Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးနှင့် တစ္ဆေမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်။ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>လျန်ထျန်းလုသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစပြောလိုက်သည်။ "ဗဟိုပြည်နယ်တစ်ခွင်လုံးမှာရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတွေကို သတ်ဖြတ်ပြီး ဝိညာဉ်ကြောတွေကို ခိုးယူနေတဲ့သူရဲ့ တည်နေရာကို စုံစမ်းပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ငါးယောက်က သူ့နောက်ကို ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီလူက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းထဲကို ဝင်သွားတာ ငါးရက်ရှိပြီ။ အခုထိ ပြန်မထွက်လာသေးဘူး။ ဘေးကင်းဖို့အတွက် ကျွန်တော်တို့ အလျင်စလို အရေးမယူသေးတာပါ"</p> <p> </p> <p>မကြာသေးမီက ဗဟိုပြည်နယ်အတွင်း၌ ဂိုဏ်းလေးငါးခုခန့်သည် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူအချို့၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ထိုဂိုဏ်းအားလုံး၏ ဝိညာဉ်ကြောများမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နည်းလမ်းအချို့ဖြင့် အခိုးခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနသည်လည်း ထိုသတင်းကို ရရှိခဲ့ပြီး ဤကိစ္စမှာ သာမန်မဟုတ်ဘဲ အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ လျန်ထျန်းလုကိုယ်တိုင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို ဦးဆောင်ခဲ့ပြီး ခြောက်လအကြာတွင် ဌာန၏ အစွမ်းထက်သော သတင်းကွန်ရက်ကို အသုံးပြုကာ ထိုဂိုဏ်းဖျက်ဆီးမှုများနောက်ကွယ်မှ သံသယရှိသူ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးကို အောင်မြင်စွာ ခြေရာခံနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ထိုသူနောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လျန်ထျန်းလုသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ဒုတိယဌာနမှူးဖြစ်ပြီး အဆင့်မြင့်ကိုယ်ခံပညာများကို ကျင့်ကြံထားသည့် အလွန်အစွမ်းထက်သော အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော လူလေးဦးမှာလည်း "ထိပ်သီးပန်းသုံးပွင့်" အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ထိပ်တန်း လက်ရွေးစင်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လျန်ထျန်းလုသည် အလျင်စလို မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူ၏ အပေါင်းအပါများ ရှိနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရရှိထားသော သတင်းများအရ ထိုဝတ်စုံနက်နှင့်လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သတိကြီးစွာထားရန်အတွက် လျန်ထျန်းလုနှင့် အခြားသူများသည် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်တွင် ကင်းစောင့်နေရင်း မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်သို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ သတင်းရရှိပြီးနောက် ဌာနချုပ်မှူး ထွမ်မုထောင်ကိုယ်တိုင် ဤဝေးလံသောနေရာသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုထောင်၏ တည်ကြည်ခန့်ညားသော မျက်နှာတွင် မလိုလားသော အမူအရာများ မရှိဘဲ "သူက သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ ငါးရက်ကြာနေတာတောင် ပြန်မထွက်လာဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုထောင်သည် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားမိသည်။ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူသည် နောက်ယောင်ခံလိုက်ခံနေရသည်ကို သိသွားပြီး သူတို့ကို အချိန်ဆွဲထားရန် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ကာ လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အထဲဝင်ကြည့်ရအောင်။ အပြင်မှာ စောင့်ကြည့်ဖို့ လူနှစ်ယောက် ထားခဲ့မယ်" ဟု ထွမ်မုထောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>လျန်ထျန်းလုနှင့် ကျန်ရှိသော ပညာရှင်လေးဦးစလုံးက နာခံလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူတွင် မည်သို့သော အကြံအစည်ရှိပါစေ အကြွင်းမဲ့ အင်အားရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့မျှ အသုံးဝင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြသည်။ ထွမ်မုထောင်ကိုယ်တိုင် ရှိနေသဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော အမှားများ ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနချုပ်မှူးအနေဖြင့် ထွမ်မုထောင်သည် မဟာမီးလျှံတော်ဝင်မိသားစု၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံထားရသူ ဖြစ်သည်။ သူကျင့်ကြံထားသော သိုင်းပညာများနှင့် သူရရှိထားသော အရင်းအမြစ်များမှာ အကောင်းဆုံးများသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခွန်အားမှာလည်း "သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်" အဆင့်အောက်တွင် အမြင့်မားဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" စူးချန်ခုန်းသည် အလွန် သိချင်မိသော်လည်း အကွာအဝေးမှာ အလွန်ဝေးကွာလှသဖြင့် သူ၏ ထက်မြက်သော အကြားစွမ်းရည်ဖြင့်ပင် အောက်မှလူများ၏ စကားပြောသံကို မကြားရပေ။ သို့သော်လည်း သူလုပ်ရန်လိုအပ်သည်မှာ အခြေအနေကို အပေါ်မှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုထောင် ဦးဆောင်သော မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အစွမ်းထက်သူများအဖွဲ့သည် သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး အခြားပညာရှင်နှစ်ဦးမှာမူ ရန်သူ ထွက်ပြေးခြင်းမပြုနိုင်ရန် ချိုင့်ဝှမ်းထွက်ပေါက်၏ မြင့်မားသောနေရာများတွင် နေရာယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများသာ ပြည့်နှက်နေပြီး ခြောက်ကပ်လျက်ရှိသည်။ ရံဖန်ရံခါ လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ အေးစက်စက် လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်ခဲများ၊ သဲနုများနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော သစ်ပင်များမှလွဲ၍ သဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌ အခြားထူးခြားမှုများ မရှိသကဲ့သို့ သက်ရှိသတ္တဝါတစ်ကောင်၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများသည် သတိကို လျှော့မချခဲ့ကြပေ။ လျန်ထျန်းလုနှင့် အပေါင်းအပါများသည် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း ဝင်သွားသည်ကို မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရက်အတော်ကြာ ဝိုင်းရံထားသော်လည်း ထွက်လာသည်ကို မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ထိုဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ကိုယ်ပျောက်တတ်သူ မဟုတ်လျှင် ဤသဲဝါချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း၌သာ ကျိန်းသေ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတိထားကြ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းသွားလေ၏။ သူသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>သူတို့ဘေးနားရှိ တောင်ကုန်းသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ကျောက်ခဲများ ပြိုကျလာသည်။ တောင်နံရံအတွင်းမှ ဝတ်စုံနက်နှင့်သူတစ်ဦးသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ခိုက်မှုမှာ အလွန်ရုတ်တရက်ဆန်လှသော်လည်း ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများမှာ အမြဲတမ်း သတိရှိနေကြသည့် ပညာရှင်များဖြစ်သဖြင့် အလွယ်တကူ အဖမ်းခံရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>"သေစမ်း..."</p> <p> </p> <p>လျန်ထျန်းလုသည် အော်ပြောလိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လိုက်သည်။ သူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ဖိအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝတ်စုံနက်နှင့်သူ၏ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကို သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် အားပါပါ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>လေထုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားလေ၏။ ဝတ်စုံနက်နှင့်လူမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်ကဲ့သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး နောက်ကျောနှင့် တောင်နံရံ တိုက်မိကာ နံရံတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျွတ်... ဂျွတ်..."</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထိခိုက်မိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားပြီး လေနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>လျန်ထျန်းလုနှင့် အခြားသူများသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘယ်ကို ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုင့်ဝှမ်းအပြင်ဘက်မှ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦး၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထွမ်မုထောင်နှင့် အခြားသူများကို အစောပိုင်းက တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ ချီစွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော "ရုပ်သေး" အတုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ရန်သူသည် လူတိုင်း၏ အာရုံကို လွှဲရန် သူ၏ စွမ်းအားအချို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးပြုကာ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို တား"</p> <p> </p> <p>ဝင်ပေါက်ကို စောင့်နေသော ပညာရှင်နှစ်ဦးမှာ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူကို ဘယ်နှင့်ညာ ညှပ်ပိတ်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။ သူသည် ဤမူလနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် ထွမ်မုထောင်၏ အန္တရာယ်ကို ကောင်းစွာ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်မည့်အစား ထွက်ပြေးရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ခြေလှမ်းကို လျှင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တစ္ဆေအရိပ်လေးခုအဖြစ် ကွဲထွက်သွားပြီး မတူညီသော လမ်းကြောင်းလေးခုသို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ဘယ်အရာက အစစ်၊ ဘယ်အရာက အတုမှန်း ခွဲခြားရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သဲပြင်ပေါ်ရှိ ခြေရာများမှာပင် လူအစစ် နင်းထားသကဲ့သို့ အထင်သား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အနီးဆုံးရှိ အရိပ်နှစ်ခုကို လက်သီး၊ ခြေဦးများဖြင့် ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း... ဘုန်း..."</p> <p> </p> <p>ထိုအရိပ်နှစ်ခုစလုံးမှာ ထိမှန်သည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အတုတွေလား"</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်များ လေးလံသွားခဲ့ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ကျန်ရှိနေသော ဝတ်စုံနက်ဝတ် အရိပ်နှစ်ခုနောက်သို့ ခွဲ၍ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီး... ရွှီး..."</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝတ်စုံနက် အရိပ်နှစ်ခုမှာ ဝေဝါးသွားပြီး တစ်ခုစီမှ အရိပ်လေးခုစီ ထပ်မံကွဲထွက်သွားကာ မတူညီသော လမ်းကြောင်းများသို့ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ထပ်မံ ထွက်ပြေးသွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ ဘယ်လို နည်းပညာမျိုးလဲ"</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ သိုင်းပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံး လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့ အစွမ်းကုန် လိုက်လံဖမ်းဆီးသော်လည်း ထွက်ပြေးနေသော အရိပ်လေးခုကို အမှီမလိုက်နိုင်ဘဲ မိုင်အနည်းငယ်အကွာတွင် ထိုအရိပ်များမှာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝတ်စုံနက်နှင့်မှာ အချိန်တိုအတွင်း မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ဆက်လက် ထွက်ပြေးနေသည်။ "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန ဆိုတာ ဒါပဲလား။ အားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ"</p> <p> </p> <p>သူသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနကို အာရုံလွှဲရန် အမိန့်ရရှိထားသူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ "တစ္ဆေမိစ္ဆာအတတ်" ကြောင့် ဌာန၏ ပညာရှင်များ မျက်စိရှေ့တွင်တင် အလွယ်တကူ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို အလွန် ဂုဏ်ယူနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏပင် မရပ်နားဘဲ မိုင်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ဖြတ်ကျော်လာပြီးနောက် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်သွားသည်။ ရှေ့ရှိ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသကဲ့သို့ ထိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားမှာ စူးချန်ခုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် "ကြိုးကြာဖြူ ပုန်းကွယ်ခြင်းအတတ်" ဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်လာပုံ တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူက မည်သို့ပင် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရွေ့လျားပါစေ မည်မျှပင် အရိပ်များ ခွဲထားပါစေ၊ စူးချန်ခုန်းသည် ဆယ်မိုင်ပတ်လည်အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို အပေါ်စီးမှ မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာ သူ၏ မျက်စိအောက်တွင်သာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် သူ့ကို အမူအရာမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း 'ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်း' ရဲ့ ကိစ္စတွေအကြောင်း ဘာတွေသိထားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ရရှိထားသော သတင်းများအရ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူများမှာ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ လေးဦး ဖြစ်သည်။ ယခု မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသော ဤလူသည် ထိုဂိုဏ်းဖျက်ဆီးမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝတ်စုံနက်နှင့်လူက စူးချန်ခုန်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝေဝါးစေလိုက်ပြီး တစ်ခုမှ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုမှ လေးခုအဖြစ် အရိပ်များ ခွဲလိုက်သည်။ ထိုပုံတူအရိပ်လေးခုမှာ လမ်းကြောင်းလေးခုသို့ တစ်ပြိုင်နက် ပြေးထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူသည် စူးချန်ခုန်း၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို မသိသော်လည်း ရန်လိုသော အသွင်ရှိသည့် လူသစ်တစ်ယောက်နှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးဌာန၏ ပညာရှင်များနောက်မှ လိုက်လာနေသဖြင့် အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်ရန်သာ အကောင်းဆုံးဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရှေ့မှာ ဒီလို လှည့်ကွက်တွေ သုံးချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>စူးချန်ခုန်းသည် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ချောင်းများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝစွမ်းအင်များသည် စူးချန်ခုန်း၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် လှုပ်ခတ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝူချင်းရှီ၊ မျောက်ဝံနတ်ဆိုး လေဟာနယ် ဖမ်းဆုပ်ချက်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရိပ်လေးခုမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှပင် မပြေးရသေးမီ "ဂျွတ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပျက်စီးသွားကြသည်။ မမြင်ရသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ဆုပ်နယ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများ ကျရောက်လာပြီး အတုအယောင် အရိပ်သုံးခုစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွား‌လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်မှာမူ ပျက်စီးသွားခြင်းမရှိသော်လည်း အရိုးများ ကျိုးကြေကာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပေါက်ထွက်လုမတတ် ပြင်းထန်စွာ ဖိသိပ်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save