Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၅၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားသွန်းလုပ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p><strong>ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက လမ်းကြောင်းတစ်ခုလား</strong><strong>…။</strong></p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင် အံ့အားသင့်သွားပြီး အဓိကအချက်ကို ဒက်ခနဲ နားလည်သွားကာ အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက အရမ်းလွန်ကဲလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက တည်ကြည်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက လက်ခံဖို့ခက်ခဲပေမဲ့ အမှန်တရားပဲ။ အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို အပြီးတိုင် သတ်ပစ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နတ်ဆိုးလောကလမ်းကြောင်းက တိုက်ရိုက်ပွင့်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေနဲ့ နတ်ဆိုးတွေ ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>အဲဒီလိုမြင်ကွင်းမျိုးကို စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲပြီး ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးတစ်ခုလုံး လုံးဝဖျက်ဆီးခံလိုက်ရနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဂလု"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့စိတ်ထဲတွင် လိုအပ်နေသည့် ကွက်လပ်များကို ဖြည့်တွေးလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက လမ်းကြောင်းဟာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဆီမှာ ရှိနေပြီး အပိုင်းပိုင်းခွဲခြား ဖိနှိပ်ခံထားရပေမဲ့ ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားမှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>"အက်ကွဲကြောင်း"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဒက်ခနဲ သဘောပေါက်သွားကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။ ထျန်းတန့်တောင်တန်းက အက်ကွဲကြောင်းရှိတဲ့နေရာပဲ။ ကျွန်တော် ဖီးနစ်နတ်မီးတောက်ကို ရခဲ့တုန်းက ဖီးနစ်ငှက်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး ဖီးနစ်ငှက်က မီးတောက်နက်နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ကို အနိုင်ယူခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းတိုက်ပွဲတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အို... အဲဒီလိုလား။ ဒါဆိုလည်း မထူးဆန်းတော့ပါဘူး။ နတ်ဆိုးတွေက ရှေးခေတ်ကတည်းက ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေခဲ့တာပဲ။</p> <p> </p> <p>ထျန်းတန့်တောင်တန်းက တကယ်ကို ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားက အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုဖြစ်နေတယ်။</p> <p> </p> <p> ကံကောင်းတာက အဲဒီတုန်းက အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးတွေပဲ ဝင်လာနိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့ကို အရှင်ယန်ရှန်းက ချိတ်ပိတ်နိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာ ထျန်းတန့်တောင်တန်းက အက်ကွဲကြောင်းဟာ တစ်ခါတလေ အားကောင်းပြီး တစ်ခါတလေ အားနည်းနေပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခု ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးမှာ နတ်ဘုရားနယ်ပယ် ပညာရှင်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ နတ်ဆိုးလောကလမ်းကြောင်းသာ ပွင့်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးအရှင်သခင်တွေ ဆင်းသက်လာရင် ကျွန်တော်တို့တွေ သူတို့သတ်သမျှ ခံရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလိုမျိုးပါပဲ။ ဒါကြောင့် လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ မပွင့်စေရသလို ထျန်းတန့်တောင်တန်းက ချိတ်ပိတ်မှုကလည်း ပျက်စီးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်သောင်းချီ ကြာခဲ့တာတောင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ နောက်ထပ် နှစ်ရာအနည်းငယ်လောက်လည်း သေချာပေါက် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော် သေပြီးရင်တော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေ ဖြေရှင်းဖို့ ထားခဲ့လိုက်တော့မယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိ ပြုံးယောင်သန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>"ဟက်... မျိုးဆက်တွေ ဟုတ်လား။ မင်းက နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားရဲ့ သခင်ပဲ။ အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးတွေရဲ့ ချိတ်ပိတ်မှုတွေ အကုန်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်လို့ ထင်နေတာလား။ နှစ်ရာချီကြာအောင် အချိန်ဆွဲထားနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါတောင်မှ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် ထောက်ထားပေးမယ့် အရပ်ရှည်တဲ့လူတွေ ရှိနေသေးတာပဲ။</p> <p> </p> <p>တော်ဝင်နယ်မြေနဲ့ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းပင်လယ်တို့က ရှေ့ထွက်ပြီး တာဝန်ယူရမှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ပူပန်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... မင်းရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေအားလုံးကို ဖိနှိပ်ပစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ့ကို မျက်လုံးလှန်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဖိနှိပ်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖိနှိပ်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ပေါ်မှာ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ အများကြီးရှိနေသေးသလို နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူရဲ့ လွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်းကလည်း ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရတယ်ဆိုတာ မမေ့နဲ့အုံး။</p> <p> </p> <p> ဒါနဲ့... ဒီ ဖူ နဲ့ ဧကရာဇ်တိကြားက ဆက်ဆံရေးက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတယ်။ အဲဒီတုန်းက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ဧကရာဇ်တိလို့ ခေါ်ပြီး သူက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးက နတ်ဘုရားတွေ အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းမှာ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဧကရာဇ်တိက ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးမှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ဆီမှာ ကြင်နာမှုအနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူ့ရဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတချို့ ကွဲထွက်သွားပြီး နောက်ဆုံးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်ဝက်က ခွဲထွက်သွားပြီးတော့ ဖူ ဖြစ်လာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"... ဒါက လက်ခံနိုင်စရာပဲလား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး ဖန်တီးတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်က အဆက်မပြတ် ဝါးမျိုခြင်းဆိုတာကို မမေ့နဲ့။ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါး မွေးဖွားလာဖို့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးသတ္တဝါတွေ လိုအပ်တယ်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးလောကတစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ သေချာပေါက်တော့ အများကြီး မရှိနိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သူက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖူ ကွဲထွက်သွားတဲ့အချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ တစ်ယောက်က အကောင်း၊ တစ်ယောက်က အဆိုး ဆိုပြီး လုံးဝ ကွဲပြားတဲ့ စရိုက်လက္ခဏာတွေ ရှိခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မရတာကြောင့် ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးမှာ တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခု ဆင်နွှဲခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒီအချိန်က လူတိုင်းဟာ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ သေဆုံးသွားဖို့ ဆန္ဒရှိပြီး အရမ်းကို ဝမ်းသာနေခဲ့ကြတာ။</p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက အကြိတ်အနယ်ရှိနေပြီး အနိုင်အရှုံးမပေါ်ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြလို့ ကောင်းကင်သိုင်းပညာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p>ထူးခြားတာက အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အကောင်းနဲ့အဆိုး အသိစိတ်က လွန်ကဲမှုနည်းပါးလာပြီး ပုံမှန်အခြေအနေကို စတင်ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပုံမှန်အခြေအနေ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဧကရာဇ်တိကတောင် သိပ်မဆိုးသွမ်းတော့သလို ဖူ ကလည်း သိပ်ပြီး မကြင်နာတော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့တင် ပဋိပက္ခအပေါ် စွဲလမ်းမှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှာ တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြတယ်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းမှာ သူတို့က သီးခြားစီ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ကြတယ်။ ဧကရာဇ်တိဟာ အရမ်းဆိုးသွမ်းလွန်းတဲ့အတွက် ခန္ဓာကိုယ် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ပြီး ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရပေမဲ့ ဖူ ကိုတော့ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ချိတ်ပိတ်ခဲ့တယ်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူကို ချိတ်ပိတ်ဖို့ တောင်ပိုင်းဒေသတစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ အကုန်လုံးကို စုပ်ယူခဲ့ရတယ်။</p> <p> </p> <p> အဲဒါကြောင့် အခု တောင်ပိုင်းဒေသက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ခန်းခြောက်နေတာပေါ့။ အဲဒီတုန်းကဆို တောင်ပိုင်းဒေသဟာ နယ်မြေလေးခုထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို တောင်ပိုင်းဒေသက ချိတ်ပိတ်ခံထားရတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် သွားလို့မရဘူးပေါ့"</p> <p> </p> <p>သူသည် ချီရှန်းဖုန်းနှင့် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရှိထားပြီး မူလက တောင်ပိုင်းဒေသရှိ ချိတ်ပိတ်ထားသော နေရာသို့ သွားရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီချိတ်ပိတ်မှုကို လုံးဝ မထိခိုက်စေရဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ နားမလည်တာက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဘာလို့ ချိတ်ပိတ်မှုအတွင်းပိုင်းဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာရတာလဲဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်လည်း အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ပင်လယ်ဧကရာဇ် မျိုးနွယ်စု၏ သွေးဆက်ကို ရရှိပြီးကတည်းက နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ဖူသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ဖူ ကြားတွင် ကြီးမားသော ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ရှိနေနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါတွေ အားလုံးကို အခုလောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်အုံး။ မင်းရဲ့ ဦးစားပေးက မင်းရဲ့ စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ဖို့ပဲ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးလောကမှာတောင်မှ ဒီ နီယွန်ကျောက်က အင်မတန်ရှားပါးတဲ့ ရတနာတစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p> သူပေါ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တွေက လုယက်တိုက်ခိုက်ကြမှာဖြစ်လို့ သွေးချောင်းစီးမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေလိမ့်မယ်။</p> <p> </p> <p>မင်းက နတ်ဆိုးပညာရပ်တွေကို ကျင့်ကြံထားတာဆိုတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်မှာပါ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နီယွန်ကျောက်ရဲ့ မှော်စွမ်းအင်က အရမ်းအားကောင်းလွန်းတယ်။ အကြီးအကဲတွေတောင် သက်ရောက်မှုခံရပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်ကြဘူး။ ဒါကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက ငါတို့ ထိတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နီယွန်ကျောက်တွေက မသန့်စင်လို့ပဲ။ သူတို့ကို နတ်ဆိုးဧကရာဇ်က လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ယိုယွင်းပျက်စီးစေခဲ့တာလေ။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီနီယွန်ကျောက်ကတော့ သန့်စင်တဲ့ သတ္တုရိုင်းဖြစ်လို့ မင်းအနေနဲ့ စိတ်ပူစရာမလိုဘဲ အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>သူက သတ္တုရိုင်းကျောက်တုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲတွင် ခေတ္တမျှ ချိန်ဆကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လို အသုံးပြုရမလဲ။ လူတွေကို ရိုက်ဖို့ အတိအကျ သုံးလို့မရဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ လက်နက်တစ်လက်အဖြစ် မင်း သွန်းလုပ်နိုင်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မာကျောမှုက နတ်ဘုရားသံမဏိနဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်တယ်။</p> <p> </p> <p>သူ့အထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ရေခဲမိစ္ဆာနှလုံးသားမီးတောက်နဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်တွေ လောင်းထည့်ပြီးနောက် ဖြစ်လာမယ့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတွေအကြောင်းကိုတော့ ငါ မင်းကို ပြောပြနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီပစ္စည်းကို သန့်စင်ဖို့ နတ်ဆိုးစွမ်းအင် လိုအပ်တယ်။ မင်း ဘာလို့ မစမ်းကြည့်ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်ထဲတွင် သူတို့ ပိတ်မိနေသေးသည်ဟူသော အချက်ကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ဖြင့် နီယွန်သတ္တုရိုင်းကို စတင် သန့်စင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> ထိပ်တန်း အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် တန်ဖိုးကြီး ဓားတစ်လက်ကို သွန်းလုပ်ခြင်းမှာ သူ့အတွက်တော့ သဘာဝကျကျပင် ပြဿနာမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ကျောက်တုံးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ အေးစက်သော စွမ်းအားတစ်ခု ကူးစက်လာပြီး မျက်လုံးအစုံ၏ အကြည့်အောက်တွင် ကျောက်တုံးအတွင်း၌ ဖြူဖျော့ဖျော့ မီးတောက်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်သိန်းက တာဝန်တစ်ခုကို လက်ရှိအချိန်အထိ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ရသကဲ့သို့ နတ်ဆိုးလောကနှင့် ပတ်သက်သမျှကို ပြန်လည် ပြောပြနေခဲ့ပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ဓားသွန်းလုပ်ခြင်းကို အထူး အာရုံစိုက်ထားသည်။ နီယွန်ကျောက်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နတ်ဆိုးစွမ်းအင်များကို ၎င်းအတွင်းသို့ လောင်းထည့်လိုက်သောအခါ သူ၏နှလုံးသားကို သွန်းလုပ်လိုက်ရသကဲ့သို့ အလွန် ရှင်းလင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် အလွန်ဖြူဖွေးသော ပန်းပွင့်ငယ်လေးကို ဓားသွားပေါ်တွင် ရိုက်နှိပ်ထားသည့် ဓားရှည်တစ်လက်သည် လေထဲတွင် လည်ပတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>နှလုံးသားမီးတောက်များသည် ဓား၏ အပြင်ဘက်တွင် လင်းလက်နေပြီး မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည်ရှိ လေဟာနယ်သည် ရင်တုန်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအပူရှိန်ဖြင့် လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူ၏အရှေ့တွင် မှော်စာလုံးများ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ သူ၏ရွှေရောင် အသားအရေသည် နဖူးမှ ဖနောင့်အထိ ဆန့်တန်းနေသော အနက်ရောင် မှော်စာလုံးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သူ၏မျက်ဆံများသည်လည်း အနက်ရောင်စစ်စစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်ဆံများ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြယ်လပုံစံ ကွင်းများ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ငါးချောင်း ခပ်လျော့လျော့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နီယွန်မှော်ဓားသည် လေထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လည်ပတ်သွားပြီးနောက် အောက်သို့ ကျဆင်းလာကာ သူ့လက်ဝါးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လက်ဝါးထဲတွင် အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ငယ်လေးတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p> သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နတ်ဆိုးမှော်စာလုံးများ မှေးမှိန်သွားသည်နှင့်အမျှ အဖြူရောင် ပန်းပွင့်ငယ်လေးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လာကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိသည် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူး"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အပြုံးတစ်ခု ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ ရွှေနက်အလံ အစီအရင်အတွင်း ရောနှောလျက် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြား၏ အပြင်ဘက်တွင် ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆည်းဆာတိမ်တိုက်ကြေးမှုံ၏ အပြင်ဘက်ရှိ ရွှေရောင် လှိုင်းတံပိုးများသည် လှုပ်ရှားရုန်းကန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိန်းချုပ်နိုင်သော အတိုင်းအတာတစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖိအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကြေးမှုံ၏ စွမ်းရည်မှာ ယွင်ရှောင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်ရအုံးမှာလဲ။ ငါ့အမြင်တော့ ငါတို့ အခု လှုပ်ရှားလို့ရပြီ။ ငါတို့အားလုံးရဲ့ စုပေါင်းစွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီကောင်းကင်အောက်မှာ မချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ အစီအရင်ဆိုတာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် လင်းမုတိကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ထင်မြင်ချက်ကို တောင်းခံနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီ ဆည်းဆာတိမ်တိုက်ကြေးမှုံက ပြိုင်ဘက်ကင်း ရတနာတစ်ခုပဲ။ သူ ဘယ်အချိန်မှာ အကန့်အသတ်ကို ရောက်သွားမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုလည်း စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း အားလုံး အတူတကွ လှုပ်ရှားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ ရက်အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ စိတ်မရှည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ လှိုင်းထနေသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများကို ဖွဲ့စည်းကာ လေဟာနယ်တစ်ခုလုံးကို အလွန်အမင်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်စေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သာ စိတ်မရှည်ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်ရှိ ရင်ကျစ်နှင့် အခြားသူများလည်း အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေနက်အလံ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ လှိုင်းဂယက်များသည် ပို၍ မြန်ဆန်လာကာ ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အရိပ်အယောင်မပြပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ရင်ကျစ်နှင့် ကျင်းချီ နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတော်စင်များဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်တာအိုအပေါ် နက်ရှိုင်းသော နားလည်မှု ရှိကြသည်။ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖယ်ရှားပစ်၍ မရနိုင်သော မသက်မသာ ခံစားချက်တစ်ခုက အမြဲတမ်း တွယ်ကပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် နောက်ဆုံးတွင် ထပ်မံ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ထပ်ပြီး မစောင့်ချင်တော့ဘူး ရင်ကျစ်။ ငါတို့ အင်အားပေါင်းပြီး ဒီ ရွှေနက်အလံကို ချိုးဖျက်ပြီးတော့ လီယွင်ရှောင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဘာလို့ မသတ်ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"မင်း ရူးနေလား"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အရေးတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဝင်စွက်ဖက်မယ်ဆိုရင် သူ့အသက်ကို မင်း ကယ်တင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အလံက သူ့ကို သတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတာကို ငါ အစက မယုံခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လောက် အလေးအနက်ထားပြီး ပြောနေလဲဆိုတာကို ကြည့်ပြီး ငါ စမ်းကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ။</p> <p> </p> <p>အခုတော့ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အလုပ်မဖြစ်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အလုပ်မဖြစ်ဘူး ဟုတ်လား။ ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒီအလံကနေ ဘယ်သူမှ မလွတ်မြောက်ဖူးဘူး။</p> <p> </p> <p> မင်း ငါ့ကို မယုံဘူးဆိုရင် အစကတည်းက ငါတို့ကို ဘာလို့ လာရှာသေးလဲ။ ဒီအလံကို နည်းနည်းလေးတောင် ထိခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားရာ ရွင်လုံနှင့် အခြားသူများ လန့်ဖြတ်သွားပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက လှောင်ရယ်ရယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဘာလုပ်ချင်တယ်ဆိုတာ မင်းတို့ ဝင်ပါစရာ မလိုဘူး"</p> <p> </p> <p>သူသည် လှစ်ခနဲ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ရာ သူ၏ပိန်ပါးပြီး ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမူအရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ခရမ်းနက်ရောင်များ စတင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း။ အောက်ကို ကြည့်လိုက်အုံး။ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတယ်ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် အလျင်အမြန် သူတို့၏ အကြည့်များကို အောက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေနက်အလံ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ လှိုင်းဂယက်များသည် အလွန်ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဆူပွက်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင် အလင်းလှိုင်းများသည် ပင်လယ်ရေတစ်လျှောက် လှိုင်းတံပိုးများ ထစေရုံသာမက ကောင်းကင်ယံသို့ပါ မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံ၏ အမူအရာမှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် ယခင်က ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးချေ။ သူက အံ့အားသင့်စိတ်အဟုန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရွှေနက်အလံသည် ပြင်းထန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အလံမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save