Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးနှင့် တစ္ဆေမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်။ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စူးချန်ခုန်း နေထိုင်ရာအိမ်နှင့် တစ်မိုင်ခန့်အကွာရှိ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲ၌ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အတန်ငယ် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာထွားကြိုင်ကာ မီးခိုးရောင်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဝါးခမောက်ကို ဆောင်းထားသဖြင့် ၎င်း၏အောက်တွင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာတစ်ခု ရှိနေပြီး လေလွင့်ဓားသမားတစ်ဦးနှင့် အလွန်တူလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ချွင်... ချွင်... ချွင်..."</p> <p> </p> <p>ထိုသူ၏ ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားသော ရှည်လျားသည့် သံသေတ္တာကြီးမှာ အချုပ်အနှောင်များမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ တုန်ခါနေသဖြင့် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ "ခရမ်းရောင်ဝိညာဉ်ဓားက တုန်နေတာလား။ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိလို့လား"</p> <p> </p> <p>"ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း။"</p> <p> </p> <p>ထိုသူသည် ကျောပေါ်ရှိ သံသေတ္တာကို ပုတ်လိုက်ရာ အတွင်းမှ တုန်ခါမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင် ပိုကြုတ်သွားသည်။ "ဖေးယွမ်မြို့ထဲမှာ မိစ္ဆာတွေ ပုန်းအောင်းနေတာလား။ ဒါပေမဲ့... ငါ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ ပြန်လာမှပဲ ဒါကို ကိုင်တွယ်တော့မယ်။"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းနှင့် ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတို့သည် တစ်ဦး၏ တည်ရှိမှုကို တစ်ဦးက သိနေကြသော်လည်း မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာမူ ပိုအရေးကြီးသော တာဝန်ရှိနေသဖြင့် စူးစမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ မိစ္ဆာနတ်ဆိုး တစ်ကောင် နှစ်ကောင်သည် သူ၏ လက်ရှိတာဝန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပေ။ သူ အာရုံထွေပြားနေ၍ မဖြစ်ပါ။</p> <p> </p> <p>စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ထိုသူသည် မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားပြီး မြို့ပြင်ရောက်သည်နှင့် ခြေလှမ်းများကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ လေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များကြားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်ကိုမူ ထိုသူ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>"ခုနက ငရဲဓားမီးလျှံဓားကို တုံ့ပြန်အောင် လုပ်လိုက်တာ ဒီလူပဲလား"</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်များကြားတွင် စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းပညာ အသုံးပြုကာ ထွက်သက်ဝင်သက်ကို ဖုံးကွယ်ရင်း ဝိညာဉ်ကြိုးကြာဖြူတစ်ကောင်၏ ကျောပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုသူကို ငုံ့ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူသည် စာပေရနံ့အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ငရဲမီးလျှံဓားသည် မိစ္ဆာနှင့်ဆင်တူသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသဖြင့် တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိသွားပုံရပြီး ၎င်း၏ အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်း ဖုံးကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် စူးချန်ခုန်းမှာမူ လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူသည် ကြိုးကြာပျံသန်းခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်ပြီး အိမ်တော်အနီးရှိ လူအားလုံးကို လိုက်လံကြည့်ရှုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ထွက်လမ်းလျှောက်နေကြသော ဖေးယွမ်မြို့သူမြို့သားအချို့မှလွဲ၍ စူးချန်ခုန်း၏ မျက်လုံးများသည် ဝါးခမောက်ဆောင်းကာ ကျောတွင် သံသေတ္တာလွယ်ထားသည့် ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခရီးသည်ကို ချက်ချင်း တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားသည်ကိုမြင်တော့ သူသည် အပေါ်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာကတင် အတော်လေး ထူးခြားနေပြီ။ ပင်ပန်းတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြဘဲ ဒီလောက် မြန်တဲ့အရှိန်ကို ထိန်းထားနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူက ကျိန်းသေပေါက် နက်ရှိုင်းတဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာပျံသန်းခြင်းနှင့် တိမ်တိုက်ကြား ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ်တို့ကို အသုံးပြုကာ အောက်တွင် ပြေးလွှားနေသော ထိုသူကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤသူသည် သာမန်လူ မဟုတ်ကြောင်း သေချာနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မြွေကို မလှန့်စေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ သူ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရအောင်။"</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ထိုသူသည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု စူးချန်ခုန်း သံသယဝင်မိသော်လည်း သေတော့မသေချာသေးပေ။ ထိုသူမှာ အလျင်လိုနေပုံရသဖြင့် စူးချန်ခုန်းက နောက်ကလိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တကယ်လို့ ထိုသူသည် မိစ္ဆာနတ်ဆိုး ဖြစ်နေပါက သူ့ထံတစ်ဆင့် အခြားမိစ္ဆာနတ်ဆိုးများကိုပါ ရှာတွေ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် လိပ်အသက်ရှူနည်းကျင့်စဉ်ဖြင့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ကာ တိမ်တိုက်များကြားမှ ပျံသန်းလိုက်ပါခဲ့သဖြင့် အောက်ဘက်မှ သိုင်းပညာနက်နဲသော အမျိုးသားတောင် သတိမပြုမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းသော ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် သိုင်းပညာ အစွမ်းကြောင့် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ခဏချင်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ပြီး နာရီဝက်ခန့်သာ အနားယူလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် နှစ်ရက်နှင့် နှစ်ညတိုင်တိုင် ခရီးနှင်ပြီးနောက် ထိုသူသည် မိုင်ပေါင်းတစ်သောင်းခန့်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဗဟိုပြည်နယ်နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူသည် မြေပုံတစ်ခုကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ရောက်လိုသည့်နေရာသို့ နီးကပ်လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ရဲ့ ပန်းတိုင်က... ချင်းယွမ်ပြည်နယ်ထဲက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းလား"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အပေါ်မှနေ၍ အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့ရာ ဤနေရာမှာ မဟာမီးလျှံအင်ပါယာ၏ ချင်းယွမ်ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ဝေးလံခေါင်သီသော သဲဝါချိုင့်ဝှမ်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း ထုတ်ကြည့်လိုက်သော မြေပုံအရ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းသည် သဲကန္တာရတစ်ခုအတွင်း တည်ရှိပြီး မိုင်တစ်ထောင်ခန့် ကျယ်ဝန်းကာ အလွန်တိတ်ဆိတ်ခြောက်သွေ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းနှင့် မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် လူငါးဦး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါ... လျန်ထျန်းလုလား။ သူတို့က မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနက လူတွေလား"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သွားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အံ့သြရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စောင့်ဆိုင်းနေသော လူငါးဦးထဲတွင် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူ မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ စူးချန်ခုန်းနှင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆုံတွေ့ဖူးသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဒုတိယဌာနမှူး လျန်ထျန်းလု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အရင်တုန်းက စူးချန်ခုန်းသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သစ္စာဖောက် ချီကန်းကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းလု ကိုယ်တိုင် ဖေးယွမ်မြို့သို့ လာရောက် ကျေးဇူးတင်ခဲ့ဖူးသည်။ လျန်ထျန်းလုနှင့် ပတ်သက်မှုကြောင့် စူးချန်ခုန်းသည် ပိုင်ရှင်းကျစ်၏ သားရဲစစ်ပန်းချီကားအချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သလို လီမိသားစု၏ တည်နေရာကိုလည်း သိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်ကပင် စူးချန်ခုန်းသည် ထွမ်မုထောင်၏ သားဖြစ်သူ ထွမ်မုဟယ်ကို ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ပို့ဆောင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အစကက ထိုမီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားကို မိစ္ဆာနတ်ဆိုးဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ထိုသူမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ဖြစ်နေသဖြင့် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ငရဲမီးလျှံဓားက ဘာကြောင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ကိုမူ စူးချန်ခုန်းအတွက် ပဟေဠိ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လျန်ထျန်းလုနှင့် အပေါင်းအပါများသည် ထိုအမျိုးသားကို တွေ့ဆုံချိန်တွင် အလွန်လေးစားသမှုဖြင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်ကို စူးချန်ခုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လျန်ထျန်းလု ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသူ့ကို အထူးတလည် ရိုသေပြနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"လျန်ထျန်းလုလို လူမျိုးကတောင် ဒီလောက် ရိုသေနေတယ်ဆိုရင်... ဒီလူက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူး ထွမ်မုထောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သူနောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့သော အမျိုးသား၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ခန့်မှန်းမိသွားခဲ့သည်။ သူကား ထွမ်မုထောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုထောင်သည် မဟာမီးလျှံအင်ပါယာအတွင်း သြဇာအာဏာ အကြီးမားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးအဖြစ် ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစွမ်းမှာ တိုင်းတာ၍မရနိုင်အောင် နက်ရှိုင်းလှသည်။ အရင်က သားရဲစစ်ပန်းချီကား ခုနစ်ချပ်ကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းပေးနိုင်ခဲ့သူမှာ ထွမ်မုထောင် ဖြစ်ပြီး စူးချန်ခုန်းကလည်း သူ၏သားကို ဝူကျိအင်ပါယာသို့ ပို့ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် အပြန်အလှန် ကူညီခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>"မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး ဌာနမှူးကိုယ်တိုင် လာရအောင် ဘယ်လိုကိစ္စတွေက ဒီလောက်တောင် အရေးကြီးနေလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် တိမ်တိုက်များကြားမှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ထျန်းလု... အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် ထွမ်မုထောင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက လျန်ထျန်းလုထံမှ သတင်းစကား ရရှိခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စမှာ အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနရှိ သူ၏ နေအိမ်မှ ချင်းယွမ်ပြည်နယ်ရှိ ဤဝေးလံခေါင်သီသော ဒေသသို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save