မြေခွေးသခင်မက ပထမဆုံး ထောက်ခံခဲ့ပြီး ဖုန်းပိုဖျင်၏ စကားကို သဘောတူခဲ့သည်။ အခြားကျွန်းသခင်များသည်လည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သဘောတူညီခဲ့ကြပြီးနောက် သူတို့သည် ဖုန်းပိုဖျင်နှင့်အတူ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ကာ ‘မဟာယု နတ်ဘုရားမင်းဆက်’ မှ လူများကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
ကျန်းမိသားစု ဘိုးဘေးသည်လည်း ကူညီရန်အတွက် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ သူတော်စင်အချို့၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ၁၅ မိနစ်မျှအတွင်းမှာပင် လူအားလုံးကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်ခဲ့သည်။
“သွားကြစို့... နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးဆီကို”
အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်အတွင်းသို့ လူများပြည့်သွားသောအခါ အားလုံးသည် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း ‘နတ်ဘုရားနေလုံးကြီး’ ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ထိုအခါမှသာ သူတော်စင်များသည် သူတို့၏ ခိုလှုံရာမှာ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးပေါ်တွင် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။ အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို အသုံးပြုရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးပေါ်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာအိုနှင့် ဥပဒေသများ၏ တိုက်စားမှုကို ခုခံရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးသည် စစ်မှန်သော ကြယ်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး အလွန်ပြင်းထန်ကာ ရှုပ်ထွေးပြီး ဖျက်ဆီးလိုသော စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတော်စင်တစ်ဦးပင်လျှင် နီးကပ်စွာရှိနေပါက သက်သောင့်သက်သာ မရှိဘဲ ကြာရှည်စွာ မနေနိုင်ပေ။
အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်သည် နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ တောက်ပသော အလင်းတန်းများမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖျက်ဆီးခြင်း စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ အမွေအနှစ်ဂူနန်းတော်၏ အပြင်ဘက်ကို ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစွမ်းအင်များကို အမွေအနှစ်၏ အကာအကွယ်ဖြင့် တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။
မကြာမီမှာပင် သူတော်စင်မျသည် အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်ကို ထိန်းချုပ်မောင်းနှင်ကာ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အနီရောင်ရဲရဲ တောက်ပနေသော ကြယ်ကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။ ကြယ်၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်ချော်ရည်ပူများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် အနက်ရောင် အကွက်အပြောက်များမှာ လှိုင်းများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး၏ ရှာဖွေမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် နတ်ဘုရားနေလုံးကြီး၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်ရန်သာ ရှိတော့သည်။
ကျွန်းသခင် ကိုးဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်သည် နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်ခဲ့ပြီး ပြင်းထန်သော ချော်ရည်ပူများအတွင်းသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအင်မှာ အရင်ကထက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမျှ မြင့်တက်လာပြီး အမွေအနှစ်ဂူနန်းတော်ကို လုံးဝ ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။
ဂူနန်းတော်အတွင်းရှိ လူများသည် လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပူပြင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖျားနာသလို အပူဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“မကောင်းတော့ဘူး၊ ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားတွေ ဂူနန်းတော်ထဲကို ဝင်လာနေပြီ”
“မြန်မြန်... ဒါကို တားဆီးကြ”
အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်မှာ နစ်မြုပ်သွားသည်နှင့်အမျှ နတ်ဘုရားနေမင်းအတွင်းရှိ ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားများမှာ အတွင်းဘက်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူတော်စင်တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုစွမ်းအားကို သတိထား၍ တုံ့ပြန်ရသည်။ အကယ်၍ ထိုစွမ်းအားသာ မြင့်မြတ်နယ်မြေ သို့မဟုတ် အင်မော်တယ်ကျွန်းပေါ်သို့ ကျရောက်ပါက အကြီးအကျယ် သေကြေပျက်စီးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပေလိမ့်မည်။
သူတော်စင်များသည် ချက်ချင်းလှုပ်ရှားကာ သူတို့၏ တာအိုနယ်မြေများနှင့် အကာအကွယ် အတားအဆီးများကို ဖန်တီး၍ အင်မော်တယ်ကျွန်းနှင့် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို လွှမ်းခြုံလိုက်ကြသည်။
လောင်ကျွမ်းနေသော ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် လျော့နည်းသွားသော်လည်း နတ်ဘုရားနေလုံးကြီး၏ ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအင်မှာ သူတော်စင်များ၏ နယ်မြေနှင့် အကာအကွယ်များကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားနေခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်နတ်ဘုရား ဂူနန်းတော်မှာ မပြည့်စုံသဖြင့် နတ်ဘုရားနေမင်း၏ တိုက်စားမှုကို အပြည့်အဝ မကာကွယ်နိုင်ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ကျန်ရှိနေသော အားနည်းချက်များကိုမူ သူတော်စင်များ၏ ပူးပေါင်းအားဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခဲ့သည်။
“ဒီအတိုင်းဆိုရင် ငါတို့ ဆယ်နှစ်ထက်မပိုဘဲ တောင့်ခံထားနိုင်လိမ့်မယ်၊ အဲဒီနောက်မှာတော့ ငါတို့ အင်အားတွေ ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်”
‘မိဝူကောင်းကင်’ တွင် မိထျန်းသူတော်စင်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့သော အမည်နာမသူတော်စင်သည် ဥပဒေမဟာသူတော်စင်နှင့် အခြားသူများထံသို့ ဆက်သွယ်ကာ ဤနေရာသို့ အတူတူ ရောက်လာခဲ့သည်။ ခဏမျှ အကဲခတ်ပြီးနောက် သူသည် စွမ်းအင်ကုန်ဆုံးမှုကို တွက်ချက်လိုက်သည်။
“နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိူမြေစွမ်းအင် မရှိဘူး။ မိုးမြေစွမ်းအင်တွေတောင် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးသွားပြီ။ ဒါက သေခြင်းတရားရဲ့ အကြွင်းမဲ့နယ်မြေပဲ၊ ကျင့်ကြံဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီခိုလှုံရာမှာ စိတ်အခြေအနေကိုပဲ နားလည်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကိုတော့ မြှင့်တင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆယ်နှစ်... ဆယ်နှစ်ဆိုတာ ခဏလေးပါ။ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကို သတ်ဖြတ်နေမယ်ဆိုရင် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ဒီနယ်မြေကနေ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ယင်ယန်သူတော်စင်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဤခိုလှုံရာသည် သူတို့၏ အသက်ကို ဆယ်နှစ်မျှသာ ဆွဲဆန့်ပေးနိုင်မည်ဖြစ်ရာ အလွန်တိုတောင်းသည်။
“ဒီနေရာက မကောင်းဘူးဆိုပေမဲ့ ပုန်းအောင်းဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးနေရာပဲ။ အဲဒီ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက ငါတို့ ဒီမှာ ပုန်းနေမယ်လို့ လုံးဝ ထင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ထင်ရင်တောင်မှ သူက ဒီနေရာကို သေသေချာချာ ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု မိုမျိုးနွယ်စု သူတော်စင်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ဆယ်နှစ်ကြာပြီးရင် ငါတို့ အပြင်ကို ခိုးထွက်ပြီး အခြေအနေကို ကြည့်ကြတာပေါ့။ အင်အားတွေ ပြန်ဖြည့်ပြီးရင် ပုန်းအောင်းဖို့ ပြန်လာလို့ ရတာပဲ”
“ဒါပဲ လုပ်နိုင်တော့တာပဲ၊ အပြင်က အခြေအနေကိုလည်း ငါတို့ မသိရဘူး။ အဲဒီ ‘ချန်လော့နန်းတော်’ လည်း ပျောက်သွားပြီ။ ငါ သွားရှာကြည့်ပေမဲ့ သူတို့က ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီ။ သူတို့လည်း ခိုလှုံရာတစ်ခုခုမှာ ရှိနေမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ကို ဆက်သွယ်မလာဘူး။ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် ခိုလှုံတဲ့ နည်းလမ်းရှိပုံရတယ်” ဟု ‘ကပ်ဘေး၃ပါးသူတော်စင်’ ဟောင်းတစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ချန်လော့နန်းတော်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တံခါးပိတ် နေထိုင်ခဲ့ပြီး ယခု ကပ်ဘေးကို ခံစားမိသောအခါ သူတို့ကိုပင် မဆက်သွယ်ဘဲ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဟောင်ထျန်းသူတော်စင် ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက ငါတို့ ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ဒီလောက် သန်မာတဲ့ သူတော်စင်မျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ အရင်းအမြစ် ဘိုးဘေးထက်တောင် အများကြီး ပိုသန်မာတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အဲဒီ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက သူ့ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး” ဟု သူတော်စင်တစ်ဦးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။
ကောင်းကင်လှည့်စားသူတော်စင်နှင့် မိထျန်းသူတော်စင်တို့မှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ဖုန်းပိုဖျင်၏ မျက်နှာမှာ သုန်မှုန်နေပြီး တစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ မဝင်လာမီက သူသည် လီဟောင်ထံသို့ သူတို့ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးတွင် ခိုလှုံနေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် သတင်းပို့ခဲ့သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိခဲ့ပေ။ သတင်းပို့တာ နောက်ကျသွားသလားဆိုသည်ကို သူ မသိပေ။
“သူ အဆင်ပြေမှာပါ”
ကောင်းကင်လှည့်စားသူတော်စင်သည် ဖုန်းပိုဖျင်၏ မှောင်မှိုင်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။ ဖုန်းပိုဖျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အပြင်မှာ အခု ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲ မသိဘူး။ အကယ်၍ ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်က တောင့်မခံနိုင်တော့ရင် ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးကတော့...”
သူတော်စင်များမှာ အတူတူ ရပ်နေကြပြီး အပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းများကို တွေးတောရင်း သူတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကပ်ဘေးဒုက္ခကြီးအတွက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေကြရသည်။
“နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးပေါ်မှာ ဆက်သွယ်ရေး တိုကင်တွေတောင် အလုပ်မလုပ်ဘူး။ ငါတို့ အခု လုံးဝ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားပြီ။ နတ်ဘုရားနေလုံးကြီးပေါ်ကနေ မထွက်မချင်း ငါတို့ အခု စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့တယ်။ အားလုံးပဲ နည်းလမ်းတစ်ခုခုကို စဉ်းစားကြည့်ကြပါဦး” ဟု အမည်နာမသူတော်စင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူတော်စင်များမှာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ နည်းလမ်းသာ ရှိခဲ့ပါက ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး စတင်ပေါ်ထွက်လာကတည်းက သူတို့ စဉ်းစားမိကြမည်ဖြစ်သည်။
လူတိုင်း နတ်ဘုရားနေမင်းပေါ်တွင် ခိုလှုံနေစဉ်မှာပင်။
ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင် လီဟောင်သည် စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီဟောင်မှာ အချိန်ဆွဲရန်အတွက် အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးမှာ လီဟောင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်ပြီး ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။ ဤမျှ ခံနိုင်ရည်ရှိသော လူသားမျိုး ၎င်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။
သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် လီဟောင်၏ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်၍ ၎င်း၏ လက်သည်းဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
လီဟောင်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော အင်မော်တယ်ဓားများကို ထိန်းချုပ်ကာ အလျင်အမြန် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ကျိုးပဲ့နေသော အင်မော်တယ်ဓား နှစ်လက်မှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အသုံးပြုခဲ့ရသဖြင့် ပို၍ပျက်စီးလာပြီး ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးအပေါ် ပေးနိုင်သော ဒဏ်ရာမှာ အလွန်နည်းပါးသည်။ အရေပြားကို အနည်းငယ်မျှသာ ခြစ်မိရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ ထိခိုက်ရုံနှင့်ပင် သေစေနိုင်သော စွမ်းရည်ကို လှုံ့ဆော်နိုင်သည်။
လီဟောင်သည် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးသည် အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လီဟောင်၏ ဦးခေါင်းကိုသာ တည့်တည့် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
***