Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း (၁၇၅၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ တိုက်ပွဲ (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် တမံကျိုးပေါက်သွားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားတစ်ခုသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး မိုင်အနည်းငယ် ပတ်လည်ရှိ ပင်လယ်ရေများကို ချက်ချင်း ခန်းခြောက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> နေမင်းကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည့်အလား ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းထဲတွင် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘုန်း"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ယံရှိ အားကောင်းသော ပုံရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ပထမဆုံး ထိမှန်ခံလိုက်ရပြီး အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူနယ်ပယ်သို့ ယခုမှ ခြေချထားသူ အချို့မှာ ချက်ချင်းပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ကျုံးသည်လည်း အချိန်မီ မရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏နဂါးခန္ဓာကိုယ်မှနေ၍ ပေရာပေါင်းများစွာ အကွာသို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အကြေးခွံ တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးသံရဲရဲ ဖြစ်နေကာ သူက ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အစောင့်နှစ်ဦးမှာ နေရာတွင်ပင် အငွေ့ပျံသွားကြပြီး ပင်လယ်ထဲရှိ ဧရာမ ဝေလငါးကြီးပင်လျှင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေမွသွားကာ ၎င်း၏ သွေးများမှာ အငွေ့ပျံသွားပြီး အရိုးနှင့် အသားစ အမြောက်အမြားမှာ နေရာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။ စူးရှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းက သူ့ကို မျက်စိကန်းလုမတတ် ဖြစ်စေပြီး အတွင်းဘက်ရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟွန့်... တခြား ဘာဖြစ်နိုင်အုံးမှာလဲ။ အဲဒီ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ အလံက လီယွင်ရှောင်ကို တကယ် မဖိနှိပ်ထားနိုင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ တာဝန် ပြီးဆုံးသွားပြီဆိုတော့ အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ငါတို့ ကိုယ်တိုင် လှုပ်ရှားရတော့မယ်"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံ၏ စိတ်တွင်း ကယောက်ကယက်ဖြစ်မှုမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားနေ၏။ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ရွှေနက်အလံကို ချိုးဖျက်နိုင်မည်ဟု သူ လုံးဝ ယုံကြည်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ၏မျက်စိရှေ့မှောက်ရှိ ပေါက်ကွဲမှုမှာ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်အောင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲသွားပြီး စူးရှသော အလင်းတန်းမှတစ်ဆင့် ပင်လယ်ပြင်အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ရပ်နေသော လူတစ်တန်းကို ရွင်လုံ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် လှောင်ပြောင်နေသော အမူအရာဖြင့် လက်ပိုက်ထားကြပြီး အထင်အမြင်သေးကာ သရော်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသာမက ကျင်းချီနှင့် အခြားသူများပင်လျှင် အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ ရှေ့ရှိ လူများသည် လီယွင်ရှောင်၏ မြင့်မြတ်လက်နက်ထဲမှ အသန်မာဆုံးသူများ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်ဆံများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့သွား၏။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများ လင်းလက်သွားကာ ချယ်ယုံကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p><strong>တိမ်တိုက်တွေထဲက မဟာအစီအရင် ရှစ်ဆယ့်တစ်ခုအတွင်းမှာ ငါ့ကို နောက်ဆုတ်စေခဲ့တာ ဒီလူပဲ။ အဲဒါကြောင့် ငါ အဆင့်လေး နေရာကို ရောက်သွားခဲ့ရတာ။</strong></p> <p> </p> <p>သူ၏အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းလာသည်။ သူ့ရှေ့ရှိ လူအများစုမှာ ကြယ်ကိုးပွင့် အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူများဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသူ အနည်းငယ်မှာလည်း အားလုံး အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်၏ အမူအရာမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့တွင် လူအင်အား အသာစီးရနေဆဲဖြစ်ပြီး သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ဖြစ်စေ၊ အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ဖြစ်စေ ၊အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ဖြစ်စေ သူတို့က တစ်ဖက်လူကို လူဦးရေ အရေအတွက်အရ ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... ဆရာ ဆရာ ဘယ်သူ့ကို သွားရန်စမိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည်လည်း သူ၏တပည့်နှစ်ဦးကို ဆင့်ခေါ်ထားပြီး ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးမားသော ပစ္စည်းများနှင့် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်းရှိ ကြမ်းတမ်းသော ပတ်ဝန်းကျင်အမျိုးမျိုးဖြင့် သူတို့ကို အဆက်မပြတ် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အဆင့်သို့ ခြေချနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်သည် အစပိုင်းတွင် သူ အပြင်ထွက်လာသောအခါ သူ၏စွမ်းရည်များကို ပြသနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p> ကြယ်ခုနစ်ပွင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဤလူလေးဆယ်ကျော်၏ အရှိန်အဝါနှင့် စွမ်းအားများမှာ သူ့အထက်တွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်သည် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်ထက် အနည်းငယ် ပိုမို အားကောင်းသော်လည်း သူသည် ကြယ်ရှစ်ပွင့် အလယ်အလတ်အဆင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူသာ ရှိသေးရာ သူလည်း ထပ်တူပင် အံ့အားသင့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူသည် ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ၏ဆရာက ဤမျှ အားကောင်းသော အဖော်မည်မျှကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက စုဆောင်းထားသနည်းဟု တွေးမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုမှလွဲ၍ အရေးတကြီး လိုအပ်နေသည့် ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ဆရာက သူတို့ကို ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဆင့်ခေါ်ခြင်း မပြုခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ စွမ်းအား ကွာဟချက်မှာ ကြီးမားလွန်းနေကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှက်ရွံ့မှုများ လင်းလက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် သူတို့၏ အနေရခက်မှုကို ကောင်းကောင်း မြင်တွေ့နိုင်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အထင်မသေးကြနဲ့။ မင်းတို့ ဆက်ပြီး ရှေ့ဆက်နေသရွေ့တော့ နောက်ဆုံးမှာ ဒီကောင်းကင်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားမှာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့ ဆရာ့ရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို လိုက်နာပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ နှိမ့်ချစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ တပည့်လား။ သူ့ရဲ့ ပါရမီက သိပ်မကြီးမားဘူး။ သူ ဒီအထိ ရောက်လာတာက အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အောင်မြင်ဖို့ အလားအလာတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"</p> <p> </p> <p>ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ်သည် လင်းမုတိကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအား သို့မဟုတ် အသက်အရွယ်ကို ထိုးထွင်း၍ မသိမြင်နိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ ထူးထူးခြားခြား ငယ်ရွယ်နေကြောင်းကိုတော့ ခံစားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အခွင့်အရေးရှိရင် အရှင်မုတိက သူတို့ကို လမ်းညွှန်မှုတချို့ ပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းမုတိက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းရှိနေတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ"</p> <p> </p> <p>သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ့မှာ အခွင့်အရေးရှိရင်တော့ ငါ လုပ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြန်မြန် အရှင်မုတိကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြ"</p> <p> </p> <p>မိုရှောင်ချွမ်နှင့် ဟောင်လျန်ရှောင်ဟွမ် နှစ်ဦးစလုံးသည် သူတို့၏ အရှေ့ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မသိရသဖြင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ယွင်ရှောင်၏ စကားကို မလွန်ဆန်ရဲဘဲ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မုတိ"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့သည် သူတို့၏ အရှေ့ရှိ အကျပ်အတည်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ စကားစမြည်ပြောဆိုကာ ရယ်မောနေကြသဖြင့် ရင်ကျစ်နှင့် ကျင်းချီတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူတို့၏ ဒေါသများမှာ မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မြင့်မြတ်လက်နက်တစ်လက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာက တကယ်ကို မျှော်မှန်းရမယ့် အရာတစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p> မင်းရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ပညာရှင် အများအပြားကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မင်းမှာရှိတဲ့ ဝှက်ဖဲ အကုန်လုံးပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ဟုတ် မဟုတ်ဟုတ် အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ အချက် မဟုတ်ဘူး။ အရေးကြီးတာက သူတို့က လက်ရှိအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း ရှိတယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားများမှာ အလွန် အပြစ်ကင်းစင်လွန်းသဖြင့် ရင်ကျစ်ကို အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်စေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့တွင် လူအင်အား အသာစီးရနေသော်လည်း အကယ်၍ တကယ့် တိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုတိုက်ပွဲသည် ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည်ဖြစ်ပြီး လျှို့ဝှက်ဂိုဏ်းများ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသမျှတွင် အပြင်းထန်ဆုံးသော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် ဤမျှ လူအရေအတွက်သာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သူတို့ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ သူတို့ဘက်မှ အသေအပျောက်များပြားခဲ့လျှင်တောင် နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ အနိုင်ရနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဒီလူတွေက ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့ပဲ ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်ရော…</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဘာဖြစ်လာမည်ကို သူ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ အားကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါဝင်သည့် နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာ ရောက်လာခဲ့ပါက သူတို့အားလုံး သုတ်သင်ခံရမည်သာမက တစ်ဖက်လူက ဒေါသထွက်ပြီး ဂိုဏ်းကိုပါ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ဂိုဏ်းသည်လည်း ဖျက်ဆီးခံရနိုင်ချေ ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကြီး စိတ်ပူမနေပါနဲ့။ ဒီလူတွေက သူ့တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အင်အားအပြည့် ဖြစ်လောက်တယ်။</p> <p> </p> <p>စဉ်းစားကြည့်လေ ကောင်းကင်သိုင်းပညာကုန်းမြေကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ပညာရှင်တွေ သိပ်အများကြီး မရှိပါဘူး။ သူတို့က ဒီလူတွေ အကုန်လုံးကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့တာကိုက အံ့ဖွယ်တစ်ခုပဲ။</p> <p> </p> <p>ပုန်းအောင်းနေတဲ့ သန်မာတဲ့လူတွေ ရှိနေသေးဖို့က လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ကျင်းချီ၏ စကားမှာ မှန်ကန်သော်လည်း သူ၏ထင်မြင်ချက်ကို မထုတ်ဖော်သရွေ့ တစ်ဖက်လူသည် အမြဲတမ်း ရန်ငြိုးနှင့် အကြောက်တရားများကို သိုဝှက်ထားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် နတ်ဘုရားနယ်မြေကျောက်ပြားအတွင်း၌ ယဲ့ဖန်၊ ယွမ်ကောင်းဟန်၊ သွမ့်ယွဲ့၊ ယွဲ့ကျိုးလင်း၊ တင်းလင်အာ နှင့် ခွန်းဝူနတ်ဘုရားသစ်ပင်၏ လူ့ပုံစံဖြစ်သော ရှောင်ဝူ တို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သွမ့်ယွဲ့နှင့် ယွဲ့ကျိုးလင်းတို့သည် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ယခုမှ ခြေချထားသူများဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် သူ့အတွက် အသုံးမဝင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ဖန်သည်လည်း အချိန်အကြာကြီး တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့ပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ။ တင်းလင်အာမှာလည်း အနည်းငယ် အားနည်းနေပြီး သူမ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုမှ ပြန်လည် နာလန်မထသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ကောင်းဟန်သည် အလွန်အားကောင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် ကာကွယ်မှုမှာ အလွန် အားနည်းသောကြောင့် သူ့ကို မည်သည့် အန္တရာယ်မှ မရင်ဆိုင်စေလိုပေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဝူနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ့ကို အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်အဖြစ်သာ အသုံးပြုနိုင်သည်။ သူသည် မည်သည့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားမှ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်၏ အကူအညီပေးမည့်သူများ အားလုံး ပေါ်ထွက်လာပြီဖြစ်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်းတိုက်ပွဲကြီးမှာ မကြာမီ ဖြစ်ပွားတော့မည်ဟု ပြောနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ ပေါ်ပေါက်နေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲတွင်တော့ အလွန်အမင်း သတိထားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အရှေ့ရှိ ရန်သူများအပြင် ခြေရာခံမရနိုင်သလို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မစွက်ဖက်မည်ကို မသိရသေးသော အလွန်အမင်း အားကောင်းပြီး နားလည်ရခက်သည့် "ကောင်းကင်တမန်" လည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်တမန်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လိုချင်သောကြောင့် သူက ကောင်းကင်ကိုးပါးနှင့်ဆယ်ကမ္ဘာအစီအရင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးနီးပါးကို စုစည်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အနီးအနားတွင် ရှိနေနိုင်ပြီး အခြေအနေမှာ သူတို့အတွက် အဆင်မပြေဖြစ်လာပါက သေချာပေါက် ဝင်ရောက်လှုပ်ရှားလာကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချက်က သူ အပူပန်ဆုံး အရာဖြစ်သည်။ ဤလူများတွင် လူအင်အား အသာစီးရနေသော်လည်း သူ၏ဘက်မှ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလို ဖြစ်လောက်မယ်လို့ ထင်တယ်။ မူကျွမ်းက ဒီလူနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိနေတာ နှမြောစရာပဲ။</p> <p> </p> <p> မဟုတ်ရင် မူမျိုးနွယ်စုက တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါက အမှားအယွင်းမရှိ သေချာသွားမှာ"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သတ်ကြ"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင် အားလုံးသည် သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဆန်းကြယ်လက်နက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး တဖြည်းဖြည်း သတိထားကာ ရှေ့သို့ တိုးလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အော်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှေရှန်း"</p> <p> </p> <p>ရွှေရှန်းသည် ချက်ချင်း နားလည်သွားပြီး လက်ဟန်များ အလျင်အမြန် ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမက ဧရာမ ပင်လယ်နက်သားရဲကြီးများကို စတင် ဆင့်ခေါ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် ရွင်ကျုံးတို့သည် အဝေးတွင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ရွှေရှန်းကို သံသယဖြစ်ဖွယ် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်ကျုံး၏ စုတ်ပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းသမီး သူမက မင်းသမီးလေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည်လည်း ရွှေရှန်းကို အရင်က မြင်ဖူးကြောင်း သတိရသွားသော်လည်း သူ ပြန်လည်မမှတ်မိနိုင်ခဲ့ချေ။ သူက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဍိတ်သံပြုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ မင်းသမီးလေး"</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် သူ့ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ အမျိုးသမီးက ပင်လယ်လေးစင်းရဲ့ မင်းသမီးလေး ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ သမီးတော်ပဲ။ မင်းတို့ သူမကို မထိခိုက်စေရဘူး"</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်မဟာမိတ်အဖွဲ့ဝင်များသည် ရွှေရှန်းကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်မလေးကို မထိခိုက်စေနဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေကို သတ်"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ မင်းပြောခဲ့တဲ့ စကားကြောင့်တင် ငါ ပီလော့ဂိုဏ်းကို သေချာပေါက် ဖျက်ဆီးပစ်မယ်"</p> <p> </p> <p>သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်မှုသည် သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားရာ ရင်ကျစ်၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားစေပြီး သူ့တစ်ကိုယ်လုံးသို့ အအေးဓာတ်တစ်ခု စိမ့်ဝင်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်ကျစ်၏ အမူအရာမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်။ ယခုအချိန်သည် သေခြင်းရှင်ခြင်း အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း သူ သိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူက လီယွင်ရှောင်ကို မသတ်နိုင်ပါက သူသည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူ၏အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဘိုးအိုလုံ ကျင်းချီက မင်းအတွက်ပဲ။ အရှင်ပေကျန်နန် ရင်ကျစ်က မင်းတို့အတွက်ပဲ။</p> <p> </p> <p>မင်း သူ့ကို နာရီဝက်လောက် ဟန့်တားထားနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ပေကျန်နန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့"</p> <p> </p> <p>ယွင်ရှောင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်းကောင်းတယ်။ ကောင်းကင်ခွင်းနွားကို မင်းတို့ကို ကူညီခိုင်းလိုက်မယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေက အဲဒီ လက်ပါးစေတွေကို အရင်ရှင်းလင်းပစ်ဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏ သွေးများမှာ ပွက်ပွက်ဆူလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထွတ်အထိပ် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ ဆယ့်နှစ်ဦး အပါအဝင် အဆင့်မြင့် သိုင်းသူတော်စင်အုပ်စိုးသူ လေးဆယ်ကျော်ကို ယွင်ရှောင်က လက်ပါးစေများအဖြစ် ဖော်ပြလိုက်ခြင်းက သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ဂုဏ်ယူစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အဝေးရှိ ကောင်းကင်ယံ၌ ရွှေရှန်းက ဆင့်ခေါ်လိုက်သည့်အတိုင်း ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဧရာမ ပင်လယ်နက်သားရဲများ ခုန်ထွက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဧရာမ ပင်လယ်နက်သားကြီးများက"ဂလု" ဟူသော ထူးဆန်းသည့် အသံများ ပြုလုပ်နေသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံနှင့် ရွင်ကျုံးတို့သည် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ ပါးစပ်များမှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေကာ သူတို့၏ နားထင်များမှ ချွေးစက်များ ကျဆင်းလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပင်လယ်ဧကရာဇ်ရဲ့ သမီးတော်ကိုပါ သတ်ပစ်ကွာ"</p> <p> </p> <p>သူသည် ရွှေရှန်းကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပျံသန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ရဲတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွင်လုံသည် လန့်ဖြတ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်ကာ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် နက်မှောင်သော နဂါးတစ်ပိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ကောင်းကင်ယံတွင် သူ၏အစွယ်များနှင့် လက်သည်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူသည် ခွန်အားမရှိသလို အချိန်မီ အကူအညီပေးရန်လည်း အလွန် ဝေးကွာလွန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးနှင့် တူ နှစ်ဦးစလုံးသည် အံ့အားသင့်ပြီး ဒေါသထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ပင်လယ်လေးစင်း၏ မင်းသမီးလေးသာ သူတို့၏ မျက်စိအောက်တွင် ဒဏ်ရာရသွားပါက တာဝန်ယူရမှုမှာ အလွန် ကြီးမားသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင်က လီယွင်ရှောင်ကို ရွှေနက်အလံအတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သတိရသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူက အလံကို ချိုးဖျက်ပြီး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။ မဟုတ်ပါက နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများမှာ စိတ်ကူးကြည့်၍ပင် မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>ကျင်းချီ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ချယ်ယုံသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ပင်လယ်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အက်ကွဲကြောင်းဘေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး ကျင်းချီ ပေါ်လာကာ ချယ်ယုံကို သတ်ဖြတ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ အရင်က ကိစ္စတွေကို ငါတို့ ရှင်းလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>ချယ်ယုံ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရင်တုန်းက ငါက မင်းနဲ့ ကစားနေရုံတင်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းကို သေမင်းဆီ ပို့ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားပြီး ဦးချိုပုံစံ ဓားဟန်ထားကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်"</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဓားအလင်းတန်း နှစ်ခုသည် လေထဲတွင် ရောယှက်သွားပြီး ရေနှင့် မြေပြင်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားသော ဆောင်းဦးလေပြင်းကဲ့သို့ သူတို့၏ အရှေ့ရှိ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save