ ပျံသန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝူချင်းရှီ အဆင့် ၁၁ သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သူ၏ ကြိုးကြာနှင့် သမင်ကျင့်စဉ် နှစ်ခုလုံးမှာ အရည်အသွေးပိုင်းအရ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ခုမှာ ကိုယ်ဖော့အတတ် ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ ခြေလှမ်းအတတ် ဖြစ်သည်။
သမင်ကျင့်စဉ်က သူ့ကို ပေပေါင်း ဆယ်နှင့်ချီသော အကွာအဝေးအတွင်း စိတ်ရှိသလို လှုပ်ရှားနိုင်စေပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း ခရီးအကွာအဝေးကို ကျုံ့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။
ကြိုးကြာကျင့်စဉ်တွင် "ကောင်းကင်ပျံဝဲ ငှက်ပြာပန်းချီကား" ၏ အနှစ်သာရကို ပေါင်းစပ်လိုက်ပြီးနောက် အကြီးမားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ပျံသန်းနိုင်စွမ်း ရရှိလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယခင်က စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာကျင့်စဉ်ဖြင့် မြေပြင်အနီးတွင်သာ ပျံဝဲနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ စစ်မှန်သော ပျံသန်းနိုင်စွမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပသ် ကြီးမားသည့် အားသာချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်လေတော့သည်။
***