Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်း၊ နတ်လုံးကြီးဆီတွင် ခိုလှုံရာရှာခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ့အရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ ထိုတိုက်ကွက်တစ်ခုတည်းကိုပင် ဆက်တိုက် အသုံးပြုနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးသည် ပြိုင်ဘက်တွင် သူ့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိနေသည်ဟု ရိပ်မိလိုက်သည်။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင်မူ ထိုနည်းလမ်းမှာ အလုပ်မဖြစ်တော့ဘဲ ကျရှုံးနေပုံရသည်။</p> <p>၎င်း၏ အင်မော်တယ်နယ်မြေမှာ ထပ်မံ တုန်ခါသွားပြီး လီဟောင်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုးပဒ့နေသော အင်မော်တယ်ဓား နှစ်လက်ကို အသုံးပြု၍ နတ်ဆိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ကာ ခုခံနေခဲ့သည်။ စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးမှာမူ ထိုဓားသွားများ၏ ထက်မြက်မှုကို သတိထားမိသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ကာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရသည်။</p> <p>လီဟောင်မှာ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ နတ်ဆိုးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒမှာ ဤတိုက်ပွဲကို အချိန်ဆွဲထားရန်သာ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲကို အချိန်ကြာကြာ ဆွဲထားနိုင်မှသာ သူ၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် ‘ကိုးပြည်ထောင် အင်မော်တယ်ကျွန်း’ တို့ ပေါင်းစည်းပြီး နေလုံးကြီးထံသို့ အချိန်မီ ပြောင်းရွှေ့ခိုလှုံနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>လီဟောင်၏ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနေရသည်။ ၎င်းသည် လီဟောင်ကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်တိုင်း ကျိုးပဲ့နေသော အင်မော်တယ်ဓားများ၏ အရှိန်မှာ ပိုမိုမြန်ဆန်လာကာ ၎င်းကို ဆက်တိုက် ခုခံနေစေရန် ဖိအားပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>၎င်းသည် သူ့ရှေ့မှ လူငယ်ကို အရိုးထဲထိအောင် မုန်းတီးနေမိသည်။ လီဟောင် ခွန်အားကုန်ခမ်းသွားချိန်တွင် သူ့ကို သေချင်စိတ် ပေါက်သွားအောင်အထိ နှိပ်စက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။</p> <p>တိုက်ပွဲမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အချိန်ဆွဲတိုက်ရသော စစ်ပွဲတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ လီဟောင် အလိုမရှိဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ၏ ‘ကောင်းကင်ဘုံ ကြယ်တာရာ သွေးကြော’ ကြောင့် သူ၏ စွမ်းအင်များမှာ မကုန်ခမ်းနိုင်ဘဲ ရှိနေသော်လည်း အင်မော်တယ်ဓားများကို ထိန်းချုပ်ခြင်းမှာ သူ၏ ‘လောကဦးနတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်’ ကို များစွာ ကုန်ဆုံးစေသည်။ သူ၏ နတ်ဝိညာဉ်မှာ မည်မျှအထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ကို လီဟောင် ကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိပေ။</p> <p>တိုက်ပွဲမှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။</p> <p>ဆယ်မိနစ်... တစ်နာရီ... လေးငါးနာရီအထိ ကြာမြင့်လာခဲ့သည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံများနှင့် လေခွဲသံများမှာ အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေခဲ့သည်။</p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူတော်စင်များမှာ ထိုနေရာမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးသို့ လူစုခွဲ၍ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဆက်သွယ်မှုများပြုလုပ်ကာ လူပြန်စုမိကြသည်။</p> <p>ယခုအခါ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနှင့် နတ်ဘုရားဘုရင်တို့ ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး လီဟောင်မှာလည်း အသည်းအသန် တိုက်ပွဲဝင်၍ နောက်ကွယ်မှ ခုခံပေးနေရပြီဖြစ်သောကြောင့် အမည်နာမသူတော်စင်နှင့် အခြား မဟာသူတော်စင်များမှာ သူတော်စင်များ၏ ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p>“အခြေအနေအရ မင်းတို့အားလုံး ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်ရဲ့ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ အရင်သွားကြစို့။ ငါကတော့ ‘မိထျန်းမြင့်မြတ်နယ်‌မြေ’ ဆီက ‘မိထျန်းသူတော်စင်’ ဆီကိုသွားပြီး သူ့မှာ တစ်ခုခု နည်းလမ်းရှိမလား သွားမေးကြည့်မယ်” ဟု အမည်နာမသူတော်စင်က စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ငါကတော့ ‘ကိုးပြည်ထောင် အင်မော်တယ်ကျွန်း’ ရဲ့ ကျွန်းသခင် ကိုးဦးဆီကို သွားမယ်။ သူတို့ရဲ့ အင်မော်တယ်ကျွန်းက နက်နဲပြီး အင်မော်တယ်နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ရတနာတစ်ခုလို့ ငါ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါက ဒီရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးကို ထိခိုက်စေနိုင်မလားဆိုတာ သွားကြည့်ရမယ်” ဟု ဥပဒေမဟာသူတော်စင်က ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုနတ်ဆိုးဘေးဒုက္ခကို ကိုးပြည်ထောင် အင်မော်တယ်ကျွန်း ကြိုတင်သိထားမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ ထိုရတနာက ထိရောက်မှုရှိပါက သူတို့က ကြိုတင်ဆက်သွယ်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ကပ်ဘေးဒုက္ခမျိုးတွင် ကိုးပြည်ထောင် အင်မော်တယ်ကျွန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး ပျက်စီးသွားသည်ကို ထိုအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မယုံကြည်ပေ။</p> <p>“ငါကတော့ စစ်ဗျူဟာတွေကို ဘယ်လို ပိုကောင်းအောင် လုပ်လို့ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်မယ်” ဟု စစ်ဘက်ဆိုင်ရာသူတော်စင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ အတိတ်ကာလက သူသည် ပြဿနာမတက်စေရန် ထိုအရာများကို လျှို့ဝှက်စွာသာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ရသဖြင့် သုတေသနများမှာ နှေးကွေးခဲ့သည်။ ယခုမူ ထိုအရာများကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။ သို့သော် သူတို့အတွက် အချိန်မှာ များစွာ မကျန်တော့ပုံရသည်။</p> <p>“သွားကြစို့... အားလုံးပဲ နည်းလမ်းရှာကြ” ဟု အမည်နာမသူတော်စင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတော်စင်များအားလုံး ရင်ထဲတွင် လေးလံနေကြသည်။ လီဟောင်သည် အနောက်တွင် ခုခံပေးနေသော်လည်း သူသည် အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ အသည်းအသန် အခြေအနေတွင် သူတို့အားလုံး မျှော်လင့်ချက်ရရန် နည်းလမ်းများကိုသာ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေကြတော့သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူတော်စင်များမှာ လီဟောင်၏ မြင့်မြတ်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ လူများဖြင့် အလွန်ပြည့်နှက်နေပြီး ဆူညံလျက်ရှိသည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် ‘မဟာယု နတ်ဘုရားမင်းဆက်’ မှ လူဦးရေ ထက်ဝက်ခန့်ကို ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးပြီးရုံသာ ရှိသေးသည်။ မြင့်မြတ်နယ်မြေမှာ လူပြည့်နေပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိသူများကို ‘ကိုးပြည်ထောင် အင်မော်တယ်ကျွန်း’ သို့ ပို့ရန် သူ စီစဉ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအခါ သူတော်စင်များစွာ၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သူ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ရာ သူတော်စင်များကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထိုတောက်ပသော ပုံရိပ်ကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ အလွန်တောက်ပပြီး ထင်ရှားလွန်းသဖြင့် လူသန်းပေါင်းများစွာကြားတွင်ပင် အားစိုက်စရာမလိုဘဲ မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူ ရှာမတွေ့ပေ။</p> <p>“ဟောင်ထျန်းသူတော်စင် ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ လီဟောင်သည် သူတို့ကို ကူညီရန် သွားခဲ့သော်လည်း သူတို့သာ ပြန်လာပြီး လီဟောင် ပြန်မလာခဲ့ပေ။</p> <p>“အဲဒါက စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်အဆင့် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးပဲ၊ ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်က ငါတို့အတွက် နောက်ကွယ်ကနေ ခုခံပေးနေပြီး ပြန်မလာသေးဘူး။ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးနဲ့ နတ်ဘုရားဘုရင်လည်း နောက်ကွယ်က ခုခံရင်း စတေးသွားကြပြီ...”</p> <p>ယင်ယန်မဟာသူတော်စင်က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ဖုန်းပိုဖျင်၏ အော်ဟစ်မှုကို ရင်ဆိုင်ရရာတွင် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ‘ကပ်ဘေး၃ပါး သူတော်စင်’ မျှသာဖြစ်သော သူ့ကို အပြစ်ပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အခြားသူ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“နောက်ကွယ်ကနေ ခုခံပေးခဲ့တယ်...”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီး မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာခဲ့သည်။ သူသည် ‘မိဝူကောင်းကင်’ တွင် နှစ်ရှည်လများ အိပ်စက်နေခဲ့သော်လည်း နိုးလာပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ကြားသိခဲ့ရသည်။</p> <p>“ဒီကပ်ဘေးက ခင်ဗျားတို့ကြောင့် ဖြစ်လာတာ၊ ခင်ဗျားတို့က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် နောက်ကွယ်မှာ ထားခဲ့နိုင်ရတာလဲ”</p> <p>“ခင်ဗျားတို့... ခင်ဗျားတို့က သူတော်စင်လို့ အခေါ်ခံရဖို့ လုံးဝ မထိုက်တန်ဘူး”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် သူတော်စင် ထောင်ပေါင်းများစွာကို လက်ညှိုးထိုး၍ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ဒေါသထွက်နေသော အိုမင်းသည့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည့် သူ့ကိုကြည့်ကာ သူတော်စင်မျမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ပြန်မပြောခဲ့ကြပေ။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့က အမှားအမှန်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး သူ့ကို နာမည်ဖျက်ခဲ့ကြတယ်၊ ဒါတောင် သူက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှိုက်တွေကို လာရှင်းပေးနေသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ စိတ်အေးလက်အေး ဘယ်လို နေနိုင်ကြတာလဲ”</p> <p>ဖုန်းပိူဖျင်သည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုကလေးသည် လုံးဝ မပြောင်းလဲသေးပေ။ သူ၏ ကြင်နာမှုမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အရိုးထဲထိ စွဲထင်နေခဲ့သည်။ သေမျိုးလောကတွင် နေထိုင်စဉ်ကပင် လီဟောင်၏ စရိုက်အမှန်ကို သူ သိမြင်ခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ငါးမျှားခြင်း ဝါသနာတူရုံမျှဖြင့် သူသည် လီဟောင် နောက်သို့ လိုက်မည် မဟုတ်ဘဲ လီဟောင် မဟာစစ်သူကြအိမိတော်မှ ထွက်လာစဉ်ကလည်း နောက်ကွယ်မှ ချောင်းမြောင်းနေသော နတ်ဆိုးများရန်မှ ကာကွယ်ပေးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်၏ အော်ဟစ်သံမှာ မြင့်မြတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးသို့ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မြင့်မြတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ လူများစွာမှာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။</p> <p>လူအများမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားကြသည်။ လူအုပ်ကြားတွင် လင်းချင်ရွယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်နဲ့သွားပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် သူတော်စင်လမ်းစဉ်၏ သန္ဓေသားလောင်းကို စုစည်းထားနိုင်သော ‘သူတော်စင်တစ်ပိုင်း’ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ မူးဝေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>ဂျိဆန်းကြယ်နတ်ဘုရား နှင့် အခြားသူများမှာလည်း လည်ချောင်းများ ခြောက်ကပ်သွားပြီး စိတ်ဓာတ်များ ပြိုကွဲသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့အပြင် ချီကွမ်း၊ လင်းရှူဟိုင်နှင့် ဟောင်ရွယ် သူတော်စင်သားတော်တို့လည်း ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လူငယ်ပါရမီရှင်သည် ဤနေရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် ကျဆုံးသွားတော့မည်လား။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save