Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၀၉၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">အမျက်ဒေါသ (၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် နေ့ညမပြတ် ကြိုးပမ်းအားထုတ်ကာ အဆင့်တက်လှမ်းရန်နှင့် သူတော်စင်ဖြစ်ရန် တောင့်တခဲ့ကြသော်လည်း ယခုမူ ဤရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော ကပ်ဘေးဒုက္ခကြီးကြောင့် အရာအားလုံးမှာ အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်မျှပင် မတရားသနည်း၊ မည်မျှပင် ရက်စက်သနည်း။</p> <p>လီဟောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>‘ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီး ပျက်စီးသွားတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား’</p> <p>အရင်က သူသည် ဤအမှန်တရားကို လက်ခံထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကြေကွဲဖွယ် မြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>“ရှောင်ဟောင်... သိပ်ပြီး မတွေးပါနဲ့တော့၊ ငါတို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် လီဟောင်၏ အမူအရာ ပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်စိတ်များပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတော်စင်များမှာလည်း လီဟောင်၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ တစ်စုံတစ်ခု လုပ်ဆောင်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝိုင်းဝန်းဖျောင်းဖျကြသည်။</p> <p>သူတို့သည်လည်း အစောပိုင်းက အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် လီဟောင်မှာမူ အပြင်ပန်း၌ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ ငြိမ်းချမ်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>“ဆယ်နှစ်...”</p> <p>သူတော်စင်များ၏ ဖျောင်းဖျသံများသည် လီဟောင်၏ နားအနီးတွင် ရှိနေသော်လည်း အလွန်ဝေးကွာသော နေရာမှ လာနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ထိုအသံများကို ဂရုတစိုက် နားမထောင်သလို နားလည်အောင်လည်း မကြိုးစားတော့ပေ။ သူ၏ မျက်စိထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော ထိုမျက်နှာများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် လီဟောင်သည် သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အသံများသည် သူ၏ နားထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်လာပြီး ပီပြင်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် သူတော်စင်များ၏ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် အင်မော်တယ်ကျွန်း ကိုးကျွန်းကို ဝေ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေရာက ဆယ်နှစ်ပဲ ခံနိုင်မှာဆိုတော့၊ ပိုပြီး ကြာရှည်ခံအောင် ငါ နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး “မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”</p> <p>လီဟောင်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးသာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>“အဆင်ခြင်မဲ့တာတွေ မလုပ်ပါနဲ့၊ မင်းသာ သေသွားရင် ငါတို့မှာ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ဘူး”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်သည် လီဟောင်၏ အတွေးကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားသည်။</p> <p>လီဟောင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး “ဒီမှာ ခိုလှုံနေသရွေ့... စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက သတိမထားမိသရွေ့ ဒါဟာ လုံးဝ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုပါ။ မြင့်မြတ်နယ်မြေသာ ပိုပြီး ကြာရှည်ခံမယ်ဆိုရင်၊ အင်မော်တယ်တံခါး အပြင်ဘက်က စစ်ကူတွေကို စောင့်နေလို့ ရပါတယ်။ ဒီက သတင်းတွေက အပြင်ကို ရောက်သွားလောက်ပြီ”</p> <p>သူသည် ‘ပန်းပွင့်နီတပ်လှံ’ နှင့် အမျိုးသမီးနှင့် ‘နန်ကုန်းကျန့်’ တို့ကို သတိရလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အားကိုးမရနိုင်သော်လည်း၊ နန်ကုန်းကျန့်ကိုမူ သူ ယုံကြည်သည်။ ဆယ့်နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ပခုံးချင်းယှဉ် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသဖြင့် နန်ကုန်းကျန့်သည် သူ ပြန်လာမည်ဟု ပြောခဲ့လျှင် သေချာပေါက် ပြန်လာမည်ကို သူ သိသည်။</p> <p>ထိုအခါမှ သူတော်စင်များမှာ လီဟောင် လုပ်ချင်သည့်အရာကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ အနက်ရောင်သူတော်စင်သည်လည်း နောင်တရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး “ဟောင်ထျန်းသူတော်စင်... စိတ်မမြန်ပါနဲ့၊ တကယ်လို့ စစ်ကူတွေ ရောက်မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်က တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ နန်ကုန်းကျန့် ပြန်မလာနိုင်သည့် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာလည်း ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကျွန်တော် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>လီဟောင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် အခုလေးတင် စဉ်းစားမိတာက... တကယ်လို့ အဲဒီ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးက ကောင်းကင်ဘုံအသီးသီးမှာ ရှိတဲ့ သက်ရှိအားလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူသွားမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒါက အသွင်ပြောင်းသွားပြီး စစ်မှန်တဲ့ အင်မော်တယ် အဆင့်ကိုတောင် ကျော်လွန်သွားနိုင်တယ်”</p> <p>လီဟောင်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူတော်စင်များမှာ မှင်တက်သွားကြပြီး မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ”</p> <p>“၎င်းက ဝိညာဉ်တွေကို စုပ်ယူပြီး ခွန်အားကို မြှင့်တင်နေတာလား” ဟု ဥပဒေမဟာသူတော်စင်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီဟောင်သည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးသာ သက်ရှိအားလုံး၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပါက ၎င်း၏ ခွန်အားမှာ ‘စစ်သူကြီး’ အဆင့်သို့ ရောက်သွားနိုင်သည်။ ထိုအခါ သူသည် ဆယ်နှစ်အတွင်း စစ်မှန်သော အင်မော်တယ် အဆင့်သို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပါက ၎င်းကို ယှဉ်နိုင်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။</p> <p>စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်နှင့် အင်မော်တယ်ဘုရင်ကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို လီဟောင် ကိုယ်တိုင် မတွေ့ကြုံဖူးသော်လည်း ထို ‘ပန်းပွင့်နီတပ်လှံ’ နှင့် အမျိုးသမီးသည် စစ်မှန်သော အင်မော်တယ်ကို ချက်ချင်း သတ်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်းမှာ ချဲ့ကားခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>သူတော်စင်များမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး ခုနလေးတင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လီဟောင် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ အချိန်ကို အမြန်ဆုံးအသုံးပြုရမည်ဖြစ်သည်။ စက္ကန့်တိုင်း၊ မိနစ်တိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုးမှာ သတ်ဖြတ်မှုများ လုပ်ဆောင်နေသဖြင့် သူသည် ၎င်းကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သီအိုရီအရဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ဖက်လူမှာ အချိန်နှင့်အမျှ ခွန်အားများ တိုးလာနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သူသည် ဖုန်းပိုဖျင်၊ ဓားဆရာသခင်နှင့် သူငယ်ချင်းများကို စွန့်ခွာမသွားနိုင်ပေ။ သူတို့မှာ သူ၏ အနီးကပ်ဆုံး လူများ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤတိုက်ပွဲမှာ အလွန် အန္တရာယ်များပြီး အသက်ရှင်ရန် မသေချာပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူသာ ကျရှုံးသွားပါက သူတို့သည် ဆယ်နှစ်သာ အသက်ရှင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သေဒဏ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် လီဟောင်သည် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ပိုမို ကြာရှည်ခံအောင် လုပ်ဆောင်ပေးချင်သည်။ နန်ကုန်းကျန့်တို့၏ စစ်ကူ ရောက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မရောက်လာသည်ဖြစ်စေ၊ အနည်းဆုံးတော့ အချိန်ပိုရခြင်းက မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်ကလေးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>ဤသည်မှာ လီဟောင်အနေဖြင့် သူတို့ကို မခွဲခွာမီ ပေးဆပ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မြင့်မြတ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာကာ အတားအဆီး၏ အပြင်ဘက် နတ်ဘုရားနေလုံးကြီး ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် ဤနေရာတွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ အလွန် ပူပြင်းသော်လည်း မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူသည် သူ၏ ‘လောကဦးနတ်ဝိညာဉ်’ ကို လွှတ်ထုတ်ကာ ဤနေရာရှိ သိပ်သည်းသော ‘နေစွမ်းအင်အဆီအနှစ်’ များကို စုပ်ယူလိုက်ပြီး နတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် လီဟောင်သည် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို အသစ်ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ယခင်နည်းလမ်းများကို မသုံးဘဲ မယုံကြည်နိုင်သော နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ထွင်းထုခြင်းနည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် မြင့်မြတ်နယ်မြေကို ထွင်းထုမည် မဟုတ်ဘဲ၊ မြင့်မြတ်နယ်မြေနှင့် အင်မော်တယ်ကျွန်း ကိုးကျွန်းလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်မည့် ဧရာမ ‘အကာအကွယ်အခွံ’ ကြီးတစ်ခုကို ထွင်းထုရန် စီစဉ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မရေတွက်နိုင်သော သက်ရှိများကို ကာကွယ်ပေးရမည့် ထိုအခွံကြီးမှာ မည်မျှအထိ ကြီးမားရမည်နည်း။</p> <p>လီဟောင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လိုက်ပြီး ထွင်းထုခြင်းကို မည်သို့ စတင်ရမည်ကို အာရုံစူးစိုက်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p>“ရှောင်ဟောင်...”</p> <p>ကောင်းကင်လှည့်စားသူတော်စင်နှင့် အခြားသူများသည် လီဟောင်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်နှာများ ပျက်နေကြပြီး၊ သူ့ကို တားဆီးရန် ပြင်ကြသည်။</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင်ကမူ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ယခုအခိုက်အတန့်တွင် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။</p> <p>လီဟောင်၏ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ တစ်ခါ ဆုံးဖြတ်ပြီးလျှင် မည်သူမျှ လွယ်လွယ်နှင့် ပြောင်းလဲ၍ မရပေ။</p> <p>“မြန်မြန်... သူ့ကို ဖျောင်းဖျကြပါဦး၊ နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားကြစမ်းပါ”</p> <p>“သူ ခုလေးတင် အသည်းအသန် ပြန်ရောက်လာတာကို၊ အခု ပြန်သွားတိုက်ဦးမယ်ဆိုတာ သေတွင်းထဲ ဆင်းတာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်လား”</p> <p>သူတော်စင်များမှာ စိုးရိမ်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ လီဟောင် ပြောခဲ့သော အခြေအနေကြောင့် သူတို့ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြသော်လည်း လီဟောင် ယခု သွားရောက်တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေခြင်းနှင့် တူနေသဖြင့် မျှော်လင့်ချက်များ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့၊ အချိန်မပေးပါနဲ့တော့၊ အခုက စက္ကန့်တိုင်းက တန်ဖိုးရှိတယ်”</p> <p>ဖုန်းပိုဖျင် လှည့်ကြည့်ကာ သူတော်စင်များကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူတော်စင်များမှာ သူ့ကို ကြည့်ကာ မှင်တက်သွားကြသည်။ ထိုအဖိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုများကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဝေ့ဝဲနေသည်။ ကြေကွဲဖွယ် သေဆုံးသွားသော မျက်နှာများ၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဆိုး၏ နီရဲသော မျက်လုံးများ၊ သူတော်စင်များ၏ ဖျောင်းဖျသံများ၊ ဖုန်းပိုဖျင်နှင့် အခြားသူများ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာများ... လီဟောင်သည် သူ၏ စိတ်ကို အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်အောင် ထားလိုက်သည်။ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူ စိတ်မလောရန်နှင့် အာရုံမပျံ့လွင့်ရန် အလွန် အရေးကြီးသည်။</p> <p>အာရုံပျံ့လွင့်ခြင်းမှာ အချိန်ကို အဖြုန်းတီးဆုံး အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် သူ၏ အတွေးများမှာ ကြည်လင်သွားပြီး၊ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ‘ထွင်းထုခြင်း’ နှင့် ‘တည်ဆောက်ခြင်း’ နှင့်ပက်သက်သော အတွေးများသာ ကျန်ရှိတော့တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save